influencemag.gr

Γεννημένος Λούζερ.

Γεννημένος Λούζερ (2019), Ειρήνη Δερμιτζάκη, εκδόσεις Εύμαρος. 

Ο Μανούσος θα μπορούσε να είναι η Grace στο Dogville του Lars von Trier, χωρίς βέβαια το θεαματικά βίαιο τέλος της ταινίας. Κι αν θέλω να είμαι απολύτως ειλικρινής, θα δικαίωνα τον Μανούσο, αν έπαιρνε τ’ όπλο του. Ίσως κι ο Πατούχας του Ιωάννη Κονδυλάκη θα μπορούσε να είναι ο Μανούσος. Ο αποδιοπομπαίος τράγος, το εξιλαστήριο θύμα, ο «αίρων» τας… ακολασίας μιας άδικης, άνισης κοινωνίας. Διαβάζοντας την ιστορία του ένα ευρύτατο φάσμα συναισθημάτων έκανε κύκλους στο θυμικό μου. Πάντως, κυρίως ένιωθα μιαν αγανάκτηση και την επιβεβαίωση του λαού που λέει «κακό χωριό τα λίγα σπίτια». 

Τον Μανούσο αγαπά η μητέρα του. Ναι, αυτό το είχα σαν μια σίγουρη διαίσθηση απ’ την αρχή. Τον Μανούσο απορρίπτει ο πατέρας, η γιαγιά, το σχολείο, ο στρατός. Μετέπειτα η σύζυγος, οι παρατρεχάμενοι, μια μικρή κοινωνία, ένα χωριό μιας άλλης εποχής, όχι τόσο παλιάς, ώστε να μην μας είναι καθόλου γνώριμη, αλλά αρκετά, ώστε το γλαφυρό και «διάφανο» ζωντάνεμά της μπροστά στα μάτια μας, με τα ήθη -o tempora, o mores!-, τα έθιμα, τις παθογένειες, τις αγκυλώσεις, τα στερεότυπα, τη δυστυχία πίσω από τις κλειστές πόρτες, την εξαπάτηση στις καρότσες των φορτηγών και τη βία πάνω από τον μαντρότοιχο του γείτονα, τον ασβεστωμένο και καθαρό να δηλώνει την αξιοθαύμαστη συγγραφική μαεστρία της Ειρήνης Δερμιτζάκη. Η βρωμιά είναι αλλού! 

Πιο πολύ από όλους τον Μανούσο αγαπά η εμπνεύστριά του. Τον αγκαλιάζει και τον ψυχογραφεί με στοργή κι ακρίβεια. Όλες τις ψυχικές μεταπτώσεις του, όλη τη δομή της σκέψης του. Το ίδιο κάνει και με τα υπόλοιπα πρόσωπα της ιστορίας. Όλοι έχουν ένα ξεκάθαρο ψυχολογικό προφίλ. Οι εξωτερικές κι οι εσωτερικές περιγραφές τους κι οι αφηγήσεις των πράξεών τους κάνουν το πέρασμα από σελίδα σε σελίδα αβίαστο περπάτημα. Ανυπομονείς να μάθεις τη συνέχεια της ιστορίας του Μανούσου, που πάσχει χωρίς να φταίει, σταδιακά όμως ενδυναμώνεται, σκληραγωγείται, διεκδικεί, ρίχνει μαύρη πέτρα σε ό,τι τον πονά κι υπάρχει ο χαρακτήρας – καταλύτης που οδηγεί τον ήρωα στη λύτρωση. 

Ωραίο βιβλίο! Ρέουσα γλώσσα, που με έναν σύγχρονο και φρέσκο τρόπο αξιοποιεί την κρητική διάλεκτο. Αφήγηση που «αναπνέει» με περιγραφικά διαλείμματα.  

Η ιστορία του Μανούσου δεν είναι απαισιόδοξη και σκοτεινή, είναι απελευθερωτική, αν και γλυκόπικρη.  

Ο Μανούσος, το βράδυ που γύρισα την τελευταία σελίδα, πήρε το ξύλινο σπαθί του (σαν το εικονιζόμενο αγόρι του εξώφυλλου) κι έκοψε τον ομφάλιο λώρο με τη κοινωνία που τον πλήγωσε. 

Αν είναι τελικά λούζερ θα απαντήσει ο αναγνώστης…

  

Share:

Comments

No Comments

Leave a comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.