influencemag.gr

Η καλύτερη χειρότερη μέρα της ζωής σου 

Η καλύτερη χειρότερη μέρα της ζωής σου (2020), Αύγουστος Κορτώ, εκδόσεις Πατάκη

Όπως βιωματικά παραθέτει τη μαρτυρία του ο Αύγουστος Κορτώ, αντίστοιχα θα παραθέσω όλα όσα με ένωσαν και με χώρισαν με το βιβλίο αυτό. Επιτρέψτε μου να εκθέσω από την αρχή το ιδιαζόντως καλλιτεχνικό -ας μου επιτραπεί να πω ποιητικό- ερέθισμα που σκάλισε το βιβλίο αυτό. Δε μιλώ για μια κοινή παρουσίαση, αλλά για την εξόχως ιδανική κατάσταση που δημιουργεί ένα ανάγνωσμα όταν εξωθεί στην παραγωγή καινού (νέου υπονοεί το «αι») λόγου, ποιητικού.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή… Η κατάσταση του πένθους είναι οριακή και οδηγεί σε μια μεταιχμιακή συνείδηση του εαυτού. Το βιβλίο αυτό αναγνώστηκε σε μιαν τέτοια φάση.
Ο Κορτώ -τώρα- γράφει ένα βιβλίο για την κατάθλιψη, μια ρεαλιστική και λιτή στην ανάγνωσή της εξομολόγηση για ένα πρόβλημα κοινό στις σημερινές κοινωνίες. Πρόκειται για μια αυτοβιογραφική «περιπέτεια» ενός ανθρώπου που έρχεται με θάρρος αντιμέτωπος με τους δαίμονες που συνοδεύουν τη ζωή του και στοιχειώνουν την καθημερινότητά του. Δε γράφει μόνο για όσα τον οδήγησαν σε ακραίες συμπεριφορές, αλλά παράλληλα υψώνει το ανάστημά του απέναντι σε προκαταλήψεις που εμποτίζουν το κοινωνικό σώμα όταν η διαφορετικότητα  ενισχύει παράγοντες που εξωθούν το άτομο στην προσωπική και κοινωνική αποδόμηση. Αποδίδει τα συναισθήματα που δημιουργούνται στους «εν ασθενεία αδελφούς», όπως αποκαλεί τους πάσχοντες, και εστιάζει στην ύπαρξη  θεραπειών που μπορούν να ανακόψουν την πορεία προς την άβυσσο και το μηδέν. Αρθρώνει μια φωνή παραμυθίας κι αισιοδοξίας καταλήγοντας στο σαφώς ρητό συμπέρασμα ότι η κατάθλιψη θεραπεύεται και δεν υπάρχει τίποτα σημαντικότερο από τη συνείδηση της θεραπευτικής προοπτικής. Οι ζοφερές μέρες της περιδίνησης είναι απλώς δύσκολες μέρες κι έχουν τέλος. Έχουν τέλος!

Ο Κορτώ, χωρίς να φορά το μανδύα του σοφού, χωρίς μελοδραματισμούς και χωρίς να προσφέρει συνταγές και πάντως με ψυχραιμία κι ενσυναίσθηση, συμπαραστέκεται και συμπορεύεται διακριτικά και με ευαισθησία στον πάσχοντα από κατάθλιψη άνθρωπο. Είναι, θα έλεγα, το δικό του «παρών» στην περιπέτεια της εξάλειψης του «θεριού που τον κατοικεί και τον τρώει». Γράφει: «Η κατάθλιψη, και το καβούκι της, είναι μια συνθήκη τρομερά μοναχική, κι η αίσθηση πως δεν είσαι μόνος – ότι κάποιος ξέρει πως είσαι κουλουριασμένος στο κρεβάτι με τα στόρια κλειστά και τον ύπνο φευγάτο, ότι μπορεί, σχεδόν, να ακούσει την ανάσα σου καθώς αναρωτιέσαι αν έχει νόημα να συνεχίσεις ν’ ανασαίνεις – είναι πολύτιμη. Ζω χάρη στους ανθρώπους που μ’ έπεισαν να ζήσω». Με τον τρόπο αυτό εξυψώνει τη σημασία των «δικών μας», των σημαντικών μας άλλων, στη διαδρομή αυτήν.

Το βιβλίο, εκτός από τον πρόλογο και τον επίλογό του, διαρθρώνεται σε πέντε κεφάλαια: «Χρόνος», «Σώμα», «Συναίσθημα», «Άνθρωποι», «Θεραπεία», με μια κλιμάκωση προς ένα δυνατό φως στο τέλος του τούνελ.

Δε βίωσα -μάλλον- την κατάσταση της κατάθλιψης, σίγουρα όμως της βαθιάς θλίψης, μιας κατάστασης που δυνάμει οδηγεί σ’ αυτήν. Το πένθος ανέσυρε στην επιφάνεια πτυχές και συναισθήματα και τον ασύλληπτο και παραλυτικό φόβο της απώλειας. Προσωπικά το διάβασα απνευστί, σε μια βραδιά. Αμέσως μετά έκλαψα πολύ και, αφού μάζεψα όλα τα κομμάτια του θρυμματισμένου εαυτού μου, «πέταξα» με πρωτοφανή διαύγεια κι ενάργεια, σαν αυτοθεραπεία, τα κάτωθι: 

Απώλεια 

 

Άρνηση 

Θυμός 

Διαπραγμάτευση 

Κατάθλιψη 

Αποδοχή 

Λέξεις σε άτακτη σειρά 

Στάδια  

Μέρες  

Στιγμές 

Σε άτακτη σειρά 

Το πρωί δουλειές 

 

Στην αγορά 

Ο κόσμος  

Χαμόγελα κι ήλιος 

 

Το απόγευμα εργασία 

Στα βιβλία μας 

Παιδιά 

Χαρά 

Όλα θα πάνε καλά! 

 

Το βράδυ σκέφτομαι: 

Η απώλεια είναι σαν τη μέθη  

Επιτείνει 

Διογκώνει 

Γιγαντώνει το συναίσθημα: 

 

Την απογοήτευση την κάνει τεράστια, αν είχες πονέσει ή πικραθεί 

Μία μαύρη τρύπα στο κρανίο της ερημιάς 

Μία μαύρη τρύπα όπου πετάει κάνεις λόγια που δεν έφτασαν τα χείλη  

 

Την αγάπη την κάνει τεράστια, αν είχες πολύ αγαπήσει κι αγαπηθεί 

Μία λίμνη από αναστεναγμούς και τα βήματά σου στο άδειο δωμάτιο  

 

Το βράδυ νιώθω: 

Είμαι μια λίμνη από αναστεναγμούς και δάκρυα αγάπης 

Μία μεγάλη λίμνη 

Α! Και τα βήματα σου... 

Κι η αγάπη...  

 

Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός 

 

Σε άλλα νέα της επικαιρότητας... 

Μου λείπεις αφόρητα 

Υ.Γ.: Η τέχνη φωλιάζει στις πιο σκοτεινές στιγμές, βρίσκει απάγκιο στην κατάθλιψη, πάνω από την οποία περάσαμε σαν να ήταν ένα αυλάκι. Πάντως μετά την ανάγνωση ξέρω ότι, όπως και να έχει, θα έρθει μια μέρα που θα είναι «η καλύτερη χειρότερη μέρα της ζωής μου». Κι αυτή είναι η πιο φωτεινή σκέψη μου, τώρα, που σας γράφω. 

Share:

Comments

No Comments

Leave a comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.