influencemag.gr

Σκέψεις μετά τις 12 π.μ. | Plásmata.

Ένας τεράστιος κόκκινος πλανήτης. 

 Ένας μικρός κόκκινος πλανήτης, μέσα σε έναν τεράστιο μπλε. 

Divided, SpY

Ο κόσμος τον παρομοιάζει με στρογγυλά μέρη του σώματος. Οι σκαλωσιές μάς προκαλούν να σκαρφαλώσουμε, αλλά κρατάμε γυάλινα μπουκάλια μπίρας στο χέρι. Φανταζόμαστε πώς θα είναι τα πράγματα από ψηλά και, ίσως επειδή έχουμε περάσει τα εικοσιπέντε, μας φαίνονται τρομακτικά αντί για, απλώς, ανεξερεύνητα. 

Το πάρκο μάς καλεί να το επισκεφθούμε μετά την ώρα της λήξης του. Τα σώματά μας γεμίζουν από κάποιο μεταμορφωτικό συναίσθημα, σαν να κολυμπάμε στις καμπυλώσεις των εγκαταστάσεων, σαν να προφητεύουμε το μέλλον μέσα από βιονικά μάτια.  

Μας φωνάζουν ότι το πάρκο έκλεισε και ότι τώρα, πώς θα βγούμε; 

Τους απαντάμε στα ισπανικά, στα αγγλικά, σε αόρατες γλώσσες, πάντως όχι στα ελληνικά, που είναι τόσο ορατά, όσο και το άγαλμα της θεάς Αθηνάς, κάπου από πίσω μας.  

Μας λένε ότι πρέπει να βρούμε την έξοδο, πρέπει να βρούμε τρόπο να βγούμε, αλλά δεν μας λένε πώς 

Ο κόκκινος πλανήτης δεν είναι πια κόκκινος, μοιάζει άδειος, σχεδόν περιμένουμε να ξεφουσκώσει σαν κάποιο μεγάλο κουρασμένο πνευμόνι που δεν ήθελε να εισπνεύσει τους καπνούς απ’ τα στριφτά μας, αλλά οι σκαλωσιές, βλέπεις, το κράτησαν εκεί να υπομένει τις αφόρητες γκρίζες ανάσες μας. 

Προχωράμε σε ένα λαβύρινθο από θάμνους και λουλούδια που μυρίζουν όμορφα και μας κάνουν να χαμογελάμε και να λέμε, κοίτα τα χρώματα, περίμενε, κοίταξέ τα, ενώ οθόνες ξεμυτίζουν πίσω απ’ το πρόσωπό σου και αναρωτιέμαι, έπρεπε να βρίσκεται εδώ ο δαίμονας;  

Απαντάω μόνη μου, ότι ναι, έπρεπε, γιατί χαϊδεύω τα κέρατά του κι ύστερα χαϊδεύω τα δέντρα και ακούω τους ήχους μηχανών που μπλέκονται με παιδικές κραυγές και εξιστορήσεις υβριδικών όντων και ξέρω πια ότι όλα είναι μέρος της ίδιας πραγματικότητας και ότι μου ψιθυρίζουν μυστικά παράνομα και μακάρι να άκουγα καλά, να μην είχαν βουλώσει τα αυτιά μου απ’ τους θορύβους των αυτοκινήτων που μαρσάρουν κάπου στη λεωφόρο Αλεξάνδρας και απ’ τους αναστεναγμούς που κυλάνε απ’ τα ζεστά παραθυρόκουτα, απ’ τα στεγνά στόματα ενός ακόμη αθηναϊκού καλοκαιριού.  

Ίσως τότε να μπορούσα να μάθω τις σκέψεις μιας ανθρώπινης θεότητας, ίσως να καταλάβαινα τα πάντα για την καλοκαιρινή μελαγχολία και την πρωτευουσιάνικη σιγουριά σε αντίθεση με την επαρχιακή προσμονή. 

Ίσως να έθετα τα πιο έξυπνα ερωτήματα, ασχέτως με το αν θα κατάφερνα ποτέ να τα απαντήσω. 

Σε ένα κόσμο που δεν νιώθεις ποτέ μόνος αλλά πολλές φορές μοναδικός, πόσο εύκολο είναι να υπάρξεις; 

Ανάμεσα σε σένα κι εμένα και εκείνους,  

πού τοποθετούμε τους καθρέφτες; 

Visual Portfolio, Posts & Image Gallery for WordPress

QUANTUM MEMORIES - PROBABILITY, REFIK ANADOL

Share:

Comments

One Comment

  • Μαγικο…
    Το αρθρο, αλλα και η δυνατοτητα να θετεις ερωτηματα που ισως δεν απαντηθουν…
    Ισως για να προλαβαινεις τις απαντησεις σε ερωτηματα που δεν εθεσες..
    Keep writing !!

Leave a comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.