influencemag.gr

Σκέψεις μετά τις 12 π.μ. | Summertime Sadness

Παρότι δεν ταιριάζει στο καλοκαίρι, σήμερα το χρώμα του είναι μωβ. 

Μωβ = κόκκινο + μπλε. Μπλε όπως:  

  •  η θάλασσα 
  • ο μεσημεριανός ουρανός του Ιουνίου 
  • το Μπλού Λαγκούν 
  • το φεγγάρι όταν τραγουδάει γι’ αυτό η Μπίλι Χόλιντεϊ (άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι το επίθετό της σημαίνει «Διακοπές»)  
  • η διάθεση εκείνων που μένουν στις πόλεις 
  • άλλο 

 

Καλοκαιρινή μελαγχολία λέγεται οτιδήποτε κρύβεται πίσω από τον αργόστροφο ήχο των ανεμιστήρων, οτιδήποτε κυλάει αλμυρό από το μέτωπο σαν τον ιδρώτα, οτιδήποτε αναστενάζει στις ταράτσες Σάββατο βράδυ στη μέση της έρημης πόλης.  

Καλοκαίρι στην πόλη, το πίσω μέρος του αυχένα μου γίνεται τραχύ και βρώμικο, μας λένε οι The LovinSpoonful και το νιώθουμε στον αέρα. Τα σκουπίδια ζέχνουν κάτω από τον κολασμένο ήλιο, εμείς ζέχνουμε, είναι λες και όλος ο κόσμος ζέχνει μέχρι να πέσει το φως και να μεταμορφωθούμε όλοι σε μυστήρια πλάσματα, με αέρινες φούστες και σανδάλια και μαλλιά βρεγμένα να στάζουν στις πλάτες, φρέσκα κατευθείαν από το ντουζ. Με κοσμήματα που αγοράσαμε κάποτε από εκείνη την πλανώδια πωλήτρια στην παραλία, μακραμέ κορδόνια και πέτρες που μας πείθουν ότι θα μας προστατεύσουν -το μάτι της Τίγρης θα σε κοιτάει για πάντα- και που, μάντεψε, δεν μας προστάτευσαν ούτε από την ίδια τη θλίψη του καλοκαιριού που μας τυλίγει σαν μανδύας.  

Δεν μας προστάτευσαν από γνωριμίες στο πλοίο προς και από το νησί που έληξαν με τα πρώτα βαριά κρύα, ούτε από μάντισσες που νόμιζαν ότι ήξεραν τις γραμμές των χεριών μας, ούτε από σφήκες που νόμιζαν ότι ήθελαν να γευτούν τη μυρωδιά του λαιμού μας, ούτε από σκέψεις που νόμιζαν ότι χωρούσαν, ενώ δεν χωρούσαν καθόλου πια.  

 Αλλά, το βράδυ είναι ένας διαφορετικός κόσμος, αλλάζει τόνο ο Τζο Μπάτλερ. Παρά τη ζέστη, όλα θα πάνε καλά / Και μωρό μου, δεν ξέρεις ότι είναι κρίμα / που οι μέρες δεν μπορούν να είναι σαν τις νύχτες 

Οι μέρες ποτέ δεν θα είναι σαν τις νύχτες, ακόμη κι αν κάποιοι λένε ότι το δειλινό είναι ένα είδος πένθους.  

Πάντα θα θρηνούμε την περασμένη μέρα, γιορτάζοντας την ερχόμενη νύχτα.  

Αλλά, εκείνη την ώρα ανάμεσα, την ώρα που τα πεζοδρόμια δροσίζονται, που τα σκαλοπάτια οδηγούν στις στέγες, που μας έρχεται να ακούσουμε Altj και να χορέψουμε με κλειστά μάτια, εκείνη την ώρα που τα βουνά στον ορίζοντα βάφονται μενεξεδιά, τότε μπορούμε να ανασάνουμε για λίγο χωρίς να φοβόμαστε τον κόσμο που γυρνάει τόσο γρήγορα.  

Μπορούμε να γελάσουμε, όπως μόνο οι νεκροζώντανοι ξέρουν να γελάνε.  

 Αθόρυβα.  

 Βαθιά. 

 Ιδιωτικά.  

 Και μωρό μου, δεν ξέρεις ότι είναι κρίμα / που οι μέρες δεν μπορούν να είναι σαν τις νύχτες / Το καλοκαίρι, στην πόλη / Το καλοκαίρι, στην πόλη… 

Share:

Comments

No Comments

Leave a comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.