influencemag.gr

Stumble upon the story Φλέρυ Νταντωνάκη – Ένας κύκνος στο τελευταίο του άσμα.

Το τραγούδι της νύχτας

Έξω χιονίζει. Μοιάζει ότι θα χιονίζει για πάντα. Η Φλέρυ μου κάνει παρέα απόψε. Μου έχει κάνει πολλά βράδια παρέα. Δεν έχω καμιά αμφιβολία, δε μου άφησε κανένα περιθώριο: η Φλέρυ είναι αερικό. Είναι από εκείνες τις περσόνες που περνούν μια φορά από την ιστορία της μουσικής. Μια φορά, γιατί δεν έχουν όμοια ή όμοιό τους. Δε σού τους θυμίζει τίποτε άλλο, παρά η ανεξίτηλη παρουσία τους. Περπάτησε με βήματα απαλά, σαν να ίπταται πάνω από νότες και στίχους. Η φωνή της τμήμα της προαιώνιας φωνής του σύμπαντος. Η απαλή της χαρίεσσα παρουσία, ανεπαίσθητο άγγιγμα στις ψυχές των μουσικόφιλων του κόσμου. Η Φλέρυ είναι οικουμενική.

Ξεκίνησε από την Αθήνα, αλλά είχε καταγωγή από την Κρήτη, από την πόλη που πάντα κανείς επιστρέφει, νομίζω. Το είπαν, εξάλλου, πολλοί. Από το Ρέθυμνο. Πατέρας και μητέρα πλάσματα που ανέπτυξαν μια συγκρουσιακή σχέση, πριν χωρίσουν, για ν’ ακολουθήσουν διαφορετικούς δρόμους. Βαθιά πληγή οι έριδές τους για τη Φλέρυ. Πατέρας τραχύς, στριφνός, κινηματογραφιστής με λίγες, μάλλον, αξιοζήλευτες πατρικές αρετές, είχε πει η ίδια. Πάντως σ’ εκείνον οφείλεται η πρώτη επαφή της με τις τέχνες, ειδικά την υποκριτική. Μητέρα εύθραυστη και δυναμική, σαν μητέρα κι αδερφή μαζί. Η Φλέρυ, μικρό παιδί, με τη φλέβα της τέχνης καυτή, ρέουσα, ματιά κοφτερή, νόηση ουσιαστική, φωνή «φεγγαρικής αηδόνας», όπως θα πει γι’ αυτήν ο πολύς Νίκος Καρούζος. Το ταλέντο της λάμπει νωρίς, όταν τραγουδά για τις καθηγήτριες και τους καθηγητές, τις συμμαθήτριες και τους συμμαθητές της στην Ιόνιο Σχολή.

Από εκεί και στο εξής μια μυθική διαδρομή. Αμερική, Νότια Καρολίνα, Βοστόνη, σπουδές στην ιστορία των ιδεών και τη φιλοσοφία. Νέα Υόρκη, σπουδές υποκριτικής, δουλειά ως σερβιτόρα για την υποστήριξη των σπουδών. Ύστερα εμφανίσεις σε μικρές σκηνές, τραγούδια της ελληνικής υπαίθρου και σύντομα ιντερμέδια από την Ισπανία και τη Βραζιλία. 1965: πρώτος δίσκος, Fleury: The Isles of Greece (συλλεκτικός σήμερα). Η Φλέρυ στο Broadway. Δικτατορία: δημόσια τοποθέτηση για το καθεστώς και τον ρόλο της Αμερικής. Ψυχανάλυση, μια αντιστάρ, μια αντισυμβατική ντίβα, που δεν ένιωθε καν ντίβα, μια ζώσα ασκητικά ψυχή. Γνωριμία με τη Μελίνα Μερκούρη. Σταθμός: γνωριμία με τον Μάνο Χατζηδάκι. Ο «Μεγάλος Ερωτικός». «Κάθε τραγούδι ήταν μια γέννα για μένα και όχι εύκολη γέννα», θα πει. Απόσυρση. 1984: θα εμφανιστεί σε μικρές σκηνές. Μια εμφάνιση μπροστά σε κοινό το 1985 θα την τρομάξει τόσο, που θα τρέξει στα καμαρίνια ασθμαίνοντας, για να βγει και να αποθεωθεί λίγο αργότερα.

Και τώρα η στάση που συγκλονίζει τη γράφουσα κι αποτελεί αφορμή για το κείμενο αυτό. 1986: η συνεργασία με τους Τερμίτες στον δίσκο «Τσιμεντένια Τρένα». «Το τραγούδι της νύχτας». Την πρώτη φορά που το άκουσα, ξαπλωμένη, είχα αυτήν την μεταφυσική εμπειρία που λίγες μουσικές μού πρόσφεραν. Ένιωσα ότι για λίγα ίσως δευτερόλεπτα, πάντως για… πολύ χρόνο, δεν ακουμπούσε το σώμα μου στο στρώμα. Τότε που το τραγούδησε η Φλέρυ ήταν πενήντα τριών ετών. Η φωνή της συνέχιζε να δονεί τις πιο ευαίσθητες χορδές. Τους μοναδικούς στίχους υπέγραψε ο Μιχάλης Μαρματάκης, τη μουσική οι Τερμίτες (Μιτζέλος, Σπυρόπουλος, Μαχαιρίτσας, Κιρκιλής). Ήταν η τελευταία φορά που μπήκε στο στούντιο. Η τελευταία ηχογράφηση. Για το τραγούδι αυτό η ίδια θα πει: «Ποτέ δεν ήμουν τόσο χαρούμενη και τόσο ευτυχισμένη βγαίνοντας από μια δουλειά μέσα από το studio. Πιστεύω ότι το αποτέλεσμα ήταν έξοχο. Ούτε με τον Μάνο Χατζιδάκι είχα νιώσει ποτέ αυτή την πληρότητα. Οι Τερμίτες είναι ο ένας καλύτερος από τον άλλον και αυτό το νέο παιδί που έγραψε τον στίχο στο “Τραγούδι της νύχτας”, ο Μιχάλης Μαρματάκης, σαν να συνυπήρξε μαζί μου σ’ όλη την κλίμακα του πάθους που διένυσα στη ζωή μου. Τα τραγούδια που γράφει είναι σαν ένα είδος χρονικού της ζωής μου. Το μόνο που ακούς τελικά από τους Τερμίτες είναι ο πλούτος…».

 

Εκεί σκορπισμένη στον ύπνο μουσκεύει η ψυχή

Θλιμμένη αγαπιέμαι από σκεύη κουζίνας και πράγματα

Και κάπου στο βάθος της νύχτας αστράφτεις εσύ

Σε εικόνες γεμάτες περάσματα

 

Αίμα στο στόμα μου και τ’ όνειρο άσπρο

Μικρές αγγελίες στον τύπο διαβάζεις

Μου μοιάζεις με όστρακο κι απόρθητο κάστρο

Αίμα στα πόδια μου και τ’ όνειρο άσπρο

Γυμνή ξαπλωμένη να τρέχω διατάζεις

Φαντάζεις απόμακρος και σβήνεις σαν άστρο

Αίμα στο βλέμμα μου και τ’ όνειρο άσπρο

Στο χρώμα μπερδεύτηκα δε βλέπω μ’ αρπάζεις

Φωνάζω σα νήπιο μια λέξη σαν «άσ’ το»

Φωνάζω σα νήπιο μια λέξη σαν «άσ’ το»

 

Εκεί διαλυμένη στον ύπνο, βαμμένη χρυσή

Με γέλια φλερτάρω ένα σκεύος κουζίνας χαράματα

Και μ’ ένα μπουκάλι υγρό γεννημένο εσύ

Γυμνή με δικάζεις να βάλω τα κλάματα

 

«Να ‘μαι» φωνάζω κοντά στον καθρέφτη

Γυναίκα από πέτρα με ψυχή βιασμένη

Κοιτάζω τη φάτσα μου να βλέπει τον κλέφτη

«Να ‘μαι» ψελλίζω κοντά στον καθρέφτη

Διακρίνω τη χλόη μου με στάχτη βαμμένη

Και κει μπρος στα πόδια μου το σώμα μου πέφτει

«Να ‘μαι» υστερίζω σιμά στον καθρέφτη

Τον χτυπώ με γροθιά και με βλέπω σπασμένη

Ξυπνώ μουσκεμένη κοντά σ’ ένα κάλπικο ψεύτη

 

Ξυπνώ μουσκεμένη κοντά σ’ ένα κάλπικο ψεύτη

 

Ξυπνώ μουσκεμένη…

 

Υ.Γ. Και τώρα, που σας γράφω, νιώθω κι εγώ «μουσκεμένη», ιδρωμένη από τη συναισθηματική έξαρση, μια νύχτα τόσο κρύα…

Share:

Comments

No Comments

Leave a comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.