influencemag.gr

Χέρια μικρά

Χέρια μικρά (2017), Andrés Barba, μτφρ. Βασιλική Κνήτου, εκδόσεις Μεταίχμιο 

Η αληθινή ιστορία πάει κάπως έτσι (γράφω «πάει», καθώς μέχρι ενός σημείου θα μπορούσε κανείς να πει πως δεν πρόκειται για μια εξωπραγματική ιστορία, αλλά για μιαν από εκείνες τις φοβερές ατυχίες κι αδικίες της ζωής, οι οποίες πλαισιώνουν την εκάστοτε επικαιρότητα και γίνονται θλιβεροί τίτλοι):

Η  Μαρίνα χάνει τους γονείς της σε τροχαίο. Ο μπαμπάς της πεθαίνει επιτόπου, η μαμά της λίγο αργότερα, βαριά τραυματισμένη, στο νοσοκομείο. Το εφτάχρονο κορίτσι νοσηλεύεται, αποθεραπεύεται σωματικά (έχει σημαίνουσα βαρύτητα η διευκρίνιση «σωματικά», βλέπει κανείς παρακάτω), η ψυχολόγος του νοσοκομείου της χαρίζει μια κούκλα και το κορίτσι με την κούκλα μεταφέρεται στο ορφανοτροφείο θηλέων. Εκεί τα υπόλοιπα κορίτσια την αντιμετωπίζουν ως εξωγήινο πλάσμα, παράταιρο, ασύμβατο με το δικό τους σύμπαν, τη μικροκοινωνία τους.

Μετά όμως; 

Καθώς η Μαρίνα καταβάλλει προσπάθεια να προσαρμοστεί στη νέα κατάσταση και να βρει μια θέση στη μικροκοινωνία αυτή, τα υπόλοιπα κορίτσια κλέβουν την κούκλα της. Είναι διαφορετική; Ναι, είναι. Τα κορίτσια από μικρά εκεί, χωρίς να έχουν καμιά ιδέα για το οικογενειακό βίωμα, χωρίς, θα τολμούσα να πω, παρελθόν έξω από το ορφανοτροφείο. Η Μαρίνα με εφτά χρόνια «έξω κόσμου» κι οικογενειακών στιγμών πίσω της. Τα σέρνει νωχελικά παραιτημένη μαζί με την κούκλα της. Έπειτα είναι κι εκείνη η ουλή της…  

Όταν στερείται την κούκλα της, επινοεί ένα παιχνίδι εναλλαγής ρόλων. Το παιχνίδι αυτό παίζεται τη νύχτα, είναι εμμονικό, καθιστά τα υπόλοιπα κορίτσια συνένοχα και τροφοδοτείται από μια έκδηλη τάση βίας. Κάθε βράδυ ένα κορίτσι υποβάλλεται στον ρόλο μιας κούκλας βουβής και άβουλης, έκθετης στις επιθυμίες του πλήθους και στη βία των υπόλοιπων παικτριών. 

Το παιχνίδι πραγματώνεται βασανιστικά μέχρι το διφορούμενο τέλος του. Το τέλος του σημαίνει τον θάνατο της Μαρίνας. Η ίδια γίνεται  η άφωνη κούκλα, αφημένη στα χέρια των κοριτσιών του ορφανοτροφείου. Μια κούκλα που αναζητά και διεκδικεί με τρόπο παράδοξο για τον «κοινό νου» την αγάπη, διερευνά τη σκοτεινή επιθυμία με έναν τρόπο παραμορφωτικό, σαν αντικατοπτρισμό εκείνης της ουλής.

Η Μαρίνα στήνει ένα παιχνίδι μαζί με τα υπόλοιπα κορίτσια, το φτάνουν στα άκρα κι η ίδια η ηρωίδα κλείνει τον κύκλο της βίας δίνοντας την εντύπωση στον αναγνώστη ότι το τέλος το ήξερε κι ενεργούσε σπρώχνοντας τα πράγματα προς αυτήν την «έξοδο». Η αφήγηση δίνεται από διάφορες «φωνές». Ωστόσο, πίσω από αυτές τις φωνές «ακούγεται» η φωνή του συγγραφέα. Θα μπορούσε να είναι αυτό σκόπιμο ή η ακούσια -ενδεχομένως άστοχη- εμφιλοχώρηση της ψυχολογίας του γράφοντος στην παιδική ψυχή; Θα το απαντήσουν οι αναγνώστες με την πολλαπλή ανάγνωσή τους.

Το θέμα σοκάρει πράγματι. Η βία στην παιδική ηλικία. Η βία αυτή αποκαθηλώνει την ιδέα ότι η παιδική ηλικία χαρακτηρίζεται από αγνότητα κι αθωότητα. Η νουβέλα αξίζει να διαβαστεί…

Share:

Comments

No Comments

Leave a comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.