influencemag.gr

«ΕΝΑΣ ΓΛΑΡΟΣ»

«Ένα συνδυασμό έντονου χρώματος και κολάζ χρησιμοποιεί στο έργο της η Γεωργία Καλογεροπούλου, με εμφανή τα σημάδια της ζωγραφικής χειρονομίας, αναζητώντας πιθανές εναλλακτικές στην ιστορία της Ηλέκτρας. Οι Διόσκουροι εμφανίζονται σαν κοσμικοί κριτές που παρατηρούν την έκβαση των πραγμάτων και θέτουν το ερώτημα τι θα μπορούσε να έχει συμβεί σε ένα παράλληλο σύμπαν, αν οι ήρωες ήταν ελεύθεροι από την αίσθηση του καθήκοντος και η Ηλέκτρα μπορούσε να πετάξει σαν γλάρος μακριά από τα κοινωνικά της δεσμά».

Αθηνά Εξάρχου, Δρ ιστορίας της τέχνης

INNER VIEW

Βίκυ Μοιρώτσου

Σε μία πατριαρχική και θεοκρατική κοινωνία τα άτομα δε ζουν ελεύθερα, παρά μένουν δέσμιοι των κοινωνικών και ηθικών υποχρεώσεων που εκείνη τους επιβάλλει. Ποιος είναι (ή θα έπρεπε να είναι) ο ρόλος των «Διόσκουρων», ως εκπρόσωποι του φωτός, της αρετής και της προστασίας; 

Φαντάστηκα τους Διόσκουρους ως μια εκδοχή του υπερβατικού που παρεμβαίνει στον κόσμο των θνητών για να τους αποκαλύψει νέες πιθανότητες ελευθερίας. Ο κόσμος των ανθρώπων συχνά φαντάζει μονοσήμαντος: κάθε επιλογή που κάνουμε μας δεσμεύει προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, δεν μπορεί να αναιρεθεί – ο χρόνος μας χτίζεται μέσα από διαδοχικούς αποκλεισμούς άλλων, διαφορετικών χρόνων που δεν επιλέξαμε. Έτσι, κατά μια έννοια η μοίρα της Ηλέκτρας ή των τραγικών ηρώων γενικά είναι η μοίρα κάθε ανθρώπου. Όλοι ζούμε με το βάρος των κοινωνικών υποχρεώσεων, κανείς δε γεννιέται σε ένα κενό νοήματος, ακόμα και οι πιο προνομιούχοι άνθρωποι έχουν ένα πεπρωμένο να εκπληρώσουν. Κι όμως, ένας πυρήνας ελευθερίας υπάρχει δυνητικά σε όλους. Ο καθένας γνωρίζει εκείνες τις στιγμές στην προσωπική του ιστορία όπου «τα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν πάει τελείως διαφορετικά». Ο καθένας μπορεί να φανταστεί μια εντελώς διαφορετική εκδοχή του κόσμου με περισσότερη ελευθερία και περισσότερη ευτυχία για όλους.

 Αν υπάρχει μια θέση για το υπερβατικό μέσα στο κοινωνικό νόημα, ίσως να είναι ακριβώς αυτό: να βοηθήσει συναισθηματικά τον άνθρωπο να στοχαστεί έναν χρόνο ανοιχτό, όπου οι πιθανότητες παραμένουν ζωντανές και εγκυμονούν άλλους κόσμους εντελώς διαφορετικούς, παράλληλα σύμπαντα και περιπέτειες αναρχικές και ελεύθερες. 

Αν όντως η Ηλέκτρα μπορούσε να «πετάξει μακριά» και να απαλλαγεί από τα κοινωνικά δεσμά, πώς φαντάζεσαι ότι θα συνέχιζε τη ζωή της;

Για να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση σκέφτομαι τις τελευταίες σελίδες από την Πολιτεία του Πλάτωνα, όπου γίνεται λόγος για τη ροή των ψυχών από τον ουρανό στη γη και την αέναη κίνηση της μετενσάρκωσης όλων των έμβιων όντων. Αν υποθέσουμε ότι η Ηλέκτρα έζησε αυτά που έζησε στη ζωή που είχε στη γη, το επόμενο στάδιο στη μεταφυσική της περιπέτεια δε θα μπορούσε να είναι μια ζωή με ανθρώπινη μορφή. Γι’ αυτό, φαντάζομαι την Ηλέκτρα σαν έναν γλάρο. Τη φαντάζομαι να μετεωρίζεται στον ουρανό, να κατεβαίνει όποτε θέλει να χαλαρώσει και να χαζέψει κάποιους λουόμενους σε κάποια παραλία, να τσιμπάει ψαράκια και τηγανιτές πατάτες από τα αποφάγια κάποιας καλοκαιρινής ταβέρνας και

να συνεχίζει την άσκοπη περιπλάνησή της στις θάλασσες, μέχρι να βαρεθεί και να αράξει όπου θέλει, αν θέλει, για όσο θέλει…

null

Discover more!

Share