influencemag.gr

«Η ΗΛΕΚΤΡΑ ΤΗΣ ΓΑΡΙΤΣΑΣ»

«Κάθε τραγική ιστορία μπορεί να ιδωθεί με σκωπτική διάθεση, σαν ένα γλυκόπικρο σχόλιο πάνω στους ανθρώπους που (κατα) σπαράσσονται από τα πάθη τους. Ο Γιώργος Μικάλεφ δανείζεται στοιχεία του Μποστ, αλλά και των ταινιών του Γιάννη Οικονομίδη, ίσως και των κοινωνικών δραμάτων του Ξενόπουλου, για να αποδώσει τη σύγκρουση μάνας-κόρης στη σύγχρονη Κέρκυρα. Τα στόματα ανοίγουν διάπλατα και βγάζουν φλόγες καθώς οι ηρωίδες ανταλλάσσουν λεκτικά πυρά, μέχρι που τέρατα αναδύονται από μέσα τους και καταλήγουν στην αλληλοεξόντωση. Δυο γάτες υποκαθιστούν το χορό και κάθονται πάνω σε θεατρικές μάσκες, ενώ η όψη τους παραπέμπει σε μάσκες του Picasso».

Αθηνά Εξάρχου, Δρ ιστορίας της τέχνης

INNER VIEW

Χαρά Ευδαίμων

Στο μύθο των Ατρειδών (της Γαρίτσας) η Ύβρις αποτελεί κληρονομιά και οι αθώοι «κληρονόμοι» τιμωρούνται, προκειμένου να αποκαταστήσουν την ηθική τάξη. Έτσι, καταλήγουν να παραδίδονται στην κρίση της θείας Δίκης. Αυτό το μυθολογικό μοτίβο έχει προφανώς τον ρόλο της επικύρωσης πεποιθήσεων και πολιτισμικών θεσμών που αποτελούν αξίες και προδιαγράφουν τις κοινωνικοπολιτικές σχέσεις. Τελικά, ο μύθος των Ατρειδών είναι παράδειγμα προς μίμηση ή προς αποφυγή;

Τον βλέπω σαν τον μύθο της ελληνικής οικογένειας, που άλλοι της δίνουν τεράστια αξία, γιατί «μεγαλώνει, μεγαλώνει γερά παιδιά», με αξίες και ιδανικά κι άλλοι την θεωρούν αρρώστια ανίατη που καταβροχθίζει με βουλιμία τα μέλη της. Οι Ατρείδες προφανώς και είχαν μεγαλύτερα δράματα από μια τυπική ελληνική οικογένεια στη Γαρίτσα. Πιστεύω, λοιπόν, πως δεν είναι ούτε προς μίμηση ούτε προς αποφυγή. Ο κάθε άνθρωπος πρωταγωνιστεί στις δικές του «οικογενειακές ιστορίες» και πρέπει να αποφασίζει αναλόγως το σενάριο, πόσο δραματικό θα είναι το επεισόδιο. 

Οι χαρακτήρες σου υποφέρουν λόγω της συμμετοχής τους σε μια αιματηρή και αφύσικη πράξη στην οποία τους οδήγησε η δίψα για εκδίκηση. Η οργή τους εναλλάσσεται με φάσεις διαύγειας και νηφαλιότητας. Εν κατακλείδι, όταν η οργή αποκρύπτεται, γίνεται εκδίκηση ή όταν ξεσπά, μας ανοίγει τον δρόμο προς τη συγχώρεση;

Όταν ο άνθρωπος αποκρύπτει την οργή του, θα έρθει η ώρα που θα αρχίσει να του τρώει τα σωθικά. Η εκδίκηση ή η συγχώρεση είναι απαραίτητη για την επιβίωσή του. Τα φρικτά και τα απαίσια, όσο αιματηρά και αν φαίνονται, είναι μέσα στη φύση μας. Σε μία φύση την οποία έχουμε εξιδανικεύσει αλόγιστα στην πολιτισμένη βιτρίνα της ανθρωπότητας. Το κτήνος, όμως, μέσα μας διψάει για εκδίκηση, για αίμα, για μια ηθική ικανοποίηση, αλλά κυρίως για τη δικαίωση του ΕΓΩ του, που κατέχει το δίκιο το δικό του. Δε θα σκεφτεί να συγχωρέσει την ώρα που θα θρυμματίζει αυτήν την άθλια βιτρίνα πιστεύοντας πως το χέρι του το οδηγεί μια κάποια Θεία Δικαιοσύνη.

Έπειτα, όταν χορτασμένο από αίμα το σύρουν μπροστά στους δικαστές αυτού του κόσμου ή του άλλου, κουλουριασμένο θα ζητήσει συγχώρεση για τον εαυτό του και όλα θα είναι ανθρώπινα και όλα φυσικά.

null

Discover more!

Share