influencemag.gr

«ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ»

«Ο Θωμάς Κεφαλάς αφηγείται επίσης μια ιστορία εκδίκησης που ξεκινάει από την κακοποίηση που δέχεται η νεαρή Ηλέκτρα στο οικογενειακό της περιβάλλον και τη βία που επαναλαμβάνεται από τον περίγυρό της όσο μεγαλώνει. Το μόνο που βλέπουμε είναι οι εκφράσεις του προσώπου της, ενώ οι άνθρωποι που την καταπιέζουν αποδίδονται σαν σκιές κινηματογραφικού εξπρεσιονισμού. Στο τέλος υπονοείται ότι εκείνη επιστρέφει τη βία που δεχόταν τα προηγούμενα χρόνια, βάφοντας τα χέρια της με αίμα».

Αθηνά Εξάρχου, Δρ ιστορίας της τέχνης

INNER VIEW

Ξένια Μουστάκα

Η δική σου Ηλέκτρα από την παιδική της ηλικία βιώνει την ενδοοικογενειακή βία, τη βία των ενηλίκων απέναντί της, των συνομηλίκων της στο σχολείο κι αργότερα τη βία από τον σύντροφό της. Στο τέλος απαντά με βία. Το μαρτυρούν τα αιματοβαμμένα χέρια της. Είναι αναπόδραστη συνθήκη η επιλογή της βίας; Είναι ρεαλιστική η επιλογή της αντιβίας, όταν μεγαλώνουμε σε τόσο τοξικά και βίαια περιβάλλοντα; 

Όπως έχει δομηθεί η σύγχρονη κοινωνία, η βία δεν είναι επιλογή, αλλά μόνιμη συνθήκη με διάφορες μορφές. Όλοι-ες-α βιώνουν ή έχουν βιώσει κάποιας μορφής βία στην καθημερινότητά τους. Βία είναι η παρενόχληση στον δρόμο, βία είναι τα καθορισμένα από τρίτους πρότυπα ζωής, βία είναι και το στρες που βιώνουμε ως αποτέλεσμα της οικονομικής ανασφάλειας. Το βίαιο περιβάλλον προκύπτει από τις κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες που εξακολουθούμε να θρέφουμε και να αναπαράγουμε από γενιά σε γενιά. Η βία θεωρώ ότι είναι αναπόδραστη συνθήκη, διότι πολλές φορές δεν προσφέρεται άλλη επιλογή. Τα συστήματα και οι δομές που έχουν δημιουργηθεί για να μας προστατεύουν αποδεικνύονται συχνά δυσλειτουργικά και πολλές φορές βλέπουμε να επικρατεί ο νόμος του ισχυρού μην αφήνοντας άλλη επιλογή από βίαια και απελπισμένα ξεσπάσματα αντεκδίκησης.

«Γιατί νομίζω πως θα έρθει η στιγμή / που δε θ’ αντέξω / και θα ξεσπάσω / και δε θα φοβηθώ / και θα ελπίζω / και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω / μ’ έναν φθόγγο / μ’ ένα τραύλισμα / με μια κραυγή / που θα μου λέει: / ΜΙΛΑ!»: Θα μπορούσε να αλλάξει το τέλος των αιματοβαμμένων χειρών, αν η Ηλέκτρα σου μιλούσε; Κι αν μιλούσε, τι θα έλεγε και πού; 

Τα αιματοβαμμένα χέρια είναι μία από τις διάφορες πιθανές εκδοχές του τέλους της ιστορίας. Μια εναλλακτική συνθήκη θα ήταν να έχει απευθυνθεί σε κάποια δομή σχετική με τα θύματα κακοποίησης, σε κάποιο φορέα ή στην αστυνομία βρίσκοντας διέξοδο. Θα μπορούσε, όμως, να έχει ήδη μιλήσει, να έχει ήδη ζητήσει βοήθεια χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Υπάρχουν διάφορες μαρτυρίες για περιστατικά κακοποίησης και ενδοοικογενειακής βίας στα οποία, ενώ ζητήθηκε πολλάκις βοήθεια και παρέμβαση της αστυνομίας, το σύστημα αποδείχθηκε στην καλύτερη περίπτωση δυσκίνητο και στη χειρότερη αδιάφορο, πολύ συχνά με τραγική κατάληξη.

Οπότε το θέμα δεν είναι μόνο να βρει το θύμα το θάρρος να μιλήσει, αλλά και να εισακουστεί.

null

Discover more!

Share