influencemag.gr

«ΑΤΙΤΛΟ»

«Ο Ιάκωβος Βάης εντοπίζει κοινά ανάμεσα στο μύθο και τη σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα και συνδυάζει τα κόμικς με τη γελοιογραφία για να στηλιτεύσει την έκπτωση των ιδανικών στη σύγχρονη Ρωσία. Η Ηλέκτρα γίνεται ένα «κοριτσάκι με τα σπίρτα» που βλέπει τον Πούτιν να πλαγιάζει με τη νέα αστική τάξη, ενώ η ίδια και ο λαός υποφέρουν. Ανάβει τα σπίρτα της και τα σοσιαλιστικά αγάλματα του παρελθόντος παίρνουν ζωή, τιμωρώντας τον προδότη πατέρα του έθνους, ενώ εκείνη πεθαίνει από το κρύο».

Αθηνά Εξάρχου, Δρ ιστορίας της τέχνης

INNER VIEW

Βίκυ Μοιρώτσου

Συνδυάζοντας στο έργο σου τα κόμικς με τη γελοιογραφία, επιχειρείς να καυτηριάσεις την έκπτωση των ιδανικών. Η δική σου Ηλέκτρα είναι «το κοριτσάκι με τα σπίρτα» από την ιστορία του συγγραφέα Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Με ποιον τρόπο ο μύθος της Ηλέκτρας παραπέμπει στη σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα της Ρωσίας;

Η αφορμή για να παντρέψω τον μύθο της Ηλέκτρας με «το κοριτσάκι με τα σπίρτα» ήταν η επικαιρότητα του πολέμου στην Ουκρανία. Και πιο συγκεκριμένα, η άτοπη ταύτιση της σημερινής Ρωσίας με την «πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση», την οποία προσπαθούσαν να πλασάρουν κυρίως τα δυτικά προπαγανδιστικά κέντρα, αλλά και η Ρωσική Κυβέρνηση για να μπορέσει να αποσπάσει την στήριξη του λαού της Ρωσίας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Ο οποίος ρωσικός λαός, κατά πλειοψηφία, τυγχάνει να νοσταλγεί εκείνη την περίοδο. Μία άτοπη ταύτιση, κατά τη γνώμη μου, γιατί την σοβιετική εποχή οι λαοί της Ρωσίας και της Ουκρανίας ζούσαν ειρηνικά και μονιασμένοι. Έτσι, θέλησα να θέσω τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση και να πω ότι το σημερινό καθεστώς της Ρωσίας είναι ένας κλασσικός καπιταλισμός, με όλη τη βαρβαρότητα που συνοδεύει τον καπιταλισμό. Το κοριτσάκι με τα σπίρτα, θύμα της εκμεταλλευτικής κοινωνίας και σύμβολο στην παγκόσμια λογοτεχνία, τώρα πια βρίσκεται και στην κόκκινη Πλατεία. Η νέα αστική τάξη που προέκυψε μετά τις ανατροπές διασκεδάζει μαζί με τον εκλεκτό της Πρόεδρο και απολαμβάνει τη χλιδή της. Το σοβιετικό παρελθόν όμως, σαν άλλος Ορέστης, επιστρέφει και ξαναζωντανεύει ως φλόγα από τα σπίρτα και ζεσταίνει προς στιγμήν το άτυχο κορίτσι. Και τέλος, με έναν μεταφυσικό τρόπο, το φάντασμα του παρελθόντος, σαν ένα άλλο φάντασμα του κομμουνιστικού μανιφέστου, εκδικείται τον Πρόεδρο. Η ιστορία γράφτηκε. Δεν γίνεται να ξεχαστεί. Όχι μόνο από τον ρωσικό λαό, αλλά και από όλους τους λαούς του κόσμου.

Στο τέλος της ιστορίας σου ο Πούτιν τιμωρείται με θάνατο. Πεθαίνουν, όμως, μαζί του τα πιστεύω του και όσα ο ίδιος πρεσβεύει ή σύντομα θα βρεθεί ο επόμενος αντικαταστάτης του;

Προφανώς, το πρόβλημα της φτώχειας και του πολέμου δε θα λυθεί έτσι. Αν, δηλαδή, φύγει από τη μέση ο Πρόεδρος. Προφανώς και η αστική τάξη την αμέσως επόμενη στιγμή θα βρει κάποιον άλλον να συνεχίσει το έργο του. Όπως συμβαίνει, άλλωστε, σε όλα τα καπιταλιστικά κράτη. Δεν ήθελα να δώσω με την ιστορία μου αυτή τη λύση. Φαίνεται αυτό από το γεγονός ότι το κοριτσάκι πεθαίνει στο τέλος, όπως και στην ιστορία του Hans Christian Andersen. Αλλά, παράλληλα, τίθεται και το στοιχείο της εκδίκησης και της απόδοσης δικαιοσύνης, σε ηθικό επίπεδο.

Λύση θα υπάρξει όταν οι λαοί σταματήσουν να στοιχίζονται πίσω από ξένες -προς τα συμφέροντά τους- σημαίες και αποφασίσουν να σηκώσουν τη δική τους σημαία, όπως είχαν κάνει το 1917, αλλά και παλιότερα. Κι αυτό ίσως να είναι ένα άλλο κόμικ…

null

Discover more!

Share