influencemag.gr

«ΘΥΜΙΣΗ»

«Η Μελίνα Βλάχου δείχνει την Ηλέκτρα να ανατρέχει νοερά στο παρελθόν και στη σχέση της με τους γονείς της. Η χειραφέτησή της γίνεται κυριολεκτικά όταν σταματάει να βλέπει στα δικά της χέρια τα χέρια της μητέρας της. Ο αναγνώστης παρατηρεί από ψηλά το οικογενειακό τραπέζι από τότε που η Ηλέκτρα ήταν μωρό έως την ενηλικίωσή της, όταν πια φεύγει από το σπίτι, γίνεται κυρία του εαυτού της και παύει να ετεροκαθορίζεται.»

Αθηνά Εξάρχου, Δρ ιστορίας της τέχνης

INNER VIEW

Ξένια Μουστάκα

Φαίνεται πως είμαστε σε μεγάλο βαθμό ένα κράμα καταγραφών από την παιδική ηλικία. Η δική σας «Ηλέκτρα» χειραφετείται όταν παύει να βλέπει τα χέρια της μητέρας της στη θέση των δικών της. Πότε αποκτά τα δικά της χέρια; Τι μας ωθεί «να δούμε πια τα δικά μας χέρια»;  

Η ιστορία μου είναι μια αναδρομή στο παρελθόν της ζωής της Ηλέκτρας. Μέσω της ψυχαναλυτικής διαδικασίας, βλέπουμε την ίδια να προσπαθεί να ανακαλύψει τον εαυτό της. Η ιστορία ξεκινά σε ένα ψυχαναλυτικό γραφείο με την ίδια να μιλά στην αναλύτρια της. Ουσιαστικά, παρατηρούμε την εκσκαφή των τραυμάτων της Ηλέκτρας, με σκοπό να τα κατανοήσει και σε δεύτερο χρόνο να τα αποδεχτεί. Με αυτό τον τρόπο, η ίδια αρχίζει να έρχεται πιο κοντά στις επιθυμίες της, ξεγυμνώνοντας τα τραύματα που της έχουν «φορεθεί» με τα χρόνια. Αρχίζει να διαχωρίζεται από το παρελθόν των γονιών της και να βρίσκει τη δική της πορεία.

Η δική σας «Ηλέκτρα» σταμάτησε να βλέπει στη θέση των χεριών της τα χέρια της μητέρας της. Είδε επιτέλους τα δικά της χέρια! Θα μπορούσε, θεωρείτε, να αναπτύξει μιαν άλλου είδους εξάρτηση; Είναι, κατά τη γνώμη σας, η χειραφέτηση μονόδρομη διαδικασία ή ίσως, αν μάθουμε να ζούμε με  χέρια άλλων, είναι δύσκολο να ενδυναμώσουμε και να διατρανώσουμε την κυριαρχία των δικών μας;  

Κατά τη γνώμη μου, η πορεία προς τη χειραφέτηση δεν αφορά μια νέα εξάρτηση ή μη, αλλά την αναγνώριση των εξαρτήσεων μας και της αποδοχής τους (και άρα να συμφιλιωθούμε με αυτές) ή της αποδόμησης τους (παύουν να υπάρχουν). Η χειραφέτηση δε νιώθω ότι είναι μονόδρομος, αφού πρόκειται για μια επιθυμία που έρχεται στον χρόνο της για τον κάθε άνθρωπο ή ίσως να μην έρθει και ποτέ… Πρόκειται για μια συνεχή και επίπονη διαδρομή προς τη χάραξη της δικής μας πορείας, αφαιρώντας από αυτήν τις επιθυμίες των άλλων για εμάς. Ταυτόχρονα, δε θεωρώ πως πρόκειται για μια νέα εξάρτηση, αφού μέσα από την ίδια τη διαδικασία αρχίζει να φαίνεται το τέλος της.

Πάντως, τα χέρια των άλλων έχουν τόση δύναμη, όση τους δίνουμε εμείς, και θεωρώ ότι όσο μιλάμε για τα τραύματά μας, αυτά παύουν να έχουν τη δύναμη που νομίζαμε ότι είχαν στην αρχή.

null

Discover more!

Share