influencemag.gr

«Αίμα Στο Αίμα»

«Σε ασπρόμαυρο μοτίβο κινείται και ο Νίκος Αγάθος, λερώνοντάς το όμως με πιτσιλιές από το κόκκινο του αίματος. Οι σκηνές του είναι γεμάτες ένταση και παραπέμπουν στo Sin City του Miller, τα κόμικς της Marvel, αλλά και ταινίες τρόμου όπως το Scream και τις γυναίκες – εκδικήτριες του Ταραντίνο. Η ηρωίδα του έχει στυλ πανκ και στρέφεται κατά της «άκαρδης μάνας» της πυροβολώντας την επανειλημμένα, ενώ ένας μακάβριος χορός προαναγγέλλει το δικό της τέλος, το plottwist της λύτρωσης από τις τύψεις μέσω της αυτοκτονίας».

Αθηνά Εξάρχου, Δρ ιστορίας της τέχνης

INNER VIEW

Χαρά Ευδαίμων

Οι πεσιμιστές υποστηρίζουν την πράξη της Ηλέκτρας ως σκοτεινή και ψυχοπαθητική, ενώ οι αισιόδοξοι «όχι ως μια τραγωδία», αλλά πιθανότερα ως έναν συνδυασμό της μητροκτονίας και της δικαιοσύνης. Ας εστιάσουμε σε αυτό το δισεπίλυτο ζήτημα, καθώς η εκδοχή της ιστορίας σου τείνει προς «ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ». Ούσα πιστή στο καθήκον που της επιβάλλει η δικαιοσύνη, αν δεν πραγματοποιήσει το έγκλημα, δε θα έχει παραβεί ένα ύψιστο καθήκον;

H ηρωίδα του κόμικ μου με τίτλο «Αίμα Στο Αίμα» είναι ένα περιθωριακό θηλυκό, που σαν άγριο θηρίο εξιλεώνεται και η οργή της γαληνεύεται από τη θέα του αίματος, αφότου έχει διαπράξει ένα φρικτό έγκλημα (μητροκτονία) με σκοπό την εκδίκηση, τη λύτρωση και το τέλος της ντροπής για τον φόνο του πατέρα της (από τη μητέρα της).

H δικαιοσύνη της δομημένης κοινωνίας και των κατασταλτικών μηχανισμών που εφαρμόζει το κρατικό δίκαιο δεν έχουν νόημα για την outlaw- underground ηρωίδα μου. Γι’ αυτό και εκείνη αποφασίζει να εφαρμόσει το ύψιστο καθήκον της, αποδομώντας θεσμούς, ιδεολογίες και παραδόσεις: «Αίμα στο αίμα!». 

Στον δικό της αλλόκοτο ψυχικό κόσμο, η έννοια της απόδοσης δικαιοσύνης την οδηγεί στην αυτοδικία ενάντια στην ίδια της τη μητέρα, αδιαφορώντας για τους νόμους των ανθρώπων και αντιδρώντας κυριευμένη από τον πόθο της για κάθαρση και ολοκλήρωση του ύψιστου καθήκοντος: «Αίμα στο αίμα!». Κάτι που μπορεί να κάνει τον θεατή/αναγνώστη του κόμικ μου να σκεφθεί, μήπως τα δικά του συναισθήματα και επιθυμίες ενάντια στην κοινωνική και κρατική δράση θα μπορούσαν πολλές φορές να ταυτίζονται με εκείνα της τυφλωμένης από μίσος ηρωίδας μου, η οποία ανοιχτά ομολογεί την εγκληματική της πράξη, χωρίς περιττές δικαιολογίες και δικονομικά προσχήματα.

Ο διάλογος της πρωταγωνίστριας με τη νεκρή μητέρα της συνεχίζεται σε μια κατάσταση εσωτερικής αντίφασης, την οποία ο Σωκράτης ονομάζει «απορία». Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε πως αυτή είναι μια μέθοδος την οποία συναντάμε συχνά στους χαρακτήρες του Ταραντίνο. Ο ακατάπαυστος και άγριος θρήνος της ως μορφή αντίστασης μάς γεννά όντως μια απορία: Ποιο πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα;

Μέσα από τον παραληρηματικό εσωτερικό της μονόλογο (εμπνευσμένος από αυθεντικά αποσπάσματα διαλόγων της κλασικής αρχαίας ελληνικής τραγωδίας του Ευριπίδη), η ηρωίδα μου επιδεικνύει μια πολύπλοκη συναισθηματική φόρτιση που παρακάμπτει κάθε ηθικό φραγμό, συνδυάζοντας τόσο τη σκοτεινή και ψυχοπαθητική ερμηνεία των πεσιμιστών, όσο και εκείνη των αισιόδοξων -όπως αναφέρεις στην ερώτησή σου. Για την ηρωίδα του κόμικ μου, η αποκατάσταση της κατάφωρης αδικίας κατά του πατέρα της έχει δυο δρόμους, αναλαμβάνοντας να παίξει η ίδια τους ρόλους του θύτη και του θύματος ταυτόχρονα.

Όταν επιλέξεις να σκοτώσεις τη μάνα σου (που έχει σκοτώσει τον πατέρα σου), και επιθυμείς να ζήσεις μετά από αυτό, θα έχεις τοποθετήσει τον εαυτό σου σε μία φυλακή πολύ πιο κολασμένη από κάθε τι που νομίζεις ότι μπορείς να αντέξεις. Μόλις περάσεις το σημείο χωρίς επιστροφή, ξεκινάς να συλλαμβάνεις την πιο αδιανόητη πραγματικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Εκείνη τη στιγμή, καταλαβαίνεις πραγματικά τι σημαίνει να πεθαίνεις, και τι σημαίνει να ζεις μέσα στον πόνο και τις τύψεις, χωρίς να μπορείς να κάνεις τίποτα πια για να επιστρέψεις. Μένει μονάχα να πράξεις έτσι, ώστε το πένθος σου να ολοκληρωθεί. 

Η ηρωίδα μου, με ακόμη ζεστό το αίμα της σκοτωμένης μάνας στα χέρια της, αποφασίζει να εκφράσει όλο το θρήνο που βιώνει, με τον πιο λυτρωτικό τρόπο: δίνοντας τέλος στη ζωή της. Μια σκέψη και μια πράξη, που θα την γλίτωναν από τον εφιαλτικό χορό των Ερινύων, επειδή ακριβώς «…δεν βλέπω να λυπούνται οι πεθαμένοι…», όπως λέει η ίδια πριν το τραγικό φινάλε.

Αυτός ίσως είναι και ο λόγος να θέλει να μοιραστεί τον ίδιο τάφο με τη μάνα της, όπως λέει, ακριβώς για να συνεχίσει να την τιμωρεί αιωνίως σε κείνο τον σκοτεινό κόσμο που δεν έχει γυρισμό.

Το πένθος δεν ταιριάζει στην Ηλέκτρα (μου).

null

Discover more!

Share