influencemag.gr
Συνεντεύξεις με νέους ποιητές / νέες ποιήτριες 10 ερωτήσεις (+ μία ακόμη)
H Αρετή Καραφουλίδου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, ή, σύμφωνα με το βιογραφικό που μου έστειλε συνωμοτικά μια βροχερή Κυριακή, θα μπορούσε να πει πως γεννήθηκε το 1999 στη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσε στο δωμάτιό της. Τα τελευταία πέντε χρόνια βρίσκεται στην Κομοτηνή, προσπαθώντας να αφήσει πίσω το δωμάτιο. Γράφει καμία μελωδία που και που, αλλά συνήθως κάνει ντουντουντου στη φίλη της τη Φένια και ντύνει εκείνη τα γραπτά της. Εργάζεται ως Dj για να παίρνει τσιγάρα, αλλά θα προτιμούσε να εργάζεται ως χορεύτρια για να μπορεί να λέει «τι τραβάμε κι εμείς οι χορεύτριες» σε κάθε δυσκολία. Δεν έκατσε, οπότε γράφει ποίηση.
Αρετή Καραφουλίδου

Η πρώτη μου επαφή με την Αρετή και το έργο της έγινε σε ένα κατάμεστο θέατρο, στην Τροίας 34 στην Αθήνα. Δεκαέξι ποιητές και ποιήτριες συμμετείχαν σε ένα απολαυστικό poetry jam, που συνόδευσε την παρουσίαση του βιβλίου «ΠΤΩΣΗ» του The Krank. Μεταξύ άλλων και η Αρετή, ήρεμη ανάμεσα στα συντρίμμια ενός σκηνικού, απήγγειλε τα ποιήματά της μπροστά σε ένα μικρόφωνο και ένα συνεπαρμένο κοινό, υπό τους ήχους ηλεκτρονικής μουσικής.

Η ποίησή της, εξομολογητική, άμεση και καθαρή, καταφέρνει χωρίς περιττές φιοριτούρες να αποδώσει ειλικρινή συναισθήματα: τα δύσκολα και τα περίπλοκα της καθημερινότητας γίνονται προσβάσιμα για τον αναγνώστη – θεατή. Εισχωρούν στο μυαλό του χωρίς επεξηγήσεις, με τη βοήθεια απλής γλώσσας που φέρνει στο νου ενδόμυχες σκέψεις, συζητήσεις με φίλους και μεταμεσονύχτιες ανησυχίες.

Τη ρωτήσαμε κι εκείνη απάντησε, κι εδώ είναι οι απαντήσεις της, ένα μικρό παραθυράκι στο μυαλό της και την ποίησή της.

INNER VIEW

Λίδα Ζαχοπούλου

Ευχαριστούμε για τον χρόνο σου και τη συνομιλία με το influencemag.gr. Πες μας κάτι που πρέπει να ξέρουμε για εσένα!  

Συγχωρώ τραγωδίες, αλλά κόβω επαφές για τα πιο απλά.  

Πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σου με το γράψιμο;  

Θα σου πω μια ιστορία… Από πολύ μικρή γράφω. Κυρίως έγραφα τραγούδια, αλλά και γενικότερα απλά έγραφα συνέχεια και παντού. Τα «σοβαρά» βέβαια ξεκίνησαν όταν τυχαία είχα βρει μέσα σε ένα χαρτοφύλακα κάτι γραπτά του μπαμπά μου και σκέφτηκα πως κάτι πρέπει να γίνει με αυτά, θα ήταν κρίμα να μην τα έβλεπε ποτέ κανένας. Μετά από κάποιο καιρό πέτυχα ένα βίντεο των The Bad Poetry Social Club στο YouTube (το Ονειρεύτηκαν Με Άνθη, αν δεν κάνω λάθος) και ενθουσιάστηκα, είχα βρει τι να κάνω με τα γραπτά που είχα ανακαλύψει και αργότερα με τα δικά μου, αν έβρισκα το θάρρος. Μην πολυλογώ, μέσα σε ένα δίωρο μαζί με δύο φίλες μου, είχαμε βρει τη μελωδία, είχαμε προσθέσει και ένα δικό μου κείμενο, ηχογραφήσαμε και… τη συνέχεια μπορείς να τη δεις στο YouTube (happy end – αρετή, Tsiak). 

Πώς θα περιέγραφες τη θεματική της ποίησής σου; 

Η ποίησή μου είναι κυρίως βιωματική. Προσπαθώ να μετατρέψω κάτι σύνθετο σε κάτι απλό και κατανοητό. 

Και πώς ξεκίνησες να ασχολείσαι με τη live απαγγελία ποίησης; 

Μετά από απειλητικά μηνύματα του Παναγιώτη (Piev) και κάτι κλωτσιές από τους ανθρώπους μου, δεν είχα πολλές επιλογές. Κάναμε ένα live στην Κομοτηνή με την AGG.TSAGG, τον Ανδρέα και την Κύρα το καλοκαίρι. Έπειτα, ήρθε η ΠΤΩΣΗ του The Krank και το Dystopian Dance Floor των Bad Poetry, δύο σημαντικά πρότζεκτ για την ποίηση σήμερα. 

Πιστεύεις ότι είναι διαφορετικό να γράφεις ποίηση για τη σκηνή από το να γράφεις ποίηση για την τυπωμένη σελίδα; Τα δικά σου ποιήματα είναι γραμμένα με σκοπό να απαγγέλλονται ή ταιριάζουν εξίσου στο πιο εσωστρεφές περιβάλλον ενός βιβλίου;  

Πραγματικά, είμαι ο πιο ακατάλληλος άνθρωπος για να απαντήσω στην ερώτηση αυτή. Ούτε κατάλαβα πώς από εκεί που έγραφα για χρόνια, και ούτε εγώ δεν τα διάβαζα, έφτασα στο σημείο αυτό. Ωστόσο, βάσει λογικής, όταν κάποιος αποφασίζει να διαβάσει κάτι, μπορεί να κάτσει και ώρες πάνω από ένα κείμενο και να προσπαθεί να το εξηγήσει. Στη σκηνή τα πράγματα δεν είναι έτσι. Ο κάποιος που διάβασε ένα κείμενό σου στον καναπέ του, αποφάσισε να έρθει να σε δει. Το κείμενό σου πρέπει να είναι πιο άμεσο, πιο κατανοητό, δεν υπάρχει ο ίδιος χρόνος επεξεργασίας. Εκτός από αυτό υπάρχει και η μουσική, χρειάζεται να υπάρχει κάποιος ρυθμός, ο οποίος λείπει από το γραπτό. 

Ανάφερέ μας τους αγαπημένους σου ποιητές. Θεωρείς ότι σε έχουν επηρεάσει στον τρόπο γραφής σου; 

Οι αγαπημένοι μου ποιητές, ή έστω εκείνοι που έχω διαβάσει περισσότερο, είναι οι: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Μανόλης Αναγνωστάκης, Κώστας Καρυωτάκης, Κική Δημουλά, Κωνσταντίνος Καβάφης. Ωστόσο, οι επιρροές μου προέρχονται κυρίως από τη ραπ μουσική, την οποία άκουγα μεγαλώνοντας, την Σάρα Κέιν, τον μπαμπά μου και το The Bad Poetry Social Club. 

Ποια είναι η τελευταία ποιητική συλλογή που διάβασες; 

Ο αγαπημένος του Jalal alDin Rumi. 

«Η ποίηση είναι φτιαγμένη για να βιώνεται ιδιωτικά». Ποια είναι η γνώμη σου; 

Η σκέψη αυτή μού κόστισε χρόνο και ευκαιρίες. Υπήρχε στο πίσω μέρος του μυαλού μου ακόμα και κάποιους μήνες πριν, όταν κάναμε στην Κομοτηνή το live που προανέφερα. Εξαφανίστηκε, όμως, όταν μας πλησίασαν άνθρωποι και μας είπαν πως βρήκαν το θάρρος να πιάσουν και εκείνοι το μικρόφωνο ή απλά να γράψουν ό,τι σκέφτονται ή να μιλήσουν σε φίλους, σχέσεις. Η ποίηση, όπως κάθε μορφή τέχνης, χρειάζεται εκεί έξω και με χαροποιεί πραγματικά που όλο και ανεβαίνει. 

«πολύ συχνά θέλω να κόψω τη / γλώσσα μου / Να πάψει να μου είναι βάρος / Που δεν μίλησα / Που δεν μιλάω». Είναι η ποίησή σου αυτή η μεταφορική γλώσσα που μιλάει, όταν η άλλη σε απογοητεύει; 

Για να είμαι ειλικρινής, η γλώσσα μου δεν με απογοητεύει και ποτέ δεν με απογοήτευσε. Με απογοητεύουν φωνές που μιλάνε πάνω στη δική σου, αφτιά κλειστά και μάτια που κοιτάνε αλλού. Η ποίηση είναι το τελευταίο και ύπουλο σχέδιό μου, με σκοπό έστω και ένας άνθρωπος κάπου, κάποτε να καταλάβει. 

 Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια; Υπάρχουν projects να περιμένουμε; 

Ουφ, άγχος! Αν όλα πάνε καλά μέσα στο ’23, και θα με ακούσετε και θα με διαβάσετε αρκετά.  

+1. Τι είναι για σένα η ποίηση; 

Δεν έχω καταλήξει ακόμα, ίσως να είναι μια γνωριμία. 

Ποιήματα της Αρετής 

Η ανικανότητα μου έχει ξεπεράσει κάθε όριο 

σκέφτομαι πως ίσως είχε δίκιο 

Η ανικανότητα μου έχει ξεπεράσει κάθε όριο και  

Σκέφτομαι πως ίσως η μάνα μου είχε δίκιο 

Και οι φίλοι μου ίσως έχουν δίκιο που καμιά φορά πιστεύουν πως ούτε μια μέρα δεν θα επιβίωνα χωρίς εκείνους 

Και φροντίζουν που και που να με επαναφέρουν στην πραγματικότητα 

Με τον χειρότερο δυνατό τρόπο  

Η ανικανότητα μου έχει ξεπεράσει κάθε όριο 

Και δεν με απασχολούν ούτε οι φίλοι μου ούτε η μάνα μου 

Απλά σκέφτομαι  

Πώς ( ; )

Έχω την απαίτηση 

Από εσένα ή από άλλους 

Να κάνετε έστω και το ελάχιστο 

Όταν εγώ 

Δεν μπορώ ούτε μια γλάστρα να διατηρήσω ζωντανή 

Τη μοναδική γλάστρα που έχω 

 

Κάθε 25 του Σεπτέμβρη 

Εκτός από εμένα 

Μεγαλώνουν και οι ανασφάλειες μου 

Πράγμα που φαίνεται απίστευτο 

Σε εσένα 

ή τους άλλους 

Καθώς  

Αν μη τι άλλο 

Είμαι ωραίο παιδί, έχω χιούμορ 

Και συγκριτικά με τον μέσο όρο 

Θα ‘λεγες πως έχω και μυαλό 

Εγώ θα πω σιγά τον ανταγωνισμό 

 

Οι ανασφάλειες μου μεγαλώνουν και πληθαίνουν 

Κάθε 25 του Σεπτέμβρη 

Και δεν με απασχολεί που ζω με αυτές 

 

Απλά σκέφτομαι 

Πώς ( ; ) 

Έχω την απαίτηση 

Από εσένα ή από άλλους 

Να είστε ειλικρινείς 

Καθώς δεν θα πιστέψω λέξη 

Πώς ( ; ) 

Έχω την απαίτηση 

Να με κοιτάς στα μάτια 

Ενώ ξέρω πως αν το κάνεις 

 

Θα γίνω  

 

Σα τη μοναδική γλάστρα που έχω 

Και είμαι ανίκανη 

Να διατηρήσω ζωντανή. 

 

Πολύ συχνά θέλω να κόψω και τα δέκα δάχτυλα των χεριών μου 

Δεν ταιριάζουν στην αισθητική μου τα φαγωμένα νύχια, η κιτρινίλα από τα τσιγάρα και κυρίως δεν ταιριάζει στην αισθητική μου να μπορείτε να καταλάβετε πότε νιώθω άβολα ή αγχώνομαι ή έχω νεύρα 

 

Θα κόψω τα δάχτυλα μου και δεν θα μπορώ να πειράζω τα μαλλιά μου, να στρίβω τσιγάρα από αμηχανία και να σκίζω χαρτάκια 

Και κυρίως δεν θα μπορώ να μετρήσω πόσοι από τους δέκα ανθρώπους που επέλεξα επέτρεψα να μου φερθούν σκατά. 

Το αποτέλεσμα θα ήταν απογοητευτικό. 

 

Πολύ συχνά θέλω να κόψω τη γλώσσα μου 

Να πάψει να μου είναι βάρος 

Που δεν μίλησα 

Που δεν μιλάω 

Και που δεν θα μιλήσω 

Μουδιάζει όλη η αριστερή μου πλευρά 

Κάθε φορά που καταπίνω τα λόγια μου 

Όμως καλύτερα έτσι 

Από το να ξοδεύομαι 

Θα την κόψω και θα την πετάξω σε οικογενειακό τραπέζι 

Ή θα την στείλω πακέτο σε κάθε εργοδότη που είχα ποτέ  

Ή θα τη στείλω σε εκείνον 

Ή σε εκείνη 

Ή σε εκείνο 

Ή σε εκείνη 

 

Θα κόψω και τα πόδια μου  

Γιατί όλο με πηγαίνουν εκεί που δεν πρέπει να είμαι  

Θα κόψω το κομμάτι του εγκεφάλου μου που δίνει εντολή στα πόδια γιατί όλο με πηγαίνουν σε εσένα 

 

Τέλος και τα μηνύματα 

Και τα τηλέφωνα 

Και οι βόλτες  

  

Τώρα 

Τέλος 

 

Της αρέσουν τα γραπτά μου λέει 

Και εγώ ξενερώνω 

Γιατί ξεκίνησα να γράφω για εμένα 

Και τώρα γράφω για εκείνη 

 

Κάνε κάτι μου λέει 

Και νευριάζω 

Γιατί ξέρω πως αν δεν το πίστευε εκείνη 

Θα καθόμουν ακόμη στον καναπέ μου βλέποντας την ίδια γαμημένη 

σειρά στο νέτφλιξ για να νιώθω ασφάλεια 

 

«Δεν γίνεται ότι κάνεις να το κάνεις τόσο καλά» 

Κάνω απίστευτα καλά τον μαλάκα 

Ήθελε χρόνια εξάσκησης 

Αλλά ομολογώ πως τα έχω καταφέρει τέλεια 

 

Πάρε και τους ώμους μου και τα δόντια μου και τον εγκέφαλό μου 

Και τα γραπτά μου 

Πάρε και τα γραπτά μου 

Ότι σου αρέσει πάρ’το 

 

Ότι σου αρέσει, δεν είναι δικό μου 

 

Πάρε ότι θέλεις 

Και ότι περισσέψει 

Άστο στον καναπέ 

 

Εκείνο τον καναπέ που άφησα  

για να έρθω σε εσένα   

Discover more!