influencemag.gr

«ΤΟ ΓΥΜΝΟ ΓΕΥΜΑ»

«Στο έργο των BLESSED (σχέδιο) και Καλλίδας Ζαχοπούλου (κείμενο), παρακολουθούμε την εξέλιξη ενός μακάβριου γεύματος. Μια γυναίκα σερβίρει φαγητό σε ένα τραπέζι όπου συνδαιτημόνες είναι τρεις άνδρες: ένα μωρό, ένας μεσήλικας και ένας ηλικιωμένος. Σταδιακά οι άνδρες περνάνε από την κατανάλωση του γεύματος στην καταβρόχθιση της ίδιας της γυναίκας, κομμάτι-κομμάτι, μέχρι που μένουν μόνο τα κόκκαλά της. Οι μορφές του BLESSED παραπέμπουν στο στυλ του Simon Hanselmann, ενώ το ποίημα της Ζαχοπούλου δίνει στο έργο τόνο εξομολογητικό, βγαλμένο από γυναικεία σωθικά».

Αθηνά Εξάρχου, Δρ ιστορίας της τέχνης

INNER VIEW

Bίκυ Μοιρώτσου

«Θυμήθηκα πως κάποτε ήμουν μικρή κι ονειρευόμουν να αλλάξω τον κόσμο… Αν είχα φτερά, τότε μαράθηκαν». Πώς η πατριαρχική δομή της οικογένειας εγκλωβίζει τη γυναίκα στο κέντρο ενός φαύλου κύκλου πολλαπλών ρόλων και υπερβολικών απαιτήσεων, αλλοτριώνοντας την προσωπικότητά της και οδηγώντας σε απώλεια του ίδιου της του εαυτού; 

Πρόκειται για μια ερώτηση με πολλαπλά σκέλη που είναι δύσκολο να απαντηθεί με γραμμικό τρόπο. Ο εγκλωβισμός της γυναίκας ξεκινά από τη γέννησή της ακόμη, όταν χρησιμοποιείται σαν εργαλείο και μαθαίνει ότι δεν είναι εκείνη η ενεργή δύναμη που θα φέρει επιστημονική, πολιτική, κοινωνική αλλαγή στον κόσμο, αλλά ότι είναι το μέσο για τη διατήρηση ήδη υπαρχουσών λειτουργιών. Έχει γαλουχηθεί στο να κυνηγάει την ολοκλήρωση των διάφορων ρόλων της (μητέρα, σύζυγος, κόρη, φίλη, εγγονή κ.τ.λ.) αφήνοντας στην άκρη τον δικό της εσωτερικό «ρόλο» που είναι διαφορετικός για κάθε οντότητα. Όπως και η Ηλέκτρα, που στην προσπάθειά της να συντηρήσει το χρέος της οικογενειακής εκδίκησης καταστρέφει τον εαυτό της, έτσι και η γυναίκα χάνει αυτό που έχουμε μάθει να αποκαλούμε «εαυτό», συχνά οδηγώντας και άλλες γυναίκες στο να χάνουν δικά τους σημεία προσωπικότητας ή κρίνοντας εκείνες που ξεφεύγουν από τους δημιουργημένους -μέσα σε μια πατριαρχική κοινωνία- ρόλους. Η προσμονή της κοινωνίας για την εκπλήρωση αυτών των ρόλων είναι η αιτία του εγκλωβισμού που κάνει τη γυναίκα να νιώθει ότι έχει πάρει μέρος σε μια συμφωνία με την οποία δεν είναι σύμφωνη, να νιώθει ότι τα φτερά, με τα οποία γεννιέται, μαραίνονται και αχρηστεύονται, αντί να ολοκληρώνουν τον σκοπό τους (πτήση).

Οι μορφές στο έργο παραπέμπουν στους ήρωες του Simon Hanselmann, καταθλιπτικές, τραγικές φιγούρες που παλεύουν με τη ζωή. Ποιον συμβολισμό επιδιώκεις να αποδώσεις με τον συγκεκριμένο σχεδιασμό των προσώπων και γιατί επέλεξες οι τρεις ήρωες που στο τέλος «καταβροχθίζουν» την πρωταγωνίστρια να ανήκουν σε διαφορετικό ηλικιακό φάσμα;

Η underground σκηνή υπήρξε από πάντα πηγή έμπνευσης για εμένα. Αυτό που με ιντριγκάρει στις μορφές και που προσπαθώ να αποδώσω είναι το κενό βλέμμα και η απώλεια συναισθημάτων. Ο συμβολισμός εδώ, λοιπόν, είναι αρκετά ξεκάθαρος: βρισκόμαστε αντιμέτωποι με πλάσματα χωρίς ενσυναίσθηση, με αιχμηρές φιγούρες που δεν σου δημιουργούν, νομίζω, σε πρώτη φάση αποστροφή, αλλά με τις πράξεις τους καταλαβαίνεις ότι γίνονται οι «κακοί» της ιστορίας. Όσον αφορά τους τρεις ήρωες που «καταβροχθίζουν» την πρωταγωνίστρια, ανήκουν σε διαφορετικά ηλικιακά φάσματα, ακριβώς για να τονιστεί το γεγονός ότι οι ρόλοι της γυναίκας δεν σταματούν να καθορίζονται ποτέ από τους ανθρώπους γύρω της, ανεξαρτήτως ηλικίας. Το παιδί έχει μάθει να απαιτεί περισσότερα από τη μητρική φιγούρα, ο ενήλικας άντρας από τη γυναίκα – σύντροφο και ο ηλικιωμένος από την φροντίστριά του που μπορεί να είναι κόρη, οικιακή βοηθός, νοσοκόμα ή και όλα αυτά ταυτοχρόνως.

Έτσι, και οι τρεις πρωταγωνιστές (ένα παιδί, ένας νεαρός άντρας και ένας ηλικιωμένος) καταβροχθίζουν το ίδιο λαίμαργα την θηλυκή παρουσία χωρίς η ηλικιακή τους διαφορά να αποτελεί εμπόδιο για τη συμμετοχή τους σ’ αυτό το έγκλημα. 

null

Discover more!

Share