influencemag.gr
Η φανταστική τέχνη της «Canndyblue» βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι των εποχών, κάπου ανάμεσα στο σήμερα και το χθες… Μια τέχνη χαρούμενη, πολύχρωμη και παιχνιδιάρικη, με στοιχεία ρετρό και ρομαντισμού. Η Άννα Δημητρίου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου και τηλεόρασης στην Σχολή Σταυράκου κι αργότερα επέκτεινε τις σπουδές της στη σκηνοθεσία θεάτρου και τη δημοσιογραφία, δουλεύοντας ως σκηνοθέτης trailer σε γνωστό τηλεοπτικό σταθμό.
Τα τελευταία πέντε χρόνια, ασχολείται και με το street art -ειδικά τις τοιχογραφίες- όπου με τις πρωτότυπες δημιουργίες της κατάφερε να κερδίσει την προσοχή, αποσπώντας πολύ θετικές κριτικές. Ξεκίνησε να ασχολείται αρχικά με το ψηφιακό κολλάζ από το 2006 και έπειτα και με το αναλογικό, ούσα αυτοδίδακτη. Κάνει κολλάζ σε δημόσιους χώρους και είναι ιδιαίτερα γνωστή για τα έργα της σε εγκαταλελειμμένα κτίρια ιστορικής σημασίας, τα οποία διακοσμεί με πρόσωπα που δανείζεται από τις γραφικές απεικονίσεις του καλλιτέχνη Charles Dana Gimpson. Εμπνέεται κυρίως από τον παλιό κόσμο, ιδιαίτερα από τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, απεικονίζοντας -ως επί το πλείστον- γυναικείες μορφές του παρελθόντος, δοσμένες με μια νοσταλγική και συνάμα σύγχρονη ματιά.
Ως καλλιτέχνης κολλάζ, έχει λάβει μέρος σε ομαδικές και ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις της Ελλάδας, ενώ η δημιουργικότητα και το ανήσυχο πνεύμα της δε σταματούν εκεί… Ασχολείται επίσης με τη συγγραφή και σχεδιάζει αφίσες και εξώφυλλα εναλλακτικών περιοδικών. Κάθε συνομιλία με την Canndyblue είναι όπως ακριβώς και οι δημιουργίες της -ένα ταξίδι στη μαγεία του παρελθόντος, της τέχνης και των συναισθημάτων!

INNER VIEW

Βίκυ Μοιρώτσου

Έχοντας ολοκληρώσει τις σπουδές σου στη σκηνοθεσία κινηματογράφου, τηλεόρασης και θεάτρου, τα τελευταία χρόνια ασχολείσαι επίσης με το street art και την τέχνη του κολλάζ. Τι σε κέρδισε στη συγκεκριμένη εικαστική τέχνη;  

Από παιδί ζωγράφιζα στο περιθώριο του βιβλίου, μ’ άρεσε να κρατώ σημειώσεις κωδικοποιημένες μέσω μικρών σχεδίων. Αργότερα ασχολήθηκα με το κολλάζ και ήταν κάτι που με είχε εξιτάρει! Πρόσφατα, βρήκα ένα παλιό μπλοκ ζωγραφικής (ήμουν δεν ήμουν 7 ετών) με τα πρώτα μου κολλάζ. Το είχα ξεχάσει! Ανέκαθεν δημιουργούσα κόσμους και ατμόσφαιρες που δεν μπορούσες να βρεις στον παρόντα χρόνο, ούτε στον συγκεκριμένο πλανήτη. Μεγαλώνοντας, έψαχνα να βρω ένα link με τον παλιό κόσμο, που δεν ήταν άλλος από τον κόσμο της παιδικής μου ηλικίας. Κι έτσι, αποφάσισα -με ότι εικόνα έχω φυλαγμένη και σαν αίσθηση και σαν αισθητική εκείνης της εποχής- να την αναπαράξω με κάποιον τρόπο. Και αυτός ο τρόπος δεν ήταν άλλος από το κολλάζ!

Πώς κατέληξες στην ιδέα να εντάξεις την τεχνική του κολλάζ στην τοιχογραφία, δεδομένου ότι πρόκειται για έναν άκρως ενδιαφέροντα και πρωτότυπο συνδυασμό;

Ήταν ένας τρόπος να ζωγραφίσω. Βλέπετε στα σχολικά χρόνια, εκεί πίσω, υπήρχε μια πολύ κακή καθηγήτρια καλλιτεχνικών που αποθάρρυνε και έκοβε τα παιδιά που θεωρούσε μέτρια. Έτσι, κι εγώ πίστεψα σε αυτό και δεν έπιασα ποτέ στα σοβαρά πινέλο. Με τα χρόνια όμως, κάτι που έχεις μέσα σου ως ταλέντο ή ως μέσο έκφρασης, όσο κι αν κοιμάται, ξυπνάει. Έτσι λοιπόν, κατέληξα σε αυτό το σύνολο. Προσπάθησα, μέσω του κολάζ και της τεχνικής αυτής με τα ακρυλικά, να κάνω τα σώματα και έτσι να μεταφέρω μια απεικόνιση που να θυμίζει ζωγραφική. Φυσικά, τον τελευταίο καιρό έχω αφήσει τον εαυτό μου ελεύθερο και τολμώ να ζωγραφίσω κάποιες μικρές ή μεγαλύτερες λεπτομέρειες που ολοκληρώνουν αυτό τον φαντασιακό μου κόσμο. Ξεκίνησα με digital collage, μετά με αναλογικό και τέλος με mixed media. Η τελευταία τεχνική ήταν πολύ ιδιαίτερη και πρωτότυπη και με αυτό το σκεπτικό είπα να βγω στο δρόμο και να δουλέψω μεγαλύτερες κλίμακες. Έδειχνε πολύ όμορφο, νομίζω πως καλά τόλμησα!

Θα ήθελες να μοιραστείς αναλυτικότερα τις τεχνικές και τα υλικά που χρησιμοποιείς;

Η τεχνική με την οποία αναμιγνύω τα ακρυλικά μου και φτιάχνω τα σώματα λέγεται ντεκαλκομανί. Είναι μια τεχνική (η λεγόμενη πεταλούδα που κάναμε και στο δημοτικό) που χρησιμοποίησαν πρώτοι οι σουρεαλιστές για να κάνουν τοπία αφαιρετικά. Τα κεφάλια, τα χέρια και τα πόδια μαζί με κάποια αξεσουάρ είναι τυπώματα σε καλό χαρτί με εκτύπωση λέιζερ, τα οποία και κολλάω. Έχω μια μπάνκα με άπειρες εικόνες! Στο τέλος της σύνθεσης επεμβαίνω εικαστικά με κομμάτια που υπάρχουν στον χώρο (μην ξεχνάτε δουλεύω κυρίως σε εγκαταλελειμμένα εργοστάσια και κτίρια), αλλά και ζωγραφικά.

Στα έργα σου παρατηρείται μια ρετρό διάθεση, αφού συχνά απεικονίζονται ανθρώπινες μορφές μιας άλλης εποχής, στολισμένες με vintage στοιχεία -σχεδόν θεατρικά θα λέγαμε-, όπως: top hats, κορσέδες, παπούτσια και κοσμήματα εποχής. Τι είναι αυτό που σε γοητεύει τόσο στον «παλιό κόσμο», ώστε να αντλείς έμπνευση από εκείνον; Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι ενδεχομένως γεννήθηκες σε λάθος εποχή; 

Το ότι γεννήθηκα σε λάθος εποχή είναι το μόνο σίγουρο! Το ότι δεν ανήκω σε αυτόν τον κόσμο είναι επίσης εξακριβωμένο! Είμαι ανέντακτη, γι’ αυτό και λέω ότι γεννήθηκα στον πλανήτη Κρόνο… Η απώλεια αυτού του παλιού κόσμου από την σύγχρονη πραγματικότητα με κάνει να νιώθω αλλόκοτα. Οι αναμνήσεις, τα θραύσματα του παλιότερου αυτού κόσμου, η αναπόληση του, με επαναφέρουν στο μικρό τετραγωνικό της χαράς. Μυρωδιές, σπασμένες εικόνες, λουλούδια στα βάζα, η ησυχία των άστρων και η ξεραΐλα του καλοκαιριού. Όλα τα άλλα είναι Matrix…

Οι γυναικείες μορφές, που ως επί το πλείστον αποτυπώνεις, συχνά κοσμούνται από λουλούδια και ζωηρά χρώματα, προσδίδοντάς τους μια χαρούμενη, παιχνιδιάρικη νότα. Ωστόσο, παρατηρώντας προσεχτικά, διακρίνεται ίσως και μια υπόνοια αρνητικών συναισθημάτων (θλίψη στα μάτια, ασφυκτικοί κορσέδες, τραβηγμένη γραμμή κραγιόν). Σε σχέση και με τα ολοένα και αυξανόμενα περιστατικά έμφυλης βίας, επιχειρείς μέσω της τέχνης σου να θέσεις κάποιον προβληματισμό αναφορικά με τη θέση της γυναίκας σήμερα;

 Όχι, για να είμαι ειλικρινής δεν το είχα ποτέ αυτό στο μυαλό μου όταν έφτιαχνα όλα αυτά. Δεν υπήρχε καν σαν θέμα ακόμα ή και να υπήρχε, δεν ήταν κάτι που φώναζε όπως τώρα. Ο παλιός κόσμος ίσως έχει μια θλίψη… Γιατί ότι παλιό, άρα μεταχειρισμένο και χρησιμοποιημένο, είναι και στενάχωρο, με την έννοια ότι δεν μας χωράει πια ούτε μας αφορά τόσο. Δεν μπορούμε να το κατοικήσουμε ή να το αλλάξουμε, παρά μόνο να το θυμηθούμε. Το κραγιόν που φεύγει είναι ο τρόπος που πολλές φορές ξεβάφομαι και ξεχνώ πάντα μια μικρή κόκκινη γραμμή σαν αχνή κορδέλα. Ο καθένας μπορεί να ερμηνεύσει την τέχνη όπως θέλει κι αυτό είναι καλό και μεγάλη ελευθερία. Η τέχνη είναι ασύνορη!

Έντονα διαφαίνονται επίσης στα έργα σου και στοιχεία της φύσης, όπως πουλιά, λουλούδια και ρίζες δέντρων, πάντοτε σε άμεση συνάρτηση με τις ανθρώπινες μορφές. Πιστεύεις ότι ο άνθρωπος έχει καταφέρει να συνυπάρξει αρμονικά με το περιβάλλον και να κατανοήσει ότι αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του; Εσύ πώς βίωσες την τεράστια οικολογική καταστροφή μετά τις πυρκαγιές του προηγούμενου καλοκαιριού;

Πιστεύω ότι ο άνθρωπος έχει ξεκόψει με την φύση. Έχει εκτροχιαστεί μακριά της, γι’ αυτό και αλαλάζει. Προσπαθώ να βάλω κάποια στοιχεία που κάποτε ήταν αναπόσπαστα κομμάτια από την καθημερινότητα μας, όπως και η φύση. Η φύση μας, ειδικά και γενικότερα. Εγώ με τις  καταστροφές κλαίω. Κλαίω μη μπορώντας να κάνω τίποτα, γιατί δεν είμαι ανώτερο σώμα. Κλαίω γιατί σκέπτομαι εκείνα τα δεντράκια που έχουν ρίζες και όχι πόδια για να μπορούν να τρέξουν μακριά και να σωθούν και τσιρίζουν μέσα στις φλόγες. Μου είχε πει κάποτε ένας γεωπόνος πως τα δέντρα πραγματικά τσιρίζουν όταν καίγονται! Συγκλονιστικό! Όσο για τον πλανήτη μας… δεν ξέρω. Υπάρχει μέσα μου ένας μεγάλος παρασιτικός φόβος που δε με αφήνει να βρω μια κανονικότητα ζωής. Πιστεύω ότι όλο αυτό θα γυρίσει μπούμερανκ. Ίσως το προσδοκώ κιόλας… Μόνο έτσι νομίζω θα αλλάξουμε πορεία…

Συμμετείχες στην ομαδική έκθεση παρουσίασης του «Sketchbook 4 Human Rights» βασισμένη στα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά και στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο Πολεμικό Μουσείο για την Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης. Ποια άλλα κοινωνικά ζητήματα σε προβληματίζουν και σε εμπνέουν ως καλλιτέχνη; 

Νομίζω η διάκριση και ο ρατσισμός. Με ενοχλεί που ο κόσμος δεν αναγνωρίζει το όμορφο και το ξεχωριστό πια, όπου κι αν βρίσκεται αυτό.

Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται  μια προσπάθεια λογοκρισίας των καλλιτεχνών, όπως για παράδειγμα η δίωξη του εκπαιδευτικού και εικαστικού Γιώργου Γαβριηλίδη. Ποια είναι η δική σου άποψη; 

Λυπάμαι… Ο άνθρωπος δαγκώνει περισσότερο από όλα τα άλλα θηρία..!

Φαίνεται να ελκύεσαι τόσο από την εικόνα (σκηνοθεσία, εικαστικά), όσο και από τις λέξεις, μιας και καταπιάνεσαι επίσης με τη συγγραφή. Ποιο από τα δύο θεωρείς πιο δυνατό ως μέσο έκφρασης;

Τις λέξεις. Είναι ένα μέσον τόσο παλιό, μα και τόσο σύγχρονο συνάμα που, χωρίς βενζίνη, μπορεί να σε πάει εκεί που θες. Καμία φορά κι εκεί που δεν θες…

Κάθε δημιουργία σου αποτελεί και ένα ξεχωριστό, πολύχρωμο ταξίδι στο παρελθόν! Εσύ, ποια παιδική σου ανάμνηση διατηρείς πιο έντονα στο μυαλό σου; 

Τα παιδικά μου καλοκαίρια στο νησί. Οι μυρωδιές και οι μνήμες από μια ανεξάντλητη νεότητα γονέων και παίδων. Οι μη χρησιμοποιημένες θάλασσες, τα βράδια στις αυλές, οι μουσικές εκείνες που μας μεγάλωσαν. Μια λιπόσαρκη αστραπή στο βάθος του ορίζοντα. Οι ζωές των άλλων στα απέναντι σπίτια, το γαλακτώδες κίτρινο φως της τότε ΔΕΗ στους ξύλινους στύλους, τα έντονα βλέμματα, η κίνηση των σωμάτων, τα γαλάζια ξέφωτα του ουρανού, οι εύγλωττες γάμπες των μαμάδων μας, ένας μονόπλευρος έρωτας, μια καταστροφή και πολλή, μα πολλή μουσική!

Κλείνοντας, για ποιο επίτευγμά σου, μέχρι στιγμής, είσαι περισσότερο υπερήφανη; Υπάρχει κάτι πάνω στο οποίο εργάζεσαι αυτή τη στιγμή;

Το ότι κατάφερα να κάνω αυτό που πάντα ήθελα και να με κάνει αναγνωρίσιμη, έστω και σε αυτή την ηλικία. Μεγαλώνω ένα παιδί που λέγεται «η τέχνη μου», είμαι μονογονεϊκή οικογένεια και είμαι περήφανη που έχω εμένα, ότι κι αν σημαίνει αυτό! Ναι, υπάρχει κάτι που ετοιμάζω. Εργάζομαι πάνω σε μια σειρά έργων που έχουν να κάνουν με τη μετά-covid εποχή και λέγονται «αντισώματα».

 Άννα, ευχαριστούμε πολύ! Ήταν χαρά μας!

Η χαρά είναι όλη δική μου! Πέρασα όμορφα και νοστάλγησα και πάλι!

Discover more!

Share

Share