influencemag.gr
Η Ντέπη Χαντζηκαμπάνη γεννήθηκε «αλήτισσα νεράιδα»!
Με τα ραβδάκια της – που δεν είναι άλλα από τις λέξεις που πλέκει στα βιβλία της, οι στίχοι που γράφει στα τραγούδια της και η μουσική που παίζει ως dj σε στέκια που αγαπάει- ενώνει τον κόσμο, δημιουργεί φιλίες που αντέχουν στον χρόνο, επιτυχημένες συνεργασίες και τελικά… χαρούμενους ανθρώπους!

Πολλά είναι τα τραγούδια της που αγαπάμε. Τραγούδια που έγραψε με φίλους της, τραγούδια που έχουν ερμηνεύσει και μελοποιήσει σημαντικοί τραγουδοποιοί, συνθέτες και συγκροτήματα. Δημιουργίες που όλοι ξέρουμε, τραγουδάμε και γουστάρουμε να ακούμε στα στέκια μας ή σε συναυλίες, αλλά που λίγοι γνωρίζουν ότι τις έχει γράψει το “ίδιο πρόσωπο”. Η γραφή στα ποιήματά της έχει πάντα μια ροκ διάθεση. Πρόκειται για  κομμάτια ψυχής αφημένα πάνω σε χαρτί, που σου φέρνουν  μια “μυρωδιά γιασεμιού”… Η Ντέπη αναρωτιέται αν “είναι οι άλλοι παράξενοι…” ή η ίδια… [Είναι οι άλλοι παράξενοι ή είμαι εγώ; (2013)]. Σ’ έναν “πυρετό δημιουργίας” συνεχίζει, και  γράφει τον “χαμένο Γκιώνη”, μια ιστορία που της διηγούνταν όταν ήταν μικρή. [Σαράντα πυρετοί, Ο χαμένος Γκιώνης (2014)]. Παίζοντας με τις λέξεις, προσπαθεί να μας δείξει τον κόσμο που ζει και τον οποίο θέλει “στο μέλλον” να αλλάξει, “ξαναβάφοντας γαλάζια τη θάλασσα”… [“στο μέλλον” (2017)]. Όλα αυτά, μέχρι να συναντήσει μέσα σε ένα τρένο έναν ποιητή δίχως δάχτυλα, που εξαφανίστηκε από τα μάτια της ξαφνικά και σκέφτηκε πως δεν θα τον δει “ποτέ πια”! [“ποτέ πια” (ποιητική συλλογή]. Είναι ένα κορίτσι που γεννήθηκε και ζει στη Μυτιλήνη. Αγαπάει  τον τόπο της και το δείχνει σε κάθε ευκαιρία. Αγαπά επίσης τη ροκ μουσική και τους ροκ ανθρώπους, τον Allan Poe, τον Baudelaire, τον Bob Dylan, την Κατερίνα Γώγου… Βλέπει χρώματα μέσα στο μαύρο, πλάθει μορφές με βαμβάκι, φλούδες πορτοκαλιού και ξηρό χώμα. Της αρέσει η βροχή, να κρύβεται μέσα σε τσέπες που ποτέ δεν θα ψαχθούν, και όταν κάνεις παρέα μαζί της “ανθίζουν τ’ άστρα”! Στα ραντεβού που δίνουμε στο αεροδρόμιο δεν λέμε ποτέ κάτι για αποχωρισμό, μα για καλή αντάμωση. Και κάθε φορά, είναι γιορτή για όλους και αφορμή για άλλη μια συνάντηση! Μια συνάντηση σαν αυτή εδώ…

Πουλικάκος Δημήτρης & Βλαχάκης Θοδωρής
Τσακνής ΔιονύσηςΤσακνής Διονύσης

INNER VIEW

Ελευθερία Ροβολή

Μετράς ήδη 13 χρόνια δημιουργίας και συνεργασιών, τα οποία γιόρτασες με φίλους το καλοκαίρι του ‘20. Για την ακρίβεια, εμείς μετράμε… γιατί τόσο περίπου γνωρίζουμε τα τραγούδια σου. Εσύ πότε θυμάσαι να έγραψες στο χαρτί σκέψεις και τους πρώτους σου στίχους ; 

Μου αρέσει να μένει ο χρόνος σταθερός στις πολύτιμες στιγμές και να μην κυλάει… Μετράω λοιπόν 15 χρόνια κι όχι 13. Αλλά ας μείνουμε στο καλοκαίρι του ‘20, όπως είπες, στα 13 χρόνια… σε αυτή την υπέροχη γιορτή! Έγραφα στίχους από το δημοτικό. Μετά, στο γυμνάσιο και στο λύκειο έγραφα σχεδόν κάθε μέρα. Ήταν πολύ δημιουργικές αυτές οι εποχές. Θυμάμαι τους καθηγητές να με μαλώνουν, επειδή μουτζούρωνα τους τοίχους και τα θρανία με τα στιχάκια μου. 

Τι σημαίνει για ένα κορίτσι, μόλις στα 18 του χρόνια, να συναντάει ανθρώπους που θέλουν να μελοποιήσουν τους στίχους της και να γνωρίζει αποδοχή από σημαντικούς δημιουργούς, φτιάχνοντας μαζί τους τραγούδια που ακούγονται μέχρι σήμερα ; 

Ήταν σαν όνειρο… Και ακόμα είναι… Σα να είμαι μόνιμα μέσα σε ένα μαγικό μπαλόνι. Δεν υπάρχει πιο όμορφο και πιο συγκινητικό από το να σε αγκαλιάζουν, να σε τραγουδάνε και να πιστεύουν σε ‘σένα, άνθρωποι που μεγάλωσες με τα τραγούδια τους. 

Συχνά, όταν μιλάς με κάποιον, σημειώνεις λέξεις και φράσεις που “κάτι σού κάνουν” ή σου δίνουν έμπνευση εκείνη τη στιγμή και οι οποίες αργότερα γίνονται τραγούδι ή ποίημα. Πες μας, αν θυμάσαι κάποιο ανάλογο περιστατικό.   

Εγώ θυμάμαι, εσύ; Θυμάσαι; Αφού και με ‘σένα μου έχει συμβεί αυτό… Μία από τις πιο έντονες τέτοιες στιγμές ήταν σε ένα τρένο, πριν λίγα χρόνια, όταν συνάντησα έναν ποιητή που είχε χάσει τα δάχτυλα του. Μου έδωσε τόση έμπνευση που τον έκανα τραγούδι, το οποίο είχα την τιμή και την χαρά να μελοποιήσουν και να τραγουδήσουν τα Γυμνά Καλώδια. Με στοίχειωσε τόσο η μορφή του και η αύρα του, που έγραψα ολόκληρο βιβλίο! 

Ένα από τα βιβλία σου έχει ταξιδέψει κι εκτός Ελλάδας. Εκείνο με τίτλο: “στο μέλλον”, αν δεν κάνω λάθος…  

Ναι, το “μέλλον” μου! Ένα βιβλίο σταθμός για μένα. Το παρουσιάσαμε 21 φορές σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και της Κύπρου, και κατάφερε να μπει στο Πανεπιστήμιο του Βελγίου και να διδάσκεται στους φοιτητές, μαζί με βιβλία του Ελύτη και του Ρίτσου. 

Αισθάνομαι πως είσαι πάντα σε ρυθμό δημιουργίας. Τις δύσκολες μέρες της καραντίνας που περάσαμε, το ένα τραγούδι σου διαδεχόταν το άλλο. Ενώ η τέχνη ήταν φιμωμένη, εσύ κυριολεκτικά δεν σταμάτησες λεπτό να γράφεις, δίνοντάς μας ένα αισιόδοξο μήνυμα. Υπάρχουν πάντα ερεθίσματα που σε τροφοδοτούν ;  

Η έμπνευση βρίσκεται παντού. Αρκεί να έχεις τα μάτια σου και την ψυχή σου ανοιχτά. Ακόμα κι αν είσαι κλεισμένος σε ένα σπίτι, όπως στην καραντίνα, είναι κι αυτό ένα μεγάλο ερέθισμα. Ήταν δύσκολες μέρες και είχα για παρέα τα χαρτιά και την πένα μου. Εκείνη την εποχή, θαρρώ πως δημιούργησα κάποια από τα πιο όμορφα μου γραπτά. Η κάθε μέρα έχει ερεθίσματα, πλανιούνται… Η ίδια η ζωή είναι ερέθισμα… 

Ποια είναι τα μέρη που αγαπάς να γράφεις; Τι μπορεί να σε αποσυντονίσει τόσο, ώστε να μην θες να συνεχίσεις το γράψιμο και τι εκείνο που θα σε κάνει να χρησιμοποιήσεις την πένα σου ασταμάτητα ; 

Αγαπώ να γράφω στο σπίτι μου, τις νύχτες. Μου αρέσει να αράζω στην ησυχία δίπλα στα σκυλιά μου, να βάζω ένα ποτήρι κρασί και να γράφω. Επίσης, μου αρέσει να γράφω δίπλα στην θάλασσα ακούγοντας το κύμα, και στην αυλή κοιτώντας τα άστρα. Με αποσυντονίζουν η φασαρία και οι εντάσεις. Είναι ένας από τους λόγους που έχω επιλέξει να ζω σε χωριό. Γράφω ασταμάτητα όταν είμαι θυμωμένη με το καθεστώς και την αδικία. Είμαι φανατική υποστηρίκτρια των δικαιωμάτων και όταν κάποιοι μας τα στερούν, τότε νιώθω την ανάγκη πως πρέπει να γράψω, να πολεμήσω με την πένα μου όλους τους δαίμονες της καθημερινότητας. 

Υπάρχει κάτι που σε θυμώνει πολύ ή σε απογοητεύει; Τι είναι αυτό που θα σε κάνει να αναζητήσεις τη συντροφιά κάποιου;  

Με θυμώνει ο φασισμός και ο ρατσισμός. Με θυμώνουν και με απογοητεύουν, επίσης,  οι άνθρωποι που δεν σέβονται και κακοποιούν τα ζώα. Με θυμώνουν όσοι γαμάνε τις ζωές μας επειδή τα θέλω μας δεν ταιριάζουν με τα θέλω τους. Έχω την χαρά να έχω σχεδόν πάντα δίπλα μου ανθρώπους που αγαπώ και ζώα που  λατρεύω, κι έτσι, είναι σπάνιο να μου λείψει η συντροφιά… 

Είχες την τιμή να γνωρίσεις προσωπικά και να συνεργαστείς με πολύ αξιόλογους μουσικούς. Κάποιοι από αυτούς δεν είναι πια κοντά μας, όπως ο  Μ. Ξυδούς , ο Λ. Μαχαιρίτσας , ο Δ. Μητροπάνος, Θ. Μικρούτσικος κ.α.  Σίγουρα θα έχεις κρατήσει  λόγια και συμβουλές τους. Κάτι που έχει χαραχτεί πιο έντονα στη μνήμη σου και το ακολουθείς πάντα ;  

Μια μεγάλη συμβουλή, την οποία έχω σημαία, είναι μία από εκείνες που μου έδωσε κάποτε ο Μάνος Ξυδούς: “Μην τα προδώσεις τα τραγούδια της ψυχής σου, γιατί μετά θα σε προδώσουνε κι εκείνα”.  Κι εκείνη του Θάνου Ανεστόπουλου: “Αγάπα, ότι κι αν γίνει αγάπα…! Πάντα να βρίσκεις κάτι, κάποιον, κάποια να αγαπάς…” 

 Ένα τραγούδι σου, σε μουσική του Ηλία Μακρίδη, ακούγεται καθημερινά μέσα από τις τηλεοράσεις μας στο δημοφιλές σίριαλ “Ήλιος” και  έχει αγαπηθεί πολύ. Πώς προέκυψε η συνεργασία σου με τον ΑΝΤ1;   

Το συγκεκριμένο τραγούδι το αγαπώ πολύ. Ο Ηλίας έκανε το κονέ με τον Αντ1… Ο Ηλίας Μακρίδης. Είμαστε χρόνια ψυχοναύτες στο καραβάκι της τέχνης. Σκαρώνουμε τραγούδια μαζί, εδώ και 13 χρόνια. Μόλις κυκλοφόρησε και το καινούριο μας τραγούδι. Λέγεται: “Πέτα” και το ερμηνεύει η εξαιρετική Ελένη Πέτα. Ακούστε το, θα σας αρέσει νομίζω… 

Έχεις αποδείξει περίτρανα πως δεν χρειάζεται κάποιος να φύγει από τον τόπο του για να πραγματοποιήσει τα όνειρα του. Ζεις μόνιμα στα Κεραμειά της Μυτιλήνης, κοντά στην οικογένεια σου και σε ανθρώπους που γνωρίζεις και σε γνωρίζουν από παιδί. Πρόσφατα, έφτιαξες εκεί μαζί με τον σύντροφό σου, τον σκηνοθέτη και μουσικό Ιωάννη Παπλωματά, έναν χώρο δημιουργικής απασχόλησης, το “aRtoποιώ”. Μίλησέ μας για όσα συμβαίνουν εκεί… 

Αν αγαπάς αυτό που κάνεις μπορείς να το κάνεις από παντού. Αν πιστεύεις στα όνειρα σου, τότε και τα όνειρα θα πιστέψουν σε σένα και θα γίνουν πραγματικότητα, όπου κι αν βρίσκεσαι! Αγαπώ  τα Κεραμειά, δεν θέλω να ζήσω μόνιμα κάπου αλλού. Το aRtοποιώ είναι ένας νέος χώρος τέχνης, έκφρασης, δημιουργίας και πολιτισμού που αποφασίσαμε να ανοίξουμε με τον Ιωάννη, πριν λίγους μήνες, στα Κεραμειά. Θέλαμε να δώσουμε στους κατοίκους των χωριών, σε μεγάλους και παιδιά, την ευκαιρία να βάλουν την τέχνη στη ζωή τους, δίχως να χρειάζεται να τρέχουν στην πόλη. Ως παιδί, ήθελα να κάνω πολλά και δεν μπορούσα, διότι δεν υπήρχε τίποτα στο χωριό μου ή στα διπλανά χωριά και οι γονείς μου δεν είχαν τον χρόνο να με κατεβάζουν στην Μυτιλήνη. Θέλαμε λοιπόν να δώσουμε μια ευκαιρία σε όσους μένουν κοντά μας και αγαπάνε τον πολιτισμό. Ήταν ένα ρίσκο που τελικά πέτυχε και αυτή τη στιγμή έχουμε μαθητές από όλο το νησί. 

Τα τμήματα μας είναι:  Μαθήματα μουσικών οργάνων, χορωδία, θέατρο, δημιουργική γραφή, ζωγραφική, παραδοσιακοί χοροί, σύγχρονη αεροβική, ζούμπα. Θα ξεκινήσουμε, επίσης, διάφορα σεμινάρια και θα κάνουμε αρκετές εκδηλώσεις. 

Ο γάμος σας, το καλοκαίρι που μας πέρασε, ήταν μεγάλη είδηση και μία ακόμη γιορτή για τους ανθρώπους που είναι κοντά σου (πολλοί πίστευαν πως κάνεις κάποιο αστείο, επειδή έγινε σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα)… Ξεχωριστός και ιδιαίτερος. Τελικά, ο έρωτας ζούσε στο Παρίσι; Πώς είναι να συνεργάζεστε οι δυο σας σε έναν κοινό χώρο; Τι είναι αυτό που συμπληρώνει ο ένας στον άλλον;  

Ήταν ένας εναλλακτικός, ροκ γάμος. Τον κάναμε ακριβώς όπως τον ονειρευόμασταν και δεν κολλήσαμε σε κανένα στερεότυπο. Νομίζω πως όσοι ήσασταν εκεί, τον χαρήκατε όπως κι εμείς. Ήταν μια μεγάλη γιορτή που θα θυμόμαστε με χαμόγελο, για πάντα! Ο έρωτας ζούσε στο Παρίσι, αλλά τελικά του ταιριάζει καλύτερα η Λέσβος. Είναι πανέμορφη η συνεργασία μας διότι έχουμε κοινούς ορίζοντες και θέλω. Είναι πολύ κοντά οι τέχνες μας, και όταν αγκαλιάζονται βγαίνουν πανέμορφα αποτελέσματα. Δεν συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλο, είμαστε και οι δύο γεμάτοι όταν είμαστε μαζί. Δεν υπάρχουν κενά για συμπλήρωμα. 

Κλείνοντας, η επόμενη ποιητική συλλογή σου λέγεται…; 

Η επόμενη μου ποιητική συλλογή λέγεται: “τους  χειμώνες τους νικούν τα χελιδόνια” και έρχεται πολύ σύντομα από τις εκδόσεις  <<Παρέμβαση>>. Έρχονται επίσης και αρκετά νέα τραγούδια… Ετοιμαστείτε! 

Σε ευχαριστώ πολύ για αυτή την όμορφη συνέντευξη, για αυτή την όμορφη συνάντηση, όπως κάθε φορά είναι μεγάλη μου χαρά!

Ελευθερία μου, σε ευχαριστώ κι εγώ και εύχομαι σύντομα να βρεθούμε ξανά… Στα μπαρ, στους δρόμους, στα τραγούδια, στους χορούς, στα όνειρα, στα αεροδρόμια…

Μικρούτσικος Θάνος
Ξυδούς Μάνος
Μια μεγάλη συμβουλή, την οποία έχω σημαία, είναι μία από εκείνες που μου έδωσε κάποτε ο Μάνος Ξυδούς: “Μην τα προδώσεις τα τραγούδια της ψυχής σου, γιατί μετά θα σε προδώσουνε κι εκείνα”.  Κι εκείνη του Θάνου Ανεστόπουλου: “Αγάπα, ότι κι αν γίνει αγάπα…! Πάντα να βρίσκεις κάτι, κάποιον, κάποια να αγαπάς…” 
Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ
Ηλίας Mακρίδης & Γαύρος Δημήτρης

Ένα από τα τραγούδια που έγραψε τις ημέρες της καραντίνας κυκλοφόρησε πρόσφατα, με τίτλο “Τους Χειμώνες Τους Νικούν Τα Χελιδόνια”, σε συνεργασία με τα Γυμνά Καλώδια και μουσική του Χρήστου Καλογράνη.

Discover more!

Share