influencemag.gr

Οι ψυχές γνωρίζουν τον τρόπο – Γιώργος Σκαρλάτος  

Μια ποιητική συλλογή – 11 ερωτήσεις – Μια συνέντευξη – Τα ποιήματα μιλάνε… 

Ο Γιώργος Σκαρλάτος ζει, εργάζεται και δημιουργεί στην Αθήνα. Είναι συνθέτης, μουσικός, στιχουργός και μεταφραστής. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ιστορικού συγκροτήματος Magic de spell (κατά την αγγλόφωνη κι ελληνόφωνη περίοδο της αγαπημένης μπάντας), του οποίου κατά την πρώτη περίοδο υπήρξε ο βασικός συνθέτης και στιχουργός. Σήμερα διοχετεύει τη δημιουργικότητα και την ενέργειά του μουσικά στο Project Art Telepaths. Η ποιητική του συλλογή «Οι ψυχές γνωρίζουν τον τρόπο» κυκλοφόρησε το καλοκαίρι από τις εκδόσεις Νίκας. 

Η ποιητική συλλογή του Γιώργου Σκαρλάτου «Οι ψυχές γνωρίζουν τον τρόπο: Στιχοπλοκίες εν μέτρω και εν ρύμη» εκδόθηκε στις αρχές του καλοκαιριού. Παρόλα αυτά, πρόκειται για ποιήματα όλων των εποχών. Έχουν μέσα τους το φθινόπωρο και τον χειμώνα, αλλά ανοίγουν το παράθυρο ενίοτε να μπει η άνοιξη και το καλοκαίρι. Είναι ποιήματα που από τη σκοτεινή και γκρίζα διάθεσή τους, μια διάθεση εστέτ, σημειώνουν μιαν αστραφτερή κορύφωση, μια πορεία προς κάπου, ίσως μια πορεία από το σκοτάδι στο φως.  

Η ποίηση του Γιώργου Σκαρλάτου έχει τα μοτίβα της: το φως, το σκοτάδι, το γκρίζο, τις οθόνες, τη νύχτα, την αυγή, το όνειρο, το θαύμα, τη μνήμη και τι άλλο, βέβαια…, τη μουσική. Η ποίηση αυτή φλερτάρει με τον Άδη, αλλά γουστάρει περισσότερο τη ζωή. Έχει στιγμές εσωστρέφειας και μοναξιάς και στιγμές αναζητήσεων κοινωνικών ή φιλοσοφικών, κατά τις οποίες ο ποιητής στρέφει το βλέμμα γύρω του. Έχει, τέλος, ποιήματα για την ποίηση και ένα παιδί που αναζητά το πατίνι του. Πόσο περίεργο να σου κλείνει το μάτι ένα βιβλίο με ποιήματα όταν γυρνάς την τελευταία σελίδα! 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΑΡΛΑΤΟΣ

INNER VIEW

Ξένια Μουστάκα

«Σε μια γκρίζα οθόνη»: στίχος από το ποίημα που ανοίγει την ποιητική σου συλλογή. Ποιες είναι οι γκρίζες οθόνες τις καθημερινότητας που βιώνουμε; Τι μας κάνει να χάσουμε το χαμόγελό μας; 

Μια γκρίζα οθόνη μπορεί να είναι τα πάντα, οποιαδήποτε οθόνη στην οποία προβάλλεται κάτι που προσβάλλεται… Από το παράθυρό μας μέχρι τον καθρέφτη μας ή από τη θέα της θάλασσας μέχρι τα όνειρά μας ή από τον αχανή ουρανό μέχρι το εξώφυλλο μιας ποιητικής συλλογής... Γιατί κατά το ίδιο σκεπτικό και το εξώφυλλο της συλλογής είναι μια έγχρωμη μεν, αλλά αποχρωματισμένη γκρίζα φωτογραφία. Το θέμα είναι τι είναι αυτό που προσβάλλει και αποχρωματίζει, τι είναι αυτό που γκριζάρει. Τα αίτια, κατά τη γνώμη μου, μπορεί να είναι διάφορα και ποικίλα, αναλόγως και με την αντίληψη του καθενός. Μπορούμε να αναγνωρίσουμε σε αυτά την κοινωνική ανειλικρίνεια, την αστική αγνωσία, την εγωιστική παντογνωσία, την επίπλαστη αλληλεγγύη, κατά μία έννοια όλα τα καθ’ υπερβολήν γνωρίσματα του για κάποιες δεκαετίες παραμένοντα έτσι- «σύγχρονου» ανθρώπου. 

«…τα όμορφα των αισθήσεων κρατάνε λίγο»: Τι έχει αξία; Τι μπορεί να ζήσει και να ξεπεράσει το εφήμερο; Μήπως η ανάγκη να γράψουμε είναι μια ανάγκη να ξεπεράσουμε το εφήμερο; 

Δεν μπορώ πραγματικά να πω τι έχει αξία. Ακούγεται εγωιστικό να δηλώσω κάτι τέτοιο. Όμως, καλύτερα να εξηγήσω την γραφή μου. Νιώθω και αντιλαμβάνομαι ότι τα σχετιζόμενα με τις αισθήσεις μας κρατάνε λίγο, ακόμα και όταν σε κατάλληλες συνθήκες μπορεί να αφήνουν πολύ ισχυρό αποτύπωμα. Το αποτύπωμα είναι αυτό που ζούμε και το φέρουμε μαζί μας. Ακόμα και όταν η μνήμη θα είναι αδύναμη να συγκρατήσει αυτά που νιώσαμε, τα αποτυπώματα βιώματα θα είναι τόσο ισχυρά που θα μιλούν χωρίς να μιλούν. Θα είναι παρόντα στις τελευταίες στιγμές της ζωής μας και αν ήταν δυνατόν να το βιώσουμε, πιθανόν να τα βρίσκαμε και στην αρχή μιας επόμενης! Αν και τα βιώματα αυθυπάρχουν, εν τούτοις η γραφή θεωρητικά μπορεί να είναι μια αναγκαιότητα να ξεπεραστεί το εφήμερο, αλλά για κάποιον άλλο ίσως είναι η μουσική ή η ζωγραφική. Άρα, η τέχνη είναι μάλλον το εργαλείο. Άλλωστε, προσωπικά μιλώντας, πέρα από τη γραφή, με τη μουσική πρωτίστως εκφράζομαι και δημιουργώ για πολλές δεκαετίες, παλαιότερα με τους Magic de Spell, άλλα ενδιάμεσα έργα, αλλά και τα τελευταία χρόνια με το project Art Telepaths. Η τέχνη είναι το εργαλείο για να δειχτεί ότι ενδεχομένως να έχει ξεπεραστεί το εφήμερο στα μάτια των άλλων. 

«Φίδι τρυπώνει στο μυαλό. / Φόβος παγώνει τις αισθήσεις.»: στίχοι από το ποίημα «Φίδι» και ερέθισμα από τα ποιήματα «Το -τραγικό- βάρος» και «Σημείο των καιρών». Ποιοι είναι οι φόβοι, τα βάρη και τα σημεία των καιρών που μας καθηλώνουν; Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;  

Θεωρώ ότι εκφράζονται με διάφορους τρόπους, αν και η λέξη «φόβος», από μόνη της, συνοψίζει τα πάντα. Το εξουσιαστικό φασιστικού χαρακτήρα ζητούμενο είναι ο φόβος, η κοινωνική αδυναμία και παράλυση μπροστά σε μια οποιαδήποτε δυναμική δράση. Το σύστημα, δηλαδή, θέλει το κοινωνικό ον να μην έχει δύναμη δημιουργίας, κοινωνίας με τους άλλους ή πολιτικής σκέψης, αλλά να εσω-στρέφεται, να εν-τρέπεται και εν τέλει να καταθλίβεται ζώντας σε μια μόνιμη φοβική κατάσταση. Δεν είναι τυχαίο που στην εποχή μας η κατάθλιψη έχει γίνει τόσο κοινή. Αν πάντως το γενικεύσουμε, οι πιο επίφοβες εξουσιαστικές δράσεις είναι κατ’ αρχάςη διαχείριση των γεγονότων από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, που παραπέμπει σε φοβιστικές κι απειλητικές συμπεριφορές. Και στη συνέχεια οπωσδήποτε ο φανατισμός και η ιδεοληψία που κατά βάση καθοδηγούνται από την πολιτική, τη θρησκεία ή τον εν γένει οπαδισμό. Ο μεγαλύτερός μου φόβος είναι η απώλεια του χρόνου.  

Τα ποιήματα «Ζωή» και «Φως» και «…Τα φτερά μου…» αποτελούν τόσο φωτεινές καταφάσεις! Τι φωτίζει τα γραπτά σου; Τι σε ωθεί να δημιουργήσεις και να γράψεις με αισιοδοξία μέσα στην άχρωμη φάση μας; Ποια είναι τα «φτερά» σου;  

Εντυπωσιάζομαι από αυτή την προσέγγιση. Απλώς γιατί η παρουσία του φωτός δεν υπήρχε ως πρόθεση. Κι όμως φαίνεται έτσι, προφανώς ως αποτέλεσμα κάποιας διεργασίας. Τα τρία αυτά ποιήματα έχουν όντως ένα κοινό χαρακτηριστικό: είναι έντονα αυτοβιογραφικά και γραμμένα σε σημαντικές χρονικές περιόδους. Λειτουργούν ως μυστικοί διάλογοι με θέμα τον επαναπροσδιορισμό πραγμάτων και καταστάσεων μέσω βιωμάτων ή ακόμα και με την αξιοποίηση παλαιότερων εμπειριών. Το φως κι η αισιοδοξία είναι τα αντίδοτα στην αχρωμία. Εφ’ όσον ζούμε, οφείλουμε να προσπαθούμε να κάνουμε τη ζωή όσο μπορούμε βατή και ανθρώπινη. Και τα «φτερά», γιατί όλοι έχουμε φτερά, δεν είναι παρά ο τρόπος μας να πραγματοποιήσουμε την φυγή μας. Όμως, κατά την γνώμη μου, λειτουργεί πολυεπίπεδα. Είμαστε κάπως σαν τον Ερμή, που στις απεικονίσεις του παρουσιάζεται με φτερά στα πόδια, αλλά και φτερά στο κεφάλι. Χρησιμοποιώντας τα φτερά των ποδιών είναι σαν να διατρέχουμε με ταχύτητα την καθημερινότητα, για να ξεχνούμε τα θέματα που μας απασχολούν αρνητικά. Μπορεί να χρησιμεύει για λίγο, π.χ. μέσω μιας εργασιοθεραπείας, αλλά δεν είναι μια μόνιμη λύση. Χρησιμοποιώντας τα ψυχικά ή πνευματικά «φτερά» μας, δημιουργούνται άλλες εσωτερικές διεργασίες πολύ πιο αποδοτικές. Και εκεί έρχεται κι η επικουρία της τέχνης, και ειδικότερα της γραφής, για να ενδυναμώσουν οι φυγόκεντρες δυνάμεις. Στο ομώνυμο στιχούργημα περιγράφεται μια δύσκολη κατάσταση συνεχούς παραίτησης και αποσταθεροποίησης του «εγώ»: «… ρίχνω στους λειμώνες τα όπλα και την τέχνη που τάχα την εκάτεχα». Η πτήση όμως στο τέλος δεν είναι γεγονός, παρά υπόσχεση! Υποσημειώνει την προσπάθεια να εκδηλώσουμε τη δύναμη αυτή της απογείωσης. Όμως προς τα εκεί είναι το φως. Και, όπως θα έλεγε και ο ποιητής, το φως είναι μια κάποια λύσις! 

Στο ποίημα «Αποχρώσεις» σημείωσα εξαίσιες γλωσσικές αφορμήσεις! Το «Συν» συνέχει τη ροή του ποιήματος. Θα ήθελες να μου δώσεις όσα «Συν» ουσιαστικά -αυτή τη φορά- είναι καθοριστικά για σένα είτε ως ενέργειες/πάθη/καταστάσεις είτε ως πρόσωπα που ενεργούν; 

Θεωρώ πως οι άνθρωποι έχουν πολλά πράγματα να κάνουν από κοινού. Αν και μόνος μου νιώθω και μπορώ να είμαι αρκετά δημιουργικός, εν τούτοις πιστεύω ότι οι κοινές βασικές εκδηλώσεις μπορούν να έχουν πολύ όμορφα αποτελέσματα. Φυσικά, τα ρήματα είναι σε α΄πρόσωπο γιατί δεν υποδεικνύεται, αλλά ούτε και υπαγορεύεται κάτι προς κάποιον. Ούτε δίνεται έστω παραίνεση. Είναι σε α’ ενεργητικό πρόσωπο με σκοπό να χτυπηθεί ο εγωισμός. Γιατί για να μπορέσεις να κάνεις πράγματα με άλλους, στο υπόβαθρο πραγματοποιούνται σοβαρές ασκήσεις πειθαρχίας του «εγώ». Τα ουσιαστικά που προκύπτουν είναι οι ουσίες της ζωής στην ολότητά της. Η συν-έργεια, η συν-ζήτηση, η συν-τροφικότητα, η συμ-φωνία, η συνουσία σωμάτων και πνευμάτων. Όλα αυτά, για να ακολουθήσουμε και τη ροή του ποιήματος, γίνονται προσφορά και προβολή σε άλλο επίπεδο, αλλά πάντα με θετικό πρόσημο, «συν». 

«Παράξενες σκέψεις. / Ποια να διαλέξεις;»: στίχοι από το ποίημα «Απόψε» και ερέθισμα από το ποίημα «Σώρευση». Μαρτυρίες ποιητών ανασκαλίζοντας αναφέρονται σε σκέψεις που έρχονται αυτόματα στο μυαλό σε οποιοδήποτε χωρόχρονο, για να καταγραφούν βιαστικά ακόμα και στα πακέτα των τσιγάρων. Εξάλλου, όπως όμορφα το γράφεις, «Αλίμονο, / αν ο χρόνος δεν τους ανήκει». Υπάρχει κάποιο χωρόχρονο που «ξυπνά» την ανάγκη σου να γράψεις; 

Είναι ένα βαθύτερο ερώτημα αυτό. Είναι σαν να ρωτά κάποιος αν σε μια δεδομένη στιγμή κάποιος δημιουργεί ή αν το δημιούργημά του βρίσκει τον κατάλληλο χωρόχρονο για να  αναδυθεί από μέσα του. Θεωρώ ότι η  σχέση δημιουργού και δημιουργήματος είναι πολύ βαθιά. Με έναν ιδιαίτερο τρόπο το διαπραγματεύομαι και στο ποίημα «Το τέλειο τραγούδι», όπου εκεί το δημιούργημα παίρνει φυσική υπόσταση κι έρχεται σε επικοινωνία, αλλά και αντιπαράθεση με τον δημιουργό του. Συνήθως υπάρχουν στιγμές όπως ακριβώς διάβασες στο ανάλογο ποίημα όπου για παράδειγμα σκέφτομαι πως θέλω να γράψω κάτι για κάποιο θέμα. Τι μπορώ να πω γι’ αυτό; Καταγράφω ή ηχογραφώ τις πρώτες  φράσεις που μου έρχονται κατά νου. Μπορεί να έχουν ροή ή και όχι. Αν δεν βγει όλο εκείνη την στιγμή, το αφήνω να δουλεύει νοητικά (είναι αυτό που στον υπότιτλο περιγράφεται «και εν ρύμη»… οπουδήποτε). Όταν νιώσω έτοιμος, όποια στιγμή και αν είναι, όπου και αν είμαι, θα εκδηλωθεί ακαριαία και συνήθως στην ολότητά του. Έχει τύχει να παρακολουθώ καταιγιστική ροκ συναυλία και να μορφοποιώ κάτι το οποίο είχε ανάγκη να γεννηθεί εκείνη την στιγμή. Αυτό με κάνει να πιστεύω ότι η δημιουργική διαδικασία είτε λειτουργεί ως ενστικτώδης ανάγκη του νοητικού μας κέντρου, κάτι που η ψυχολογία θα το χαρακτήριζε μάλλον οξύμωρο, είτε το υποσυνείδητό μας βρίσκει την δίοδο της εξωτερίκευσης. Αυτή η εκδήλωση προφανώς δεν έχει συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Όλος ο χωρόχρονος είναι τα όρια της εκδήλωσής του. 

«Η αγάπη θα μας σώσει»: Είναι μια απόφανση αυτό ή ένα αίτημα; Ποια αγάπη είναι αυτή που λείπει περισσότερο; Καλύτερα: Τι αρκεί να αγαπήσουμε και από τι αρκεί να αγαπηθούμε, για να σωθούμε;  

Παλιά σε τραγούδια μου μου άρεσε να δημιουργώ διάφορα σενάρια τα οποία είχαν μεν πραγματική βάση περιγράφοντας καταστάσεις ή περιβάλλοντα, αλλά που η εξέλιξή τους δεν ήταν πραγματική, αλλά συνήθως ήταν η χειρότερη πιθανή κατάληξη. Κάπως έτσι ξεκίνησε και αυτό το στιχούργημα. Αν αφαιρεθεί η επωδός που διακόπτει κάθε δύο στροφές τη ροή, αυτό γίνεται αντιληπτό. Η φράση αυτή, λοιπόν, ότι «μαζί θα τραγουδάμε ότι η αγάπη θα μας σώσει», στην αρχή εισβάλλει σαν ευχετήριο αίτημα, για να μετατραπεί σε απόφανση και να καταλήξει σε ειρωνεία, με χαρακτήρα «αν τελικά δεν προσπαθήσεις, μη περιμένεις και κάτι διαφορετικό να συμβεί από μόνο του». Αυτό υπογραμμίζεται στο τέλος: «τα χέρια μου θα καίγονται αργά και θα βυθίζομαι αργά στο χιόνι». Όσον αφορά στην αγάπη, εκτιμώ πως υπάρχει μια σύγχυση που προκύπτει από τον τρόπο χρήσης αυτής της λέξης μέσα στους αιώνες και συχνότατα συνέχεται με τον έρωτα. Η αγάπη όμως δεν φέρει πραγματικά πάθος, αλλά περισσότερο στοργή και φροντίδα και έτσι την χρησιμοποιώ, άλλωστε. Δεδομένου αυτού, η αγάπη που λείπει περισσότερο θεωρώ ότι είναι η αγάπη στον εαυτό μας. Η φροντίδα, ώστε να δημιουργήσουμε έναν εαυτό που να έχει υγιή πνευματικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά. Κατ’ αυτόν τον τρόπο θα μπορούμε να είμαστε συναισθηματικά και πνευματικά σώοι, ώστε να πραγματοποιήσουμε όλα αυτά τα όμορφα «συν» που αναφέραμε και νωρίτερα. 

«Θαυμάζω τους ανθρώπους της μιας αίσθησης»: Όλες αυτές οι αξιοθαύμαστες ποιητικές περσόνες που θαυμάζονται στο ποίημά σου πώς προσωποποιούνται στο ρεαλιστικό μας πλαίσιο; Ποιοι είναι αυτοί που θαυμάζεις; Έχεις τους ήρωές σου; 

Γεννήθηκα σε μια εποχή που, όταν έφτασα στην εφηβεία μου, η ειδωλοποίηση ήταν στο απόγειό της, κυρίως στον χώρο της μουσικής, που ήταν και η βασική μου εστίαση. Αυτό με ξένιζε αρκετά. Πλησίασα τα ροκ είδωλα της δεκαετίας του ’70, αλλά δεν ταυτίστηκα ποτέ μαζί τους. Κι έτσι πορεύτηκα. Ήρθε αργότερα και το πανκ της ολικής αμφισβήτησης και έγινα απόλυτος σε αυτό. Η πολυποικιλότητα όμως μου άρεσε και, λόγω της ευρύτερης μουσικής παιδείας που είχα, βρήκα τη δυνατότητα να προσεγγίσω πολλά πράγματα. Επομένως, δεν έχω ήρωες. Αγαπημένους ναι. Εν προκειμένω, έχω συναντήσει ανθρώπους με τα χαρακτηριστικά που περιγράφω, τις ποιητικές αυτές περσόνες, αλλά τμηματικά. Δηλαδή, κάποιος έχει το ένα ή και τα δυο, κάποιος κάτι άλλο. Κανείς όμως όλα. Είναι κάτι ιδεατό, αλλά γιατί όχι; Δεν έχω πειστεί, είναι η αλήθεια, αν αυτό έχει να κάνει με προσωπική ικανότητα ή με την ψυχική κατασκευή του κάθε ανθρώπου. Κάποιοι, επίσης, το έχουν γυμνάσει, άλλοι όχι. Επομένως, αυτό που λέω είναι ότι θαυμάζω ανθρώπους που μπορούν να είναι πολυτάλαντοι, και ιδιαιτέρως αυτούς που μπορούν να συναισθάνονται τους άλλους. Αυτό δε σημαίνει, βεβαίως, ότι είναι και καλύτεροι άνθρωποι, αν και αυτό σε κάθε περίπτωση θα ήταν ευκταίο! Αλλά οπωσδήποτε είναι απλοί άνθρωποι δίπλα μας και συνήθως υπεράνω τέτοιας υποψίας! 

Το «θαύμα» αποτελεί ένα μοτίβο στην ποίησή σου. Ποιο θαύμα αναζητάς στη ζωή σου; 

Κατ’ αρχάς, δίνει όμορφη ομοιοκαταληξία! Σοβαρά μιλώντας όμως, η λέξη «θαύμα» είναι από λίγο έως πολύ ταλαιπωρημένη λέξη, τολμώ να πω και κακοποιημένη, κυρίως από τις θρησκείες και γιατί όχι και από την ίδια την επιστήμη. Χωρίς αχρείαστες ετυμολογικές αναλύσεις, μένω στη βασική της έννοια που είναι η αναφορά σε κάτι που είναι θαυμαστό, όμορφο, αλλά που συνήθως δεν είναι αμέσως σαφής και η αιτία. Για μένα το θαύμα είναι μια μικρή ή και σπερματική αποκάλυψη. Κάτι που όταν συμβαίνει είναι μια στιγμιαία στάση της αδυσώπητης ροής του χρόνου. Ένα θαύμα μπορεί να αποκαλύπτεται σε κάθε στροφή της ζωής μας. Μπορεί να είναι μια λέξη, μια μουσική φράση, μάτια όπου βλέπεις το φως, όπως γράφω σε κάποιο στίχο, ή ακόμα μια στιγμιαία εκστατική κατάσταση. Ναι, αυτό το αναζητώ στη ζωή μου. Με την έννοια ότι είμαι έτοιμος να το συναντήσω σε κάθε στροφή. Προφανώς δεν συμβαίνει πάντα…, γι’ αυτό και είναι θαύμα όταν συμβαίνει! 

«Ποιητής και Ιστορικός»: Πώς θα διασαφήνιζες τη διαφορά τους; Είναι ο ιστορικός με την πλευρά του νικητή κι ο ποιητής με την πλευρά του ηττημένου. Θα μπορούσε να συμβεί το αντίθετο;  

Με πιθανότητες και σε θεωρητικό επίπεδο, όλα μπορούν να συμβούν. Τα γεγονότα πάντοτε είναι αυτά που είναι. Ο ιστορικός, κατά κανόνα, είναι το εργαλείο του νικητή. Έχει αποδειχθεί αυτό επί αιώνες. Ιστορικοί που δεν έπαιξαν αυτόν τον ρόλο είτε εξαφανίστηκαν, είτε μάθαμε μόλις ελάχιστα γι’ αυτούς είτε η ιστορία τους έμεινε χωμένη σε παλαιές βιβλιοθήκες. Όμως σε κάθε περίπτωση ένας ιστορικός ερμηνεύει τα γεγονότα και οι φακοί της ιδεολογίας του τα χρωματίζουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Από την άλλη, υπήρξαν και ποιητές που κατά παραγγελία ύμνησαν νικητές. Ωστόσο, υπάρχει μια διαφορά στη λειτουργία. Ο ποιητήςδημιουργός δεν ενδιαφέρεται ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να ενδιαφέρεται- γι’ αυτό, αλλά για την ουσία της αλήθειας, όπως αυτός την προσλαμβάνει εξ ενστίκτου και εκ βαθέων. 

«Από μικρός πάντα το ήθελα… ξέρεις ένα πατίνι»: στίχος από το ποίημα «Το πατίνι μου» κι ερέθισμα από το ποίημα «Και ταξιδεύω και ταξιδεύεις…». Ποιο είναι το ταξίδι που θα ήθελες να κάνεις; Ποιους ανθρώπους θα έπαιρνες μαζί σου; 

Μπορούμε να πούμε ότι τα ταξίδια όταν δεν είναι επαγγελματικά ή απλής αναψυχής, γίνονται πολύ προσωπικά. Προσωπικές πορείες με εμπειρίες και συμβολισμούς. Και επειδή ένα ταξίδι δεν είναι μια καθημερινή διαδικασία, γι’ αυτό προσλαμβάνει μιαν άλλη εσωτερική δυναμική. Για να το εξηγήσω πιο παραστατικά: το πιο θαυμαστό ταξίδι που έχουμε μάθει είναι στην Οδύσσεια, ο περίφημος πηγαιμός για την Ιθάκη. Εκεί παρ’ όλο που ο ποιητής προτιμά να ασχοληθεί με τον ήρωα Οδυσσέα, υπάρχουν εν τούτοις αρκετοί σύντροφοί του με τις δικές τους ζωές, λιγότερο ίσως σημαντικές για τους ακροατές του ραψωδού, αλλά σημαντικές γι’ αυτούς που τις έζησαν. Και ο Οδυσσέας αυτούς είχε, αυτούς πήρε μαζί του. Επομένως, θεωρώ ότι το ερώτημα με ποιον θα ήθελα να κάνω κάποιο ταξίδι δεν απαντάται εύκολα. Ποτέ δεν ξέρεις ποιος πραγματικά θα «έπρεπε» να είναι μαζί σου. Και αυτό γιατί κάθε ταξίδι δεν είναι το ίδιο για όλους. Προτιμάμε, βεβαίως, πάντα ανθρώπους που αγαπάμε ή με τους οποίους μας ενώνουν εμπειρίες και καταστάσεις. Αλλά ένα ταξίδι με την έννοια που το αναλύουμε δεν είναι απλώς μια δύση ή ένα όμορφο δείπνο ή έστω μια χαριτωμένη περιπέτεια. Είναι μια προσωπική αποκάλυψη, η οποία ακόμα και όταν δεν το έχουμε προσχεδιάσει, μας προκύπτει και είναι μοναδική και λειτουργεί μόνο για εμάς. Ένα ταξίδι που ήθελα για κάποια χρόνια να κάνω ήταν στη Σκωτία, να επισκεφθώ το παρεκκλήσι του Rosslyn. Ευτύχησα να το κάνω και ήταν μια αναπάντεχα αποκαλυπτική ημέρα. Αν θα ήθελα κάτι άλλο, θα ήταν να βρεθώ στην Ισλανδία ή στο Μάτσου Πίτσου. Γιατί όχι και ένα ταξίδι στο κέντρο της Γης!  

Τι σε ώθησε να μοιραστείς με όλες κι όλους μας τα ποιήματά σου και πώς εμπλέκει η απόφασή σου αυτή τις εκδόσεις Νίκας; 

Πάντοτε έδινα ένα προβάδισμα στη στιχουργική. Μέσα όμως στη διάρκεια της καραντίνας, ταξινομώντας διάφορα γραπτά και σημειώσεις συνειδητοποίησα ότι γενικά υπάρχει μεγάλος όγκος ανέκδοτης γραφής, τον οποίο και ταξινόμησα. Εκεί ήρθε και η ιδέα της έκδοσης μιας αντιπροσωπευτικής συλλογής με ποιήματα. Όμως θέλησα να μη το κάνω τότε, αλλά σε μια φάση κοινωνικά πιο ήρεμη, όταν θα είχα την ευκαιρία να μοιραστώ το αποτέλεσμα με φίλους και γνωστούς. Οι εκδόσεις Νίκας βρέθηκαν την κατάλληλη στιγμή. Έχουμε συνεργαστεί εξαιρετικά μέχρι τώρα. Με έχει εντυπωσιάσει η δυναμική και η αποτελεσματικότητά τους, καθώς και η στήριξη και παρουσίαση νέων δημιουργών σε πολλά λογοτεχνικά είδη ταυτοχρόνως. 

Οι ψυχές γνωρίζουν τον τρόπο
Παρουσίαση ταινίας magic de spell, photo credit: Ηλίας Μωραΐτης
Το εξουσιαστικό φασιστικού χαρακτήρα ζητούμενο είναι ο φόβος, η κοινωνική αδυναμία και παράλυση μπροστά σε μια οποιαδήποτε δυναμική δράση. Το σύστημα, δηλαδή, θέλει το κοινωνικό ον να μην έχει δύναμη δημιουργίας, κοινωνίας με τους άλλους ή πολιτικής σκέψης, αλλά να εσω-στρέφεται, να εν-τρέπεται και εν τέλει να καταθλίβεται ζώντας σε μια μόνιμη φοβική κατάσταση.
Art Telepaths
04_EkdilosiGiaAsimo_2022
Γιατί για να μπορέσεις να κάνεις πράγματα με άλλους, στο υπόβαθρο πραγματοποιούνται σοβαρές ασκήσεις πειθαρχίας του «εγώ». Τα ουσιαστικά που προκύπτουν είναι οι ουσίες της ζωής στην ολότητά της. Η συν-έργεια, η συν-ζήτηση, η συν-τροφικότητα, η συμ-φωνία, η συνουσία σωμάτων και πνευμάτων. Όλα αυτά, για να ακολουθήσουμε και τη ροή του ποιήματος, γίνονται προσφορά και προβολή σε άλλο επίπεδο, αλλά πάντα με θετικό πρόσημο, «συν». 
Art Telepaths
Κύτταρο magic de spell, photo credit: Μαρία Θεοφίλου
Ένα θαύμα μπορεί να αποκαλύπτεται σε κάθε στροφή της ζωής μας. Μπορεί να είναι μια λέξη, μια μουσική φράση, μάτια όπου βλέπεις το φως, όπως γράφω σε κάποιο στίχο, ή ακόμα μια στιγμιαία εκστατική κατάσταση. Ναι, αυτό το αναζητώ στη ζωή μου. Με την έννοια ότι είμαι έτοιμος να το συναντήσω σε κάθε στροφή. Προφανώς δεν συμβαίνει πάντα…, γι’ αυτό και είναι θαύμα όταν συμβαίνει!
Παρουσίαση ταινίας magic de spell, photo credit: Βίκυ Μοιρώτσου
Ζάππειο έκθεση βιβλίου
Το πιο θαυμαστό ταξίδι που έχουμε μάθει είναι στην Οδύσσεια, ο περίφημος πηγαιμός για την Ιθάκη. Εκεί παρ’ όλο που ο ποιητής προτιμά να ασχοληθεί με τον ήρωα Οδυσσέα, υπάρχουν εν τούτοις αρκετοί σύντροφοί του με τις δικές τους ζωές, λιγότερο ίσως σημαντικές για τους ακροατές του ραψωδού, αλλά σημαντικές γι’ αυτούς που τις έζησαν. Και ο Οδυσσέας αυτούς είχε, αυτούς πήρε μαζί του. Επομένως, θεωρώ ότι το ερώτημα με ποιον θα ήθελα να κάνω κάποιο ταξίδι δεν απαντάται εύκολα. Ποτέ δεν ξέρεις ποιος πραγματικά θα «έπρεπε» να είναι μαζί σου. Και αυτό γιατί κάθε ταξίδι δεν είναι το ίδιο για όλους.

Discover more!