influencemag.gr

Βγάλτε τις ξυλομπογιές σας και ζωγραφίστε!

Η Ιωάννα Κουκουζέλη γεννήθηκε στην Καρδίτσα το 1976, όπου και έμεινε μέχρι την ενηλικίωσή της. Για 20 χρόνια περίπου, έζησε στη Ρόδο λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων. Είναι μονογονέας, μητέρα ενός αγοριού 15 ετών και από το 2016 ζει και εργάζεται στην Καρδίτσα. Ζωγράφιζε από τότε που ξεκινούν οι μνήμες της. Η οικογένεια της, ωστόσο, την απέτρεψε από τις σπουδές στα εικαστικά. Αυτός ήταν ο λόγος που, για 15 χρόνια τουλάχιστον, δεν ξαναέκανε τίποτα σχετικό με ζωγραφική.

Δύο χρόνια μετά το θάνατο του πατέρα της, αισθάνθηκε την ανάγκη να σχεδιάσει το πορτραίτο του και έκτοτε ζωγραφίζει συνεχώς… Είναι αυτοδίδακτη. Τα υλικά με τα οποία δημιουργεί είναι κυρίως ακρυλικά και ακουαρέλα, ενώ κάποιες φορές χρησιμοποιεί κάρβουνο, λάδι, μολύβια, μαρκαδόρους ή μεικτά υλικά. Τα θέματα από τα οποία είναι επηρεασμένη, αλλά και αυτά που η ίδια προτιμά είναι σύνθετα, εννοιολογικά, αλληγορικά, σουρεάλ, εξπρεσιονιστικά. Ταυτόχρονα, της αρέσει να δημιουργεί ιδιαίτερες γυναικείες μορφές, πουλιά και λουλούδια. Χαρακτηριστικό στα έργα της είναι τα έντονα χρώματα. Έχει δημιουργήσει αρκετές τοιχογραφίες με παιδικές παραστάσεις, καθώς και έργα σε καμβά στο Νοσοκομείο της Καρδίτσας (στην παιδιατρική κλινική, στο ακτινολογικό τμήμα, στο εξωτερικό παιδιατρικό ιατρείο), σε Κολυμβητικό Σύλλογο και σε Δημοτικό σχολείο της πόλης, ως προσφορά λόγω της ευαισθησίας και της αγάπης που έχει στα παιδιά. Είναι μέλος του Εικαστικού Ομίλου Καρδίτσας. Ως καλλιτέχνης έχει λάβει μέρος σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις στην Αθήνα, τον Πειραιά και την Καρδίτσα, μεταξύ αυτών και η συμμετοχή της στο «Influence Festival» το 2014. Επίσης, έργα της έχουν παρουσιαστεί σε Πανευρωπαϊκή έκθεση στην Πομπηία της Ιταλίας (1999), καθώς επίσης και στη Βασιλεία /Ελβετία (2017), ενώ το 2016 συνεργάστηκε με Ισραηλίτη καλλιτέχνη στο Arts district, στο Λας Βέγκας. Το 2018, μετά από ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε, επανήλθε στα καλλιτεχνικά δρώμενα πιο δυνατή και με μεγαλύτερη έμπνευση και δημιουργικότητα!

INNER VIEW

Βίκυ Μοιρώτσου

Αρχικά, χαιρόμαστε πολύ που σε ξανασυναντούμε και ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο σου! Ζωγραφίζεις από παιδί. Υπήρχε κάποια καλλιτεχνική επιρροή στο συγγενικό ή σχολικό σου περιβάλλον που να ενέπνευσε την αγάπη σου για τα εικαστικά;

Χαίρομαι κι εγώ πολύ και σας ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνετε για μια ακόμη φορά!  Όσον αφορά την ερώτηση σας, πρέπει να σας πω ότι μεγάλωσα σε ένα όμορφο χωριό της Καρδίτσας, στο οποίο όμως η Τέχνη ήταν κάτι ξένο, ίσως και περιττό για τους κατοίκους του την εποχή εκείνη. Προσωπικά, δεν είχα γνωρίσει κανέναν καλλιτέχνη, ούτε είχα επισκεφθεί μουσεία ή γκαλερί. Φυσικά ίντερνετ δεν υπήρχε και στο σχολείο, η ώρα των καλλιτεχνικών ξεκινούσε με τη φράση: «Βγάλτε τις ξυλομπογιές σας και ζωγραφίστε». Ουσιαστικά, η ώρα της ζωγραφικής ήταν ένα είδος εκτόνωσης για τα παιδιά. Οι επιρροές που είχα ως παιδί ήταν, ως έναν βαθμό, τα κινούμενα σχέδια που βλέπαμε στην κρατική τηλεόραση κάθε Σαββατοκύριακο. Κι από εκεί και πέρα, η φαντασία της ηλικίας σε συνδυασμό με στοιχεία της καθημερινότητας.

Υπάρχουν συγκεκριμένοι καλλιτέχνες που έχουν επηρεάσει το έργο και την προσέγγισή σου στη ζωγραφική;

Σίγουρα υπάρχουν και δεν είναι μόνο ένας. Ο Ανρί Ματίς, ο Μαρκ Σαγκάλ, ο Πάμπλο Πικάσο, ο Πωλ Γκωγκέν, ο Χουάν Μιρό, ο Ρενέ Μαγκρίτ, ο Σαλβαντόρ Νταλί, ο Φερνάντο Μποτέρο και ο Βίνσεντ βαν Γκογκ είναι μερικοί μόνο. Όμως, πιστεύω ότι οι επιρροές έρχονται από καλλιτέχνες διαφόρων Ρευμάτων ή Σχολών, άσχετα με την προσωπική προσέγγιση. Υπάρχουν τεράστιοι καλλιτέχνες που έχουν επηρεάσει τον ψυχισμό και τη διάθεσή μου, όταν στάθηκα με δέος μπροστά από τα έργα τους. Για παράδειγμα, σε μια επίσκεψη μου στο Λονδίνο επισκέφτηκα την Tate Gallery και όταν βρέθηκα μπροστά από έργα του Πικάσο και του Ματίς ένιωσα μία απίστευτη χαρά να με πλημμυρίζει. Την ίδια ημέρα επισκέφθηκα και την Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου (δυστυχώς, είχα πολύ λίγο χρόνο καθώς το Λονδίνο ήταν ενδιάμεσος σταθμός στο ταξίδι μου, αλλά προσπάθησα να δω όσα περισσότερα μπορούσα). Εκεί, λοιπόν, στάθηκα μπροστά από ένα έργο χωρίς, ωστόσο, να γνωρίζω τον καλλιτέχνη και αισθάνθηκα να με διαπερνά κάτι σαν ηλεκτρισμός… Είχε μουδιάσει όλο μου το σώμα! Τότε, είδα ότι ήταν μια δημιουργία του Λεονάρντο ντα Βίντσι. Λίγο αργότερα βρέθηκα μπροστά από τον πίνακα «Ο γάμος των Αρνολφίνι» του Γιαν βαν Άικ. Ήταν συγκλονιστικός! Έμεινα μισή ώρα μπροστά του και κυριολεκτικά δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω του. Η Τέχνη είναι μια ενέργεια μαγική!

Ζωγραφίζεις μόνο σε καμβάδες ή σου αρέσει να πειραματίζεσαι, δημιουργώντας και σε άλλες επιφάνειες;

Ζωγραφίζω σε καμβά, σε τοίχους, πάνω σε αντικείμενα, έπιπλα, κλπ. Μου αρέσει να πειραματίζομαι. Οι καμβάδες είναι ένα μέσο αγαπημένο. Τον τελευταίο καιρό ζωγραφίζω, κυρίως, σε χαρτιά ακουαρέλας.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλούν οι πίνακές σου στους οποίους απεικονίζονται γυναικείες μορφές με κεφάλια ζώων, προσδίδοντας τους μια ισχυρή οπτική. Υπάρχει κάποιος συμβολισμός πίσω από τα συγκεκριμένα έργα;

Πράγματι, έχω κάνει μια σειρά από εννοιολογικά -κατά κάποιον τρόπο- έργα που αναπαριστούν γυναικείες μορφές με κεφάλια συνήθως πουλιών, αλλά και άλλων ζώων. Έχουν να κάνουν κυρίως με συμβολισμούς και παραβολές. Ανάλογα με την περίπτωση, μπορεί να αφορούν τα κυρίαρχα στοιχεία των ζώων σε σχέση με τον άνθρωπο -και συγκεκριμένα τη γυναίκα-, αναδεικνύοντας σε ένα βαθμό δυναμικά χαρακτηριστικά, αλλά και ένστικτα.

Έχεις δημιουργήσει αρκετούς συναρπαστικούς πίνακες, αλλά εκείνος με το γνωστό στιγμιότυπο από τον «Μικρό Πρίγκιπα» του Αντουάν Εξυπερύ κερδίζει την προσοχή! Δεδομένου ότι δημιουργίες σου κοσμούν τους τοίχους σχολείων και παιδιατρικών νοσοκομείων, διακρίνουμε μια ευαισθησία στο θέμα «παιδί»;

Γενικότερα, έχω μια ιδιαίτερη σχέση με τα νοσοκομεία… Ως ασθενής η ίδια στην παιδική μου ηλικία, ως επαγγελματίας υγείας, αλλά και ως ασθενής στην ενήλικη ζωή μου. Τα περισσότερα έργα μου βρίσκονται στο νοσοκομείο της Καρδίτσας, ωστόσο υπάρχουν κάποια και στο Νοσοκομείο της Ρόδου, στο Ογκολογικό Νοσοκομείο Άγιοι Ανάργυροι στην Αθήνα, καθώς και στην ογκολογική κλινική του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Λάρισας. Στο Νοσοκομείο της Καρδίτσας, συγκεκριμένα, έχω ζωγραφίσει τη βασική αίθουσα στο Παιδιατρικό εξωτερικό ιατρείο, την κεντρική αίθουσα του Ακτινολογικού τμήματος καθώς και το μεγαλύτερο μέρος του διαδρόμου της παιδιατρικής κλινικής του Νοσοκομείου. Στον ίδιο χώρο υπάρχει και ο συγκεκριμένος πίνακας με τον Μικρό Πρίγκιπα στον οποίο αναφέρεστε. Παράλληλα, έχω δωρίσει έναν πίνακα στο δημοτικό σχολείο που πήγαινε ο γιος μου, ο οποίος έχει ως θέμα την πόλη μας σε σχέση με το ποδήλατο, μιας και η Καρδίτσα και το ποδήλατο είναι απόλυτα συνδεδεμένα. Όσον αφορά τα «του νοσοκομείου» σε σχέση με το παιδί, προφανώς και εξ’ ορισμού το θέμα είναι αρκετά ευαίσθητο. Έχει να κάνει με τη νόσο και το παιδί. Τα νοσοκομεία συνήθως είναι χώροι αφιλόξενοι, συνδεδεμένοι με αρνητικές ή και επώδυνες εμπειρίες… πόσο μάλλον για τα παιδιά. Με δεδομένο αυτό, λοιπόν, και εφόσον κάποιες φορές είναι αναγκαία η επίσκεψη ή η παραμονή των παιδιών σε τέτοιους χώρους, πιστεύω ότι οφείλουμε τουλάχιστον -όσο και όπως μπορούμε- να βελτιώσουμε κάποια στοιχεία. Ο δικός μου ο τρόπος είναι αυτός. Τα παιδιά όταν βλέπουν μια παιδική παράσταση π.χ με το διάστημα, τον βυθό ή ζωάκια ή γενικότερα ένα θέμα γνωστό για εκείνα (όπως ο μικρός πρίγκιπας), αυτόματα ξεχνούν -έστω και προσωρινά- τον πόνο τους και τουλάχιστον για λίγο παύουν να δυσανασχετούν. Με την αστείρευτη φαντασία τους δημιουργούν ιστορίες από ένα μικρό ερέθισμα που θα παρατηρήσουν σε έναν τοίχο! Αν έστω και ένα παιδί λοιπόν ξεχαστεί, ακόμη και για λίγο, από το πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει επειδή είδε κάτι στον τοίχο που του προκάλεσε ευχάριστα συναισθήματα ή ήταν η αφορμή για να φτιάξει μια δική του ιστορία… αυτό στα δικά μου μάτια είναι πολύ σπουδαίο!

Υπήρξε κάποιο χρονικό διάστημα στο παρελθόν κατά το οποίο απείχες από τη ζωγραφική, αλλά μία οικογενειακή απώλεια αναπυροδότησε την ενασχόλησή σου με τα εικαστικά. Πιστεύεις ότι ακόμα κι αν «χαθεί» κανείς, η ίδια η τέχνη τον βρίσκει;

Απείχα από τη ζωγραφική περισσότερα από 15 χρόνια. Είναι γεγονός ότι επανήλθα «στα της ζωγραφικής» περίπου 2 χρόνια μετά τον θάνατο του πατέρα μου, λόγω της ανάγκης μου να δημιουργήσω το πορτρέτο του. Για εμένα, ένας άνθρωπος αγαπημένος μας δεν χάνεται ποτέ. Υπάρχει στην καθημερινότητα μας και βρίσκεται στα συναισθήματα μας, στις αναμνήσεις μας, ακόμη και στα αντικείμενα με τα οποία τον έχουμε συνδέσει. Το ίδιο και η τέχνη! Όσο καιρό και αν μένεις αδρανής, κάποια στιγμή κάτι θα την πυροδοτήσει και θα επανέλθει. Οτιδήποτε καθορίζει την υπόσταση ενός ανθρώπου, δεν μπορεί να εξαλειφθεί με κανέναν τρόπο.

Τι αποτελεί για εσένα έμπνευση στην καθημερινότητά σου;

Δεν είναι κάτι που μπορώ να το ορίσω με μια λέξη, όπως π.χ ο έρωτας. Είναι πολλά πράγματα, μικρά ή μεγάλα… Η καθημερινότητα η ίδια μπορεί να το καθορίζει αυτό. Μπορεί να είναι η φύση σε μια βόλτα που θα πάω ή ένα συναίσθημα (ακόμη και αρνητικό, μετά από μια κακή μέρα στη δουλειά). Μπορεί να είναι το χαμόγελο του παιδιού μου, ένα χάδι ή απλά μια ρωγμή σε ένα έπιπλο. Ακόμα και ο θαυμασμός που έχω για κάποιον, αλλά και ένα γεγονός που επηρεάζει την κοινωνία (και άρα και εμένα ως μέλος αυτής) μπορεί να σταθούν αφορμή για να ζωγραφίσω!

Ποια συναισθήματα σού γεννώνται τη στιγμή που δημιουργείς;

Όταν ξεκινάω και στήνω τα υλικά μου, τα πράγματα είναι λίγο συγκεχυμένα… Μπορεί να είμαι χαρούμενη, λυπημένη ή να έχω εκνευριστεί με κάτι. Και τελικά δεν έχει και τόση σημασία γιατί από τη στιγμή που θα ξεκινήσω να ζωγραφίζω, αποσυνδέομαι από όλα και αισθάνομαι απόλυτη ηρεμία. Είναι κάτι σαν διαλογισμός που τελικά μου δίνει μια αίσθηση ευτυχίας. Έχω έναν συγκρατημένο ενθουσιασμό και μια αγωνία να μπορέσω να αποδώσω αυτό που έχω στο μυαλό μου. Παρασύρομαι τελικά και χάνω την αίσθηση του χρόνου. Μπορεί να ξεκινήσω να ζωγραφίζω το απόγευμα και κάποια στιγμή να συνειδητοποιήσω ότι ξημέρωσε! Πάντα  ζωγραφίζω ακούγοντας μουσική, η οποία πολλές φορές με καθοδηγεί, καθώς ο ίδιος ο ήχος μπορεί να φέρει μνήμες και συναισθήματα που με κάποιον τρόπο βγαίνουν σε ότι κι αν κάνω. Επομένως, τα συναισθήματα είναι ποικίλα, ανανεώνονται διαρκώς και το ένα διαδέχεται το άλλο.

Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που κλήθηκες να αντιμετωπίσεις μέχρι στιγμής είτε ως καλλιτέχνης, είτε ως άτομο;

Νομίζω ήταν ως έφηβη, που ενώ βαθιά μέσα μου ένιωθα καλλιτέχνης, ήμουν σε ηλικία που οι ενήλικες αποφάσιζαν για εμένα. Το γεγονός ότι έπρεπε να συμβιβαστώ και τελικά να αποδεχθώ ότι δεν θα γινόμουν καλλιτέχνης με την έννοια που εγώ ήθελα και φανταζόμουν τον εαυτό μου (δηλαδή ότι η Τέχνη θα ήταν αυτό πάνω στο οποίο θα έστηνα όλη μου τη ζωή) ήταν για εμένα μεγάλη πρόκληση. Αυτός ήταν και ο λόγος που απείχα από οτιδήποτε σχετικό με την Τέχνη για πάρα πολλά χρόνια. Ως ενήλικας, η μεγαλύτερη πρόκληση που κλήθηκα να αντιμετωπίσω ήταν ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας.

Τι συμβουλή θα έδινες σε κάποιον που κάνει τα πρώτα του βήματα στη ζωγραφική και τι εύχεσαι για το μέλλον στο χώρο των εικαστικών και της τέχνης γενικότερα;

Για κάποιον που ξεκινάει τώρα, εύχομαι ολόψυχα να πραγματοποιήσει κάθε του όνειρο και στόχο. Να αφιερώσει χρόνο και ψυχή σε αυτό, αποκομίζοντας κάθε είδους γνώση -θεωρητική/πρακτική- ώστε να μπορέσει να εξελίξει πρώτα από όλα τον εαυτό του. Σχετικά με το μέλλον στο χώρο των εικαστικών και της Τέχνης, θα μου άρεσε να δω  σοβαρές κινήσεις μέσα από τις οποίες η χώρα μας -εντός και εκτός συνόρων- θα μπορέσει να αναδείξει ξανά αυτό το κομμάτι, που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τον Πολιτισμό μας, και που ως λαός το έχουμε υποβαθμίσει σε κάτι δευτερεύον. Θα ήταν πολύ όμορφο να δούμε ξανά καλλιτεχνικά δρώμενα με τη συμμετοχή ανθρώπων από όλους τους χώρους της τέχνης, που τους διακρίνει η ευγενής άμιλλα. Με ιδέες προσαρμοσμένες στην εποχή και τα νέα δεδομένα, αλλά και κοινούς στόχους όσον αφορά την εξέλιξη και την ανάδειξη, που καμιά σχέση δεν θα έχουν με εγωισμούς και αλαζονικές συμπεριφορές. 

Υπάρχει κάτι πάνω στο οποίο εργάζεσαι αυτή τη στιγμή;

Αυτή την περίοδο είμαι σε μια διαδικασία ολοκλήρωσης της τοιχογραφίας του διαδρόμου του παιδιατρικού τμήματος του Νοσοκομείου Καρδίτσας. Μετά από αυτό θα κάνω αναγκαστικά ένα διάλειμμα, λόγω κάποιας προγραμματισμένης επέμβασης στο χέρι μου.

Ιωάννα, ευχαριστούμε πολύ!!

Ευχαριστώ πολύ κι εγώ! Καλή επιτυχία στο νέο σας εγχείρημα! Είμαι σίγουρη ότι και αυτό θα είναι ξεχωριστό και το αναμένω με αγωνία!

Discover more!

Share