influencemag.gr
Η εικόνα του πατέρα του να παίζει στην κιθάρα τα αγαπημένα του ακόρντα, αλλά και ένας δίσκος του Carlos Santana υπήρξαν καθοριστικές στιγμές για εκείνον. Ξεκίνησε να παίζει κιθάρα αυτοδίδακτα, ως έφηβος, και οι επιρροές του ξεκινούν από τον Jimi Hendrix, φτάνοντας εώς τον Ορφέα Περίδη και τον Αντώνη Απέργη.
ARTWORK Βίκυ ΜωραΪτη

Ο Δημήτρης Μπάκουλης είναι ένας ταλαντούχος μουσικός, δεξιοτέχνης της κιθάρας και τραγουδοποιός. Το ηχόχρωμα της φωνής του ταιριάζει απόλυτα στα σύγχρονα λαικά ερωτικά τραγούδια, που -κατά κύριο λόγο- γράφει ή ερμηνεύει. Η μουσική του αποτελεί ένα μίγμα πολλών ειδών, φιλτραρισμένα μέσα από τον δικό του ξεχωριστό, προσωπικό ήχο. Κατά τη διάρκεια της φοιτητικής του ζωής, ξεκίνησε να εργάζεται ως μουσικός και παράλληλα να γράφει τα περισσότερα από τα τραγούδια του πρώτου προσωπικού του δίσκου, με τίτλο “Άλλες ζωές”. Ένας ακουστικός δίσκος, αποτελούμενος από κιθάρες και κόντρα μπάσο, στον οποίο συμμετέχουν φιλικά ο Δημήτρης Λάππας, ο Μάκης Σεβίλογλου, ο Δημήτρης Κίτσιος και η Ρία Ελληνίδου. Μετρά ήδη αρκετές επιτυχημένες συνεργασίες, μεταξύ αυτών και εκείνη με την Ιουλία Καραπατάκη, καθώς έχει χαρίσει τη μουσική του στο “Ξενοδοχείο”, αλλά και τους στίχους του στο τραγούδι “Της μνήμης το μαχαίρι”. Ο Δημήτρης, μας μιλά για τη μουσική του και τις επιρροές του ως καλλιτέχνης, αλλά και για την τελευταία δισκογραφική του δουλειά. Έναν δίσκο σε δικούς του στίχους και μουσική, ηχογραφημένο από το “Δημήτρης Μπάκουλης τρίο”, με τον ίδιο και το Μιχάλη Ατσάλη στην κιθάρα, και τον  Άγη Παπαπαναγιώτου στο κόντρα μπάσο.

INNER VIEW

Βίκυ Μοιρώτσου

 Ο “Διάβολος του Έρωτα” κυκλοφόρησε την περασμένη άνοιξη. Τι ακούμε σε αυτόν τον δίσκο και γιατί “διάβολος”;

“Ο διάβολος του έρωτα” είναι ένας θεματικός δίσκος, με δέκα αυτοτελείς, υπερρεαλιστικές ιστορίες αγάπης. Πάντοτε ήθελα να ενώσω την αγάπη μου για τα sci-fi βιβλία και ταινίες, με την αιώνια κινητήριο δύναμη της τραγουδοποιίας, τον έρωτα. Το όνομα προέκυψε από ένα ελαφρύ βιβλιαράκι που διάβασα πριν χρόνια, με τίτλο “Ο διάβολος στο κορμί”. Εκείνη την περίοδο τυραννιόμουν κιόλας από έναν ανεκπλήρωτο έρωτα, οπότε η παρομοίωσή του με διάβολο που ταλαιπωρεί την ψυχή κι εν τέλει το κορμί, με ενθουσίασε.

Έχεις μελοποιήσει αρκετά ποιήματα του Αργύρη Χιόνη. Θα έλεγες ότι υπήρξε μέντορας για εσένα; 

Η ποίηση, αλλά και η πεζογραφία του Αργύρη Χιόνη, πρώτα από όλα με έκανε να αγαπήσω πραγματικά το διάβασμα. Ήταν σοκαριστική η σύνδεση μου με τα νοήματα και τα λεκτικά τοπία που χρησιμοποιούσε για να τα εκφράσει. Τον ανακάλυψα στα 20 μου, είμαι 30, κι είναι ο μοναδικός ποιητής και συγγραφέας, που έχω διαβάσει ολόκληρο το έργο του πάνω από μια φορά και σε διάφορες ηλικίες και φάσεις της ζωής μου. Μέντορας δεν ξέρω αν υπήρξε, γιατί ενώ ζηλεύω αφάνταστα τα γραπτά του, γράφω πολύ διαφορετικό στυλ στίχου, αλλά σίγουρα άλλαξε τον τρόπο που διαβάζω ποίηση και μελοποιώ. Κάθε φορά που τον διαβάζω πλέον, ακούω μέσα στο μυαλό μου την κάθε λέξη τραγουδιστά. Κοινώς, με έβγαλε έξω από το κουτί και την ασφάλεια της ρίμας και του μέτρου και με έκανε ένα αγρίμι του οργανωμένου χάους, όπως ήταν κι εκείνος! 

Ο “Κλώνος” και ο “Αστερισμός” με τη συμμετοχή της Αφροδίτης Χατζημηνά, είναι μόνο δύο από τα πολλά ερωτικά κομμάτια που έχεις γράψει. Τι ρόλο έχει ο έρωτας στη ζωή και τη μουσική σου; 

Ο έρωτας μοιάζει αφάνταστα με τη μουσική, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια. Μας πάνε υπερατλαντικά ταξίδια, ενώ είμαστε κατακαλόκαιρο κλεισμένοι σε ένα δυάρι στο κέντρο της πόλης. Μας θυμίζουν πόσο μικροί είμαστε απέναντι στο δικό τους άπειρο. Και πάνω από όλα, όταν όλοι και όλα στη ζωή μας απογοητεύουν, είναι εκεί για εμάς. Επομένως, ο έρωτας είναι ένα αιώνιο αποκούμπι και φροντίζω με την μουσική μου να αφηγούμαι τις ιστορίες του.

Οι “Πεταλούδες” είναι η μουσική αποτύπωση μιας προσωπικής σου εμπειρίας. Θα ήθελες να μοιραστείς την ιστορία και τον συμβολισμό αυτού του τρυφερού κομματιού;

Πάντοτε λάτρευα τους λαϊκούς μύθους, ειδικά όσους αφορούν πλάσματα και στοιχεία της φύσης. Ένας από τους αγαπημένους μου, είναι αυτός των πεταλούδων, που τις παρουσιάζει ως μετενσάρκωση των ψυχών, αγαπημένων μας προσώπων. Πριν από πέντε έξι καλοκαίρια λοιπόν, καθισμένος στην βεράντα του πατρικού μου, ξεκινάω να μουρμουράω μια καινούρια μελωδία. Καθ’ όλη τη διάρκεια της δημιουργίας, μια τεράστια ολόλευκη πεταλούδα πετάει με χορευτικές κινήσεις στον κήπο μας. Λίγα χρόνια πριν τη συγκεκριμένη μέρα, είχε φύγει από τη ζωή ο πρώτος μου έρωτας, που περάσαμε μαζί τα παιδικά μας χρόνια, στην ακριβώς διπλανή αυλή. Ήταν μαγική συγκυρία. Και κάπως έτσι γεννήθηκαν οι “πεταλούδες” μου, που τις αφιέρωσα στη Ρούλα, που έφυγε νωρίς. Ήταν μια λύτρωση, για μια τραγωδία που είχα αφήσει για χρόνια στο συρτάρι.

Πόσο εύκολο είναι να είσαι μουσικός και γενικότερα καλλιτέχνης στην Ελλάδα του 2021, πόσο μάλλον αν θα πρέπει να βιοπορίζεσαι αποκλειστικά από αυτό; 

Νομίζω ότι κατά τη διάρκεια των εγκλεισμών μας, κατέστη σαφές ακόμα και στον απλό κόσμο, πόσο παραγκωνισμένη είναι γενικότερα η τέχνη στην Ελλάδα. Ωστόσο, όπως σε όλα τα ελεύθερα επαγγέλματα, είσαι αφεντικό του εαυτού σου, και η διάθεση σου είναι το ταβάνι σου κάθε μήνα. Με λίγα λόγια, η πολυπραγμοσύνη, η ουσιαστική μελέτη κι η όρεξη σε αυτήν τη δουλειά, αμείβονται. Όχι αμέσως, θέλει απίστευτη υπομονή, αλλά σίγουρα κάποιος ολιγαρκής θα επιβιώσει και με το παραπάνω. 

Το τραγούδι σου με τίτλο “Ανοσοποιητικό” γράφτηκε κατά τη διάρκεια της 1ης καραντίνας. Σε ποιο βαθμό η επικαιρότητα επηρεάζει στιχουργικά τις δημιουργίες σου; 

Μπορώ να πω από λίγο έως καθόλου. Ενώ στην πραγματική ζωή, προσπαθώ να μένω σε όσο το δυνατόν στενότερη επαφή με την επικαιρότητα, στην τέχνη αδυνατώ πλέον να γράψω εν θερμώ, κι εν τέλει χάνω την στιγμή. Ωστόσο, μπροστά σε κάτι τόσο πρωτόγνωρο, όσο η πανδημία κι ό,τι έφερε μαζί της, ήταν αδύνατον να μείνω βουβός. Δυστυχώς το “ανοσοποιητικό” μου, παραμένει επίκαιρο και πραγματικά ανυπομονώ να πάψει να είναι. 

Εκφράζεις ανοιχτά τις απόψεις σου για διάφορα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Σε απασχολεί αν αυτό θα μπορούσε να σου στοιχίσει ίσως μουσικά; Και τελικά, ο καλλιτέχνης ως άτομο, πρέπει και μπορεί να διαχωρίζεται από το έργο του;

Οποτεδήποτε έπεφτε στο τραπέζι αυτή η κουβέντα, περί διαχωρισμού καλλιτέχνη και έργου, άλλαζα τραπέζι. Είμαι ο τύπος που σταματάει να εκτιμάει τη δουλειά κάποιου, μόλις αρχίσει να ασπάζεται περίεργα αφηγήματα. Όσο για το κόστος της ανοιχτής έκφρασης, λατρεύω να το πληρώνω. Μη σώσουν ποτέ και με ακούσουν, φασίστες, ρατσιστές, σεξιστές, ομοφοβικοί και λοιποί υπάνθρωποι. Δεν τους θέλω. Εύχομαι να αγκαλιάσουν τις μουσικές και τα λόγια μου και να πάρουν κουράγιο από αυτά, όλοι όσοι κοντράρουν το κυρίαρχο και προστατεύουν το διαφορετικό.

Σε ένα υποθετικό ταξίδι στο παρελθόν, σε ποια μουσική σου στιγμή θα ήθελες να επιστρέψεις; 

Νομίζω σε καμία. Νιώθω πολύ όμορφα εδώ που είμαι τώρα, κι ανυπομονώ να δω τι μέλει γενέσθαι! 

Πόσες κιθάρες θα βρει κάποιος, αν μπει αυτή τη στιγμή  στο σπίτι σου; Τι συναισθήματα σου γεννά η διδασκαλία της τέχνης της κιθάρας, αλλά και της τραγουδοποιίας σε άλλα άτομα; 

Τι όμορφη ερώτηση! Λοιπόν, αυτή τη στιγμή μέσα στο σπίτι υπάρχουν τέσσερις εν ενεργεία κιθάρες. Δύο κλασικές (μια μαθητική κι ένα καλό όργανο για στούντιο), μια φλαμένκο (η μεγάλη μου αγάπη), και μια semi acoustic. Ενθουσιάστηκα με την ερώτηση, επειδή μπορεί οι συνεντεύξεις να γίνονται με αφορμή την τραγουδοποιία μου, αλλά ο πρώτος και σημαντικότερος ρόλος μου στη μουσική, ήταν αυτός του κιθαρίστα. Τώρα όσον αφορά τη διδασκαλία, αν με ρωτούσες πριν από καμία δεκαριά χρόνια, κουβαλώντας και το κόμπλεξ του αυτοδίδακτου, θα απαντούσα πως δεν μπορώ να το κάνω. Κι όμως κατέληξε να αποτελεί το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μου και της εργασίας μου, και να έχω μεγαλύτερο μεράκι για τα μαθήματα, από ότι για τη δημιουργία και για τις παραστάσεις. Ακολουθούν απανωτά κλισέ, αλλά όντως είναι ανεκτίμητο να δίνεις απλόχερα όσα με κόπο έχεις μάθει μέσα από την προσωπική σου εμπειρία και έρευνα (γιατί σαν αυτοδίδακτος, αυτά ήταν τα μοναδικά εργαλεία της δουλειάς μου) και προφανώς αισθάνομαι πολύ πιο ολοκληρωμένος μουσικός, από ότι πριν ξεκινήσω να διδάσκω. Ίσως επειδή η ευθύνη της διδασκαλίας, σε κάνει να γυρνάς συνεχώς σελίδες για να ανακαλέσεις βασικές πληροφορίες και κυρίως, σε αναγκάζει να λες πολύ συχνά “δεν ξέρω” και να αισθάνεσαι λίγος μπροστά στο θαύμα της μουσικής. 

Ορμώμενοι από τον τίτλο του τραγουδιού σου “Ευγενικά νερά”, πόσο σημαντική είναι η ευγένεια και η ταπεινότητα για έναν καλλιτέχνη; 

Τα τελευταία χρόνια η βιομηχανία προσπαθεί με το στανιό να μας πουλήσει το ακριβώς αντίθετο. Θέλουν να το μασάς το σανίδι, να μη σε καταπίνει. Να κάνεις διαρκώς όλα τα βλέμματα να στρέφονται πάνω σου. Εγώ τη βαριέμαι αυτή τη θεωρία. Την βρίσκω εξωφρενικά πεζή. Κανείς ποτέ δεν έγραψε ιστορία μέσα σε ένα βράδυ. Η μουσική είναι μαραθώνιος, και μάλιστα από αυτούς που λίγοι τερματίζουν. Επομένως το να τρέχεις με μανία, δε βοηθάει. Προτιμώ να ζήσω σε έναν κόσμο με δειλά και ταπεινά χαρισματικά πλάσματα, παρά σε έναν με θρασείς ατάλαντους και ημιτάλαντους.

Κλείνοντας με τον στίχο σου: “Επαναστάσεις θα κοκκίνιζαν τη γη, αν αγαπούσε όλος ο κόσμος σαν κι εσένα”. Ποιες αρετές θεωρείς ότι θα πρέπει να έχει ένας επαναστάτης του σήμερα; Συμφωνείς με την άποψη ότι η τρυφερότητα και η ίδια η αγάπη είναι η μεγαλύτερη μορφή επανάστασης; 

Αν και σιχαίνομαι τα quotes περισσότερο κι από τον καύσωνα στην πόλη, θα παραθέσω μια κουβέντα του αγαπημένου μου Χρόνη Μίσσιου, που διάβασα, όλως παραδόξως, μετά την δημιουργία του εν λόγω τραγουδιού. “Επανάσταση σήμερα, είναι η διατήρηση της τρυφερότητας.” Εμένα μου πήρε δύο κουπλέ και δυόμισι ρεφρέν να το εξηγήσω. Εκείνος τα κατάφερε με εφτά λέξεις. 

Τι να περιμένουμε στη συνέχεια;

Σίγουρα την “Βροχή δωματίου”, με δέκα μελοποιήσεις μου σε ποιήματα του Αργύρη Χιόνη. Παράλληλα ετοιμάζουμε και μια δουλειά, με το δημιουργικό και ερμηνευτικό team του Ξενοδοχείου. Δηλαδή, με εμένα στις μουσικές, την Ουρανία Πατέλλη στους στίχους και την Ιουλία Καραπατάκη ως βασική ερμηνεύτρια του δίσκου. 

Δημήτρη, σε ευχαριστούμε πολύ! 

Εγώ σας ευχαριστώ! Ήταν από τις πιο ενδιαφέρουσες γραπτές συζητήσεις που έχω κάνει!

Photo credit: Γιάννης Μαργετουσάκης

Η μουσική είναι μαραθώνιος, και μάλιστα από αυτούς που λίγοι τερματίζουν. Επομένως το να τρέχεις με μανία, δε βοηθάει. Προτιμώ να ζήσω σε έναν κόσμο με δειλά και ταπεινά χαρισματικά πλάσματα, παρά σε έναν με θρασείς ατάλαντους και ημιτάλαντους.

Photo credit: Marietta photography
Photo credit: Πάνος Ηλιόπουλος

Discover more!

Share