influencemag.gr
Ο Βασίλης, περισσότερο γνωστός με το καλλιτεχνικό όνομα NoMaN, γεννήθηκε το 1987 στον Παντοκράτορα Ζακύνθου. Οι παιδικές του μνήμες περιλαμβάνουν καλοκαιρινές διακοπές στον Λαγανά, όπου η οικογένειά του δραστηριοποιούνταν στον τομέα του τουρισμού. Η πρώτη του επαφή με τη μουσική ήταν όταν, σε ηλικία 9 ετών, παρακολούθησε για έναν χρόνο μαθήματα κιθάρας. Παρόλο που η εμπειρία που αποκόμισε από το ωδείο δεν ήταν θετική, η κιθάρα παρέμεινε στο σπίτι.

Σπούδασε Παιδαγωγικά στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας (Φλώρινα) και το 2010 επέστρεψε στη Ζάκυνθο. Η δυσκολία εύρεσης εργασίας στο νησί τον οδήγησε στην πόλη της Αθήνας, όπου ζει με τη σύζυγό του, επίσης εκπαιδευτικό, συγγραφέα και εικονογράφο, Ιωάννα. Από το 2013 διδάσκει σε ιδιωτικά σχολεία και παράλληλα εξακολουθεί να επιμορφώνεται, έχοντας ολοκληρώσει ήδη το 1ο του Μεταπτυχιακό στην Ειδική Αγωγή και συνεχίζοντας με ένα 2ο στη Δημόσια Ιστορία. Τα τελευταία δέκα χρόνια ασχολείται ενεργά με τη μουσική, μελετώντας και γράφοντας τραγούδια. Μέσω tutorials και με πολλή προσωπική δουλειά, έχει καταφέρει να μάθει να παίζει μπάσο, μαντολίνο και λίγο κλαρίνο και τρομπέτα. Το 2013 μαζί με τον Wezrap, κατά κόσμον Αλέξανδρο, είχαν την ιδέα για ένα hip hop σχήμα με φυσικά μουσικά όργανα. Με τη συνδρομή δύο ακόμα φίλων, σχηματίζουν τους “Νεκρούς από Κούνια” και μόλις έναν χρόνο μετά κυκλοφορεί ο πρώτος τους δίσκος, με τίτλο “Η Φάρσα των Ζώων”, ο οποίος ηχογραφήθηκε εξ’ ολοκλήρου με δικά τους μέσα. Στη συνέχεια, στο συγκρότημα προστέθηκαν νέα μέλη και το 2017 ολοκληρώνουν το δεύτερο cd τους, τα “Εξαιρετικά Χημικά Ασματα”, επίσης με δικά τους έξοδα. Μια δουλειά που, έχοντας ως βάση το hip hop, συνδυάζει αρκετά μουσικά στυλ, από ρεμπέτικο μέχρι ροκ. Ο Βασίλης έχει επίσης συνεργαστεί με τον συνθέτη Πέτρο Σατραζάνη, δίνοντας τη φωνή του σε δύο τραγούδια του δίσκου “Έτσι κι αλλιώς” που κυκλοφόρησε από την University Studio Press, τo 2016. Eνώ το 2019 συνυπογράφουν τον δίσκο “Μάτσκα Γκολέμα”, σε στίχους του Βασίλη και μουσική του Πέτρου, που κυκλοφορεί από τη Musicmirror.

Ήδη από το 2018 ο ίδιος στρέφεται προς την jazz, μελετώντας standars και θεωρία, κάτι που στο εξής επηρέασε και το ύφος της μουσικής του. Εν αναμονή της κυκλοφορίας του τρίτου σε σειρά δίσκου των “Νεκρών από Κούνια”, συνομιλούμε με τον Βασίλη για τον ίδιο και τις συνεργασίες του, την πορεία της μπάντας και γενικότερα τη μουσική!

INNER VIEW

Influence team

Τι ρόλο είχε η μουσική στη ζωή σου ως παιδί και τι πιστεύεις ότι ήταν εκείνο που συνέβαλε στο να την ακολουθείς πιστά εως σήμερα;

Η επτανησιακή μουσική, δυτικότροπη, λυρική, με τις μαντολινάτες και τις τετραφωνίες της, κόσμησε τα παιδικά μου χρόνια, σε γλέντια, σε γιορτές και στα οικογενειακά τραπέζια (με την ευρύτερη έννοια της οικογένειας). Από την άλλη, ο παππούς μου από τη μεριά της μητέρας μου ήταν Άγγλος. Ήταν μαέστρος και συνθέτης. Όταν μας επισκέπτονταν από την Αγγλία έφερνε μαζί του ένα φλάουτο και ιρλανδέζικα `n whistles. Η κλασική και η παραδοσιακή μουσική, στην πορεία ενώθηκαν με τις Τρύπες, τον Σιδηρόπουλο και τον Χατζιδάκι. Στα εφηβικά μου χρόνια άκουσα πολύ ξένο Rock. Δεν είναι θέμα πίστης, όπως το βλέπω. Είναι βούληση για καλλιέργεια ενός σημαντικού εκφραστικού μέσου, ενός εργαλείου, όπως είναι η μουσική.

Το 2013 σχηματίζετε τους “Νεκρούς από Κούνια”, μια μπάντα με την οποία κυκλοφορήσατε ανεξάρτητα δύο δίσκους. Πώς θα περιέγραφες τη μουσική σας; 

Με τους Νεκρούς από Κούνια είμαστε κοντά μια δεκαετία. Οι μπάντες αλλάζουν, εξελίσσονται. Πλέον είμαστε πέντε οι νεκροί. Καθένας φέρνει κάτι στο τραπέζι. Άλλος έχει πιο πολλές Hip hop επιρροές, άλλος Post punk ή Brit pop, κτλ. Η μουσική μας προκύπτει από την ώσμωση των επιμέρους μουσικών επιρροών μας και πάντα με το στίχο στραμμένο στα κοινωνικά προβλήματα, τις αγωνίες των καθημερινών ανθρώπων και τον αγώνα για έναν πιο δίκαιο κόσμο. Τουλάχιστον έτσι το αντιλαμβάνομαι εγώ…

Γιατί “Νεκροί από Κούνια”;

Η ιδέα ήταν πως γεννιόμαστε και η πορεία μας είναι εν πολλοίς προδιαγεγραμμένη. Σχολείο, πανεπιστήμιο, στρατός, δουλειά, γάμος, παιδιά, αρρώστια, θάνατος. Οπότε, η απουσία της επιλογής μας κάνει κατ’ ουσία νεκρούς. Το όνομα ειρωνεύεται την παραπάνω ιδέα, καθώς το ίδιο το συγκρότημα αποτελεί βασική διέξοδο από αυτή τη λούπα.  

Οι δύο δίσκοι που έχουν προηγηθεί έχουν δημιουργηθεί αποκλειστικά με δικά σας έξοδα. Γιατί επιλέγετε να κινείστε εκτός του χώρου των δισκογραφικών εταιρειών;  

Υπάρχουν δυο βασικοί λόγοι. Ο πρώτος, έχει να κάνει με τις αξιώσεις που μπορεί να έχει στο έργο μας μια εταιρία και τον λόγο που ενδεχομένως θα θέλει να έχει στο δημιουργικό κομμάτι της δισκογραφίας μας. Ο δεύτερος και βασικός για ‘μένα λόγος, έχει να κάνει με τη γενικότερη στάση της μπάντας, η οποία στηρίζει την τέχνη από τα κάτω και χωρίς μεσάζοντες. Υπάρχει μια πολύ αξιόλογη σκηνή που δεν ακουμπάει σε εταιρίες. Πολλοί καλλιτέχνες δημιουργούν, με τη βοήθεια της τεχνολογίας, ένα δαιδαλώδες δίκτυο κάτω από τη μύτη των μανατζαραίων και των εταιριών, που εξελίσσεται δυναμικά και συγκεντρώνει ολοένα περισσότερα βλέμματα και αυτιά…

Πέρα από τη συνεισφορά σου στη σύνθεση και την ενορχήστρωση, στην μπάντα επωμίζεσαι και ένα γενναίο κομμάτι της στιχουργικής, το οποίο αποδίδεις είτε με ραπ, είτε με τραγούδι. Ποια ζητήματα επηρεάζουν στιχουργικά τα τραγούδια που γράφεις;

Υπάρχει μεγάλη δυσκολία στην παραγωγή νέων μεγάλων ιδεών. Θεωρώ πως οι πληγές που ανοίγουν οι μεταμοντέρνοι διανοητές στο λόγο (ως σκέψη) και στην κληρονομιά του διαφωτισμού, είναι ένα αναπόφευκτο βήμα. Πρέπει να δούμε κατάματα τις αδυναμίες και τους περιορισμούς του λόγου και των ιδεών και να αποφασίσουμε πώς θα συνεχίσουμε από εκεί και πέρα. Η κοινωνικοποίηση της γνώσης και η μεταφορά των μεγάλων ιδεών στο ευρύ κοινό είναι απαραίτητες για να προχωρήσουμε, τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη. Με αυτόν τον σκοπό προσπαθώ να συνταχθώ, μέσα από τα καλλιτεχνικά εργαλεία που προσφέρουν το τραγούδι και το ραπ. Είναι μύθος ότι οι μεγάλες ιδέες και η καθημερινότητα είναι πράγματα ασύνδετα. Η διαδικασία εντοπισμού της καμουφλαρισμένης ιδεολογίας είναι εργώδης διαδικασία. Όσοι μας λένε ότι οι ιδεολογίες πέθαναν αποτελούν κομμάτι μιας μεγάλης ιδεολογίας κι ενός τεράστιου meta narrative που, είτε λίγο είτε πολύ, θέλει να περάσει το μήνυμα πως η ιστορία τελείωσε. Τρώμε ξαναζεσταμένο Φουκουγιάμα… 

Υπάρχει μεγάλη δυσκολία στην παραγωγή νέων μεγάλων ιδεών. Θεωρώ πως οι πληγές που ανοίγουν οι μεταμοντέρνοι διανοητές στο λόγο (ως σκέψη) και στην κληρονομιά του διαφωτισμού, είναι ένα αναπόφευκτο βήμα.

Από το 2018 στρέφεις το βλέμμα σου στη Jazz, ενώ συχνά στη μουσική σου παρατηρούνται  στοιχεία jazz αρμονίας. Τι ήταν αυτό που σε κέρδισε στο συγκεκριμένο είδος μουσικής;

Το 2018 ακούω για πρώτη φορά τον McCoy Tyner. Η μουσική του ήταν τόσο φρέσκια… μοναδική! Προσπαθώντας να καταλάβω τον τρόπο που έγραφε, άρχισα να καταλαβαίνω ολοένα και περισσότερα για το μουσικό είδος της Τζαζ. Μετά από πολύ διάβασμα και ακρόαση, έχω να παρατηρήσω ότι η τζαζ δεν αποτελεί ένα είδος μουσικής. Στην πραγματικότητα είναι ένας τρόπος σκέψης γύρω από τη μουσική και αυτόν τον τρόπο μπορείς να τον ενσωματώσεις και στο hip hop και στη rock… Παντού!

Αν είχες την ευκαιρία να «ανοίξεις» μια συναυλία στο εξωτερικό για κάποιον καλλιτέχνη ή συγκρότημα, ποιον θα επέλεγες και γιατί;

Εκτιμώ πολλούς καλλιτέχνες. Δεν θα ήθελα να «ανοίξω» κάποιον, καθώς ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι την τέχνη δεν χωράει πρώτα και δεύτερα ονόματα. Παρόλα αυτά, θα σας αναφέρω κάποιους καλλιτέχνες που εκτιμώ και με τους οποίους θα ήθελα να συνεργαστώ ή να ξανασυνεργαστώ. Αρχικά, την αγαπημένη μου εγχώρια Hip Hop μπάντα, τους 45. Τους Χειμερινούς Κολυμβητές, που μας έχουν χαρίσει πανέμορφα τραγούδια, αλλά και τον Κ. Γαλανόπουλο με τη μοναδική γραφή και τη συνταρακτική του ερμηνεία. Έχω και μια σειρά από άλλους καλλιτέχνες, έξω από τη μουσική, που θα ήθελα να αναφέρω, όπως ο Ζαχαρίας Στουφής, που τη γραφή του την ξεχωρίζω και την εκτιμώ ιδιαίτερα. Να αναφέρω ενδεικτικά και από τον χώρο των κόμικς και γενικά των εικαστικών: τον Γιώργο Μικάλεφ και τον γάτο του τον Μόργκαν, τον Κώστα Μπεκιάρη, τον Θανάση Καραμπάλιο και τους Zgur,  S. Anagno και Αργύρη Μαυρέα. Από εξωτερικό, έχω μεγάλη αγάπη για τη μουσική του Stromae και βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την καλλιτεχνική ματιά του Tommy Cash.

Είσαι αυτοδίδακτος στη μουσική. Γιατί επιλέγεις τη μάθηση μέσω tutorials έναντι του Ωδείου;

Όταν ήμουν στο σχολείο, στο δημοτικό, δεν είχα την υπομονή να μελετήσω κλασικά έργα – ήθελα να παίξω. Η ανάγκη για παιχνίδι μεταφέρθηκε σταδιακά στη μουσική. Πλέον, όμως, απέχω από τα ωδεία για λόγους χρόνου και οικονομίας. Μας έχει φάει το φλεξικιούριτι… Αν είχα την οικονομική δυνατότητα θα μάθαινα τσέλο, κόντρα μπάσο, ευφώνιο, μουσικό πριόνι και γενικά θα μάθαινα όσα μπορούσα!

Αυτή την περίοδο παρακολουθείς το δεύτερο μεταπτυχιακό σου στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, ενώ παράλληλα εργάζεσαι ως εκπαιδευτικός. Πόσο σημαντικό θεωρείς τον θεσμό της Δια Βίου Μάθησης; 

Το πρώτο μεταπτυχιακό έγινε για λόγους επαγγελματικούς. Είμαι έντεκα χρόνια απόφοιτος και δεν με έχουν πάρει αναπληρωτή ούτε μισή ώρα, οπότε πλέον έχω μια ελπίδα ότι θα καταφέρω να φύγω από τη μέγγενη του ιδιωτικού τομέα. Το μεταπτυχιακό που κάνω τώρα αφορά τη δημόσια ιστορία και δεν έγινε για επαγγελματικούς λόγους, αλλά από αγάπη για την ιστορία. Διατηρώ και μια σελίδα στο Facebook που λέγεται «Ιστορίες από τον Β’ ΠΠ», όπου ανεβάζω άρθρα σχετικά με την εν λόγω ιστορική περίοδο. Γενικά θεωρώ ότι το μυαλό καλό είναι να μη μένει στάσιμο. Νιώθω την ανάγκη, όχι μονό να πάρω νέα γνώση, αλλά να βελτιώσω τα εργαλεία που διαθέτω για να μπορώ να ασκώ κριτική στις πηγές και τα συμπεράσματα μου. Αυτή η διαδικασία γίνεται δια βίου… Αν την αφήσεις, σε άφησε!

Με τους “Νεκρούς από Κούνια” ξεκινήσατε τη δημιουργία της τρίτης ολοκληρωμένης σας δουλεία ως μπάντα, η οποία θα κυκλοφορήσει αισίως το 2022. Τι θα ακούσουμε σε αυτόν τον δίσκο;

Αυτή την στιγμή γράφουμε τον 3ο δίσκο. Τα πρώτα takes στο σπίτι φαίνονται πολλά υποσχόμενα! Θεωρώ ότι ηχητικά θα είναι αναβαθμισμένος σε σχέση με τους πρώτους δύο. Η μουσική ιεροτελεστία λαμβάνει χώρα κάθε Τρίτη προς το παρόν. Μαζευόμαστε, δουλεύουμε, συζητάμε και προχωράμε ένα – ένα τα τραγούδια… Εκτός απροόπτου, μέσα στο ‘22 θα έχουμε τον δίσκο έτοιμο!

Βασίλη, ευχαριστούμε πολύ για τη συμμετοχή σου! Αναμένουμε με χαρά τις μουσικές σου!

Εγώ ευχαριστώ για τη φιλοξενία… Εις το επανιδείν!

Discover more!

Share