influencemag.gr

«Η διπλή ζωή της Βερόνικα» του Κριστόφ Κισλόφσκι

Με εξαιρετικά μεγάλο σεβασμό και ίσως ρίσκο, ξεκινώ να γράψω δυο σκέψεις για αυτή την ταινία. «Η διπλή ζωή της Βερόνικα», του Κριστόφ Κισλόφσκι, που δόθηκε στη μεγάλη οθόνη το 1991, εξηγεί τους λόγους για τους οποίους αγαπάμε το σινεμά. Είναι η απόδειξη ότι τα μόνα στοιχεία που χρειάζονται για να κινηματογραφήσει ένας σκηνοθέτης με γοητευτικό τρόπο είναι η απλότητα και η απουσία περιττής μεγαλοστομίας.
La-double-vie-de-Veronique
Η Βερόνικα της Πολωνίας και η Βερονίκ της Γαλλίας, δυο νέες γυναίκες που μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό, μοιράζονται την ύπαρξή τους σε αυτή τη γη, με έναν τρόπο υπερβατικό. Δυο παράλληλες ζωές που διασταυρώνονται τυχαία στην Κρακοβία, αφηγούνται την ψυχική συμβατότητα, την ανθρώπινη μοναχικότητα και την ψευδαίσθηση του βάρους της μοναξιάς και συναντιούνται πραγματικά με αφορμή το συγκλονιστικό γεγονός του θανάτου.
Μία ψυχή μοιρασμένη σε δύο σώματα το ίδιο ευάλωτα, προικισμένα με τα ίδια προσόντα,

ταυτοποιημένα με τα ίδια γονεϊκά πρότυπα και βιώματα, το ίδιο παθιασμένα ως προς την αντίληψη της διεκδίκησης της ζωής, περπατούν δρόμους παράλληλους μέχρι την αιωνιότητα. Στο αναπάντητο ερώτημα της Βερόνικα που προκύπτει από την έκπληξη της συνάντησης και δεν προλαβαίνει τελικά να λύσει, απαντά η Βερονίκ. 

Σε ένα κουβάρι από τυχαία συμβάντα, συμβολικά στοιχεία, διαδοχικά σημάδια, συμπτώσεις, απίστευτες ομοιότητες και κυρίως εμμονή στα σημεία σύγκλισης μεταξύ των δύο ηρωίδων, η Βερονίκ εκπληρώνει έναν διττό σκοπό. Όχι μόνο δίνει εξηγήσεις υπερβατικά στα ερωτήματα της Βερόνικα αλλά καταφέρνει να φωτίσει και τις προσωπικές της υπαρξιακές ανησυχίες. Η μεταφυσική αναζήτηση που πλαισίωνε τη ζωή και των δύο δικαιώνεται, στοιχειοθετώντας λυτρωτικά την αίσθηση ότι η δίδυμη φωνή που λειτουργούσε συμπληρωματικά, είναι τελικά υπαρκτή και ότι σε αυτή τη ζωή υπάρχει η πιθανότητα να μην είναι καθεμιά μόνη, ακόμα κι αν αυτό το αίσθημα της μοναξιάς διέπει τη ζωή τόσο της Βερονίκ όσο και της Βερόνικα.

La-double-vie-de-Veronique

Η Ιρέν Ζεκόμπ, εμπλούτισε με συναίσθημα, πάθος, γλυκύτητα, μελαγχολία και τελικά πληρότητα τους ομώνυμους ρόλους της Βερόνικα και Βερονίκ. Άρτια κινησιολογικά, θα έλεγε κανείς ότι υιοθέτησε σε απόλυτο βαθμό τα χαρακτηριστικά από τις ηρωίδες και εκτέλεσε τους ρόλους, από τον τρόπο που περπατούσε μέχρι τον τρόπο που έγερνε τρυφερά το κεφάλι της, λες και χόρευε και αποτέλεσε μια οπτική απόλαυση στην κάμερα του Κισλόφσκι.

Οι ηρωίδες μας ανήκουν μάλλον στις τυχερές, γιατί οι μαριονέτες του Κισλόφσκι, ανακαλύπτουν την όμοια με αυτούς ύπαρξη στη γήινη σφαίρα, μαθαίνουν, καταφέρνουν και βρίσκουν απαντήσεις και κυρίως γνωρίζουν τον εαυτό τους υπό ένα άλλο πρίσμα. Σε αυτό το φιλμ που συγκινεί τόσο αντισυμβατικά, ο σκηνοθέτης κλείνει το μάτι στην ισχύ του ανθρώπινου ενστίκτου και καταφέρεται με το διαρκές ερώτημα που διακριτικά προσπερνούμε και εν τέλει σκοντάφτουμε πάνω του και συμπυκνώνεται ως εξής: οι επιλογές είναι απόρροια μιας μοιραίας ή τυχαίας καθοδήγησης; Τα κομμάτια του ανθρώπινου παζλ του Κισλόφσκι πάντως, εξυπηρετούν ένα σκοπό και σκηνοθετικά φαίνεται να μην αφήνεται τίποτα στην τύχη.

La-double-vie-de-Veronique

Με αναφορά στην ανθρώπινη αυθυπαρξία, την ευθύνη του εαυτού, την ενηλικίωση και την ανακάλυψη του ανώτερου σκοπού, ο Κισλόφσκι, παραδίνει στο θεατή, με την νοσταλγική φωτογραφία του Σλάβομιρ Ίντζιακ και την μουσική πανδαισία του Ζμπίγκνιεφ Πράισνερ, που έμεινε πραγματικά στην ιστορία, ένα φιλμ για την αποδόμηση της ζωής με έναν τρόπο λιτό και ταυτόχρονα συγκλονιστικό, κάνοντας ταυτόχρονα,

ένα άνοιγμα στο φόβο, το θάνατο, στο φόβο του θανάτου, το αναπόφευκτο, το πάθος – όπου κι αν εισβάλλει – , τον έρωτα, την αγάπη. 

Share:

You may also like

Comments

No Comments

Leave a comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *